ക്രിസ്തുദാസൻ ജോസ്

ആമുഖക്കുറിപ്പ്

ചില അകലങ്ങൾ ശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ മാത്രമാണ്; എന്നാൽ ഹൃദയങ്ങൾക്കിടയിലെ സ്നേഹത്തിന് കാലത്തിനോ ദൂരത്തിനോ അതിരുകൾ തീർക്കാനാവില്ല.

പത്തുവർഷമായി സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽനിന്ന് അകന്ന് പ്രവാസജീവിതം നയിക്കുന്ന ഒരു പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അടക്കിവെച്ച സ്നേഹവും വിരഹവും ഓർമകളും നൊമ്പരങ്ങളുമാണ് ഈ രചനയുടെ ആത്മാവ്.

പതിനെട്ടാം വയസ്സിലേക്ക് കടക്കുന്ന തന്റെ മകന്, അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ട് കോർത്തൊരുക്കുന്ന സ്നേഹസമ്മാനം. പറയാൻ കഴിയാതെ പോയ വാക്കുകളും പങ്കുവയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ നിമിഷങ്ങളും ദൂരെയിരുന്ന് അനുഭവിച്ച കുടുംബസ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും ഈ രചനയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളാകുന്നു.

കൊഴിഞ്ഞുപോയ ഇലകൾക്കപ്പുറവും പുതുനാമ്പുകൾ വിരിയുന്നതുപോലെ, വേർപാടുകളുടെയും ജീവിതനൊമ്പരങ്ങളുടെയും മറുപുറത്ത് സ്നേഹത്തിന് പുതിയ പൂക്കാലങ്ങൾ വിരിയിക്കാനാകുമെന്ന പ്രത്യാശയാണ് ഈ കഥ പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്.

ഒരു പിതാവിന്റെ വ്യക്തിപരമായ വികാരങ്ങൾക്കപ്പുറം, പ്രവാസത്തിന്റെ വേദന അനുഭവിക്കുന്ന അനേകം മാതാപിതാക്കളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് ഈ രചന എത്തിച്ചേരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

 കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾക്കപ്പുറം വിരിയുന്ന സ്നേഹം

പത്തുവർഷമായി നാടുകാണാത്ത ഒരു ലണ്ടൻ പ്രവാസി പിതാവും അമ്മയും മകന് നൽകുന്ന പതിനെട്ടാം പിറന്നാൾ സമ്മാനം

പ്രിയപ്പെട്ട മോനെ ഡാനി,

ലണ്ടന്റെ തണുത്ത കാറ്റിൽ ശരത്കാലത്തിന്റെ ഇലകൾ ഒന്നൊന്നായി കൊഴിഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ, ചില മരങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി തങ്ങളുടെ പഴയ ഇലകളെ യാത്രയാക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ആ കൊഴിഞ്ഞുപോകലുകൾക്കിടയിലും, വസന്തത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു മരത്തിന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിനടിയിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ജീവിതവും അങ്ങനെയാണെന്ന് ഞങ്ങൾ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്.

ചില കാലങ്ങൾ നമ്മിൽ നിന്ന് പലതും എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും. ചിലർ അകലും. ചില സ്വപ്നങ്ങൾ വൈകും. ചില കാത്തിരിപ്പുകൾ വർഷങ്ങളോളം നീളും. പക്ഷേ, സ്നേഹത്തിന്റെ വേരുകൾ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, കൊഴിഞ്ഞുപോയ ഇലകൾക്കപ്പുറവും ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു പച്ചപ്പ് ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു.

2026 സെപ്റ്റംബർ 9-ന് നീ പതിനെട്ടാം വയസ്സിന്റെ വാതിൽ കടന്നു.

നിന്റെ പതിനെട്ടാം പിറന്നാളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും നിനക്ക് വിലകൂടിയ ഒരു സമ്മാനം നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ല. പകരം, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വർഷങ്ങളായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചില ഓർമ്മകളാണ് നിനക്ക് നൽകുന്നത്.

ഇത് ഒരു കത്ത് മാത്രമല്ല.

നിന്നെ കാത്തിരുന്ന ഒൻപത് വർഷങ്ങളുടെയും, നിന്നെ വളർത്തിയ വർഷങ്ങളുടെയും, അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ അനേകം നിമിഷങ്ങളുടെയും, അമ്മ ഒറ്റയ്ക്ക് താങ്ങിയ അനവധി ദിവസങ്ങളുടെയും, നിന്റെ സഹോദരി ദിയയോടൊപ്പം പങ്കിട്ട സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒരു ഓർമ്മപ്പുസ്തകമാണിത്.

  കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം വന്ന സമ്മാനം

ഞങ്ങളുടെ വിവാഹത്തിനുശേഷം ഒൻപത് വർഷം നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിലാണ് നീ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്.

ആ കാത്തിരിപ്പ് എത്ര നീണ്ടതായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞുതീർക്കാൻ കഴിയില്ല. പ്രതീക്ഷയും പ്രാർത്ഥനയും ആശങ്കയും കണ്ണുനീരും മാറിമാറി വന്ന വർഷങ്ങളായിരുന്നു അത്.

ഒടുവിൽ ആ കാത്തിരിപ്പിന് ഒരു മറുപടി ലഭിച്ചു.

നിന്റെ ജനനദിവസം ഞങ്ങൾ ഇന്നും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ ഓർമ്മയാണ്.

പ്രസവത്തിനായി അമ്മയെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, ആശുപത്രിയിലെ താമസമുറിയിൽ അച്ഛനും അമ്മയും മാത്രമായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുവാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒത്തിരി ബന്ധുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ നിർണായക നിമിഷത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ കൈപിടിച്ച് കൂടെ നിൽക്കാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഞങ്ങളുടെ ലോകം ആ ആശുപത്രിമുറിയിലെ ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. പറയാനാകാത്ത പേടിയും ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച കണ്ണുനീരും ഹൃദയത്തിൽ കടിച്ചമർത്തി, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കിയിരുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അനാഥകളെപ്പോലെ തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത് — ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളല്ലാതെ മറ്റൊരു താങ്ങുമില്ലാത്ത നിമിഷം.

അപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.

അച്ഛൻ വാതിൽ തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ മുന്നിൽ അമ്മയുടെ അകന്ന ബന്ധുവായ വിഴിഞ്ഞത്തെ അമ്മച്ചിയും അവരുടെ മൂത്ത മകളുമായിരുന്നു.

ആ നിമിഷം അവരുടെ വരവ് ഞങ്ങൾക്ക് വെറുമൊരു ബന്ധുവിന്റെ സന്ദർശനമായിരുന്നില്ല. പേടിയും ഏകാന്തതയും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു വെളിച്ചം കടന്നുവന്നതുപോലെ തോന്നി. ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷത്തിൽ, ദൈവം തന്നെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് രണ്ടു കൈകളെ അയച്ചതുപോലെ.

അവരുടെ സാന്നിധ്യം ഞങ്ങളുടെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഒരു തണലായി.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് ലില്ലിയെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അച്ഛൻ പുറത്തുള്ള കസേരയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കാത്തിരുന്നു. മണിക്കൂറുകൾ കടന്നുപോയി. കാത്തിരിപ്പിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ അറിയാതെ ഒന്ന് മയങ്ങിപ്പോയി.

പെട്ടെന്ന് ഒരു നഴ്സിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു:

“ലില്ലിയുടെ കൂടെയുള്ളവർ ആരാണ്?”

അച്ഛൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു.

നഴ്സ് കൈകളിൽ കുഞ്ഞിനെ ഏൽപ്പിച്ചു.

ഒൻപത് വർഷമായി ഞങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന ആ കുഞ്ഞ് — ഡാനി ക്രിസ്റ്റി — അന്ന് ആദ്യമായി എന്റെ കൈകളിലായിരുന്നു.

അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തപ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ നൽകി.

ആ നിമിഷം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ദൈവം നൽകിയ മറുപടിയായിരുന്നു നീ.

  ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ ഏൽപ്പിച്ച കുഞ്ഞ്

നിന്റെ ജനനത്തിന് പിന്നാലെ നിന്നെ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് സമർപ്പിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹവും ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. ചില അനാവശ്യ തടസ്സങ്ങൾ കാരണം മാമോദീസ വൈകിയെങ്കിലും, ഒടുവിൽ ആ അനുഗ്രഹീത ദിനം വന്നു.

ഡാനി ക്രിസ്റ്റി എന്ന പേരുമായി നീ ആദ്യമായി ദൈവാലയത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കടന്നപ്പോൾ, അത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ പള്ളിപ്രവേശനം മാത്രമായിരുന്നില്ല; ഒൻപത് വർഷം പ്രാർത്ഥനയോടെ കാത്തിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ മകനെ ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ നിമിഷം കൂടിയായിരുന്നു.

വിശുദ്ധജലത്തിന്റെ തുള്ളികൾ നിന്റെ നെറ്റിയിൽ വീണപ്പോൾ, കുരിശിന്റെ അടയാളം നിന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, നിന്നെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്തിലും കരുതലിലും സംരക്ഷണത്തിലും ഞങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചു.

ഞങ്ങളുടെ കൈകളിൽ ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച ഈ കുഞ്ഞിനെ, അതേ ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ തന്നെ തിരിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ആ നിമിഷം.

നീ ഞങ്ങളുടെ മകനായി ജനിച്ചെങ്കിലും, ആ ദിവസം മുതൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ വളരേണ്ട ഒരു കുഞ്ഞായി സഭ നിന്നെ ഹൃദയപൂർവം സ്വീകരിച്ചു.

ഫാ. സിൽവസ്റ്റർ മുറൈസ് സെന്റ് പീറ്റേഴ്സ് പള്ളിയിൽ നിനക്ക് മാമോദീസ നൽകി. “ഡാനി ക്രിസ്റ്റി” എന്ന പേര് ആദ്യമായി വിളിക്കപ്പെട്ട ആ നിമിഷം ഇന്നും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു അനുഗ്രഹമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

തുടർന്ന് മഡോണ ഹാളിൽ നടന്ന സ്നേഹവിരുന്നിൽ ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സ്നേഹം നിന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി.

നിന്നെ കാണാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും വന്നവർ സ്നേഹത്തോടെ സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു.

എന്നാൽ അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം, ഒൻപത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം ഞങ്ങളുടെ കൈകളിലെത്തിയ നീ തന്നെയായിരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ ഡാനി ക്രിസ്റ്റി.

അമ്മയുടെ രണ്ട് ചിറകുകൾ

നിന്നെയും ദിയയെയും വളർത്തിയ വർഷങ്ങളിൽ അമ്മയുടെ പങ്ക് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അളക്കാനാകാത്തതാണ്.

അച്ഛൻ ദൂരെയായിരുന്ന പല ദിവസങ്ങളിലും, വീട്ടിലെ സന്തോഷവും വിഷമവും കുട്ടികളുടെ പഠനവും ആരോഗ്യവും ചെറിയ ആവശ്യങ്ങളും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളും എല്ലാം അമ്മയുടെ ചുമലിലായിരുന്നു.

സ്വന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ പലപ്പോഴും ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിവെച്ച്, നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ചേർത്തുപിടിച്ചാണ് അമ്മ മുന്നോട്ട് പോയത്.

അമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം വേദനകളുണ്ടായിരുന്നപ്പോഴും, മക്കളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായിരുന്നു മുൻഗണന.

അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് പണം അയയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഫോൺ വിളിക്കാനും കഴിഞ്ഞു. ഉപദേശിക്കാനും കഴിഞ്ഞു.

പക്ഷേ, ഒരു കുഞ്ഞ് കരയുമ്പോൾ തലയിൽ കൈവെക്കാനും, പനി വരുമ്പോൾ നെറ്റിയിൽ കൈവെക്കാനും, ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിക്കൊണ്ടുപോകാനും അച്ഛന് പകരം നിന്നത് അമ്മയായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ്, മോനെ, നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തെ ഒരിക്കലും ചെറിയതായി കാണരുതെന്ന് ഞങ്ങൾ പറയുന്നത്.

അമ്മ നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു വ്യക്തി മാത്രമല്ല.

നിന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ തണലാണ്.

ഒരു വീടിന്റെ സ്വപ്നം

വീട് എന്ന സ്വപ്നം അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി ഉണ്ടായിരുന്നു.

പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോകുമ്പോഴും, സ്വന്തം മക്കൾക്ക് ഒരുനാൾ സന്തോഷത്തോടെ ഓടിനടക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു നല്ല വീട് വേണമെന്ന ആഗ്രഹം മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

2000-ൽ വാങ്ങിയ സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ജീവിതത്തിലെ പല സാഹചര്യങ്ങളും ആ സ്വപ്നത്തെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പ്രവാസത്തിൽ ജോലി ചെയ്തു കിട്ടുന്ന പണത്തിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പഠനത്തിനും വീട്ടുചിലവുകൾക്കും മറ്റു ബാധ്യതകൾക്കും മാറ്റിവെച്ചശേഷം കഴിയുന്നത്ര പണം കൂട്ടിവെച്ചു.

ഒടുവിൽ, ഡാനിയും ദിയയും പുതിയൊരു വീടിനെക്കുറിച്ച് അച്ഛനോട് പറയാൻ തുടങ്ങി.

“അച്ഛാ, നമുക്കും ഒരു പുതിയ വീട് വേണം. എല്ലാവർക്കും പുതിയ വീടുണ്ട്. നമ്മുടെ പഴയ വീട് തന്നെയല്ലേ…”

അവരുടെ ആഗ്രഹം അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.

ആദ്യം ഒരു പഴയ വീട് വാങ്ങാമെന്ന് കരുതി. വീടുപണിയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒഴിവാക്കാമല്ലോ എന്നായിരുന്നു ചിന്ത. പല സ്ഥലങ്ങളിലും അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും മനസ്സിനിണങ്ങിയൊരു വീട് കണ്ടെത്താനായില്ല.

ഒടുവിൽ, നമ്മുടേതായ സ്ഥലത്ത് തന്നെ വീട് പണിയാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

2024 ജൂലൈ 15-ന് വീടിന്റെ തറക്കല്ലിട്ടു.

അവിടെനിന്ന് മറ്റൊരു കാത്തിരിപ്പ് തുടങ്ങി.

വീട് പണിയുന്നത് ചുമരുകളും മേൽക്കൂരയും ഉയർത്തുന്നതുമാത്രമല്ലെന്ന് ആ ദിവസങ്ങൾ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പുതിയ ചെലവുകളും ആശങ്കകളും പ്രതീക്ഷകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“കൂടെ നിന്നുകൊണ്ട് എല്ലാം നടത്താം, ആശങ്ക വേണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സമയം കടന്നപ്പോൾ പല വാഗ്ദാനങ്ങളും ശൂന്യമായി.

പണി മന്ദഗതിയിലായി. ചെലവുകൾ കൂടി. അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് ഓരോ കാര്യവും ഓർത്ത് ആശങ്കപ്പെട്ടു.

എങ്കിലും ഒരു കാര്യം മാത്രം മനസ്സിൽ ഉറപ്പായിരുന്നു:

**ഈ വീട് പൂർത്തിയാക്കണം.**

കാരണം അത് അച്ഛന്റെ മാത്രം സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല.

അത് ഡാനിയുടെയും ദിയയുടെയും സ്വപ്നമായിരുന്നു.

വീടിനെ കുളിപ്പിച്ചിരുന്ന ദിയ

വീടിന്റെ പണി തുടങ്ങിയ നാൾ മുതൽ ദിയയ്ക്ക് ആ വീടിനോട് ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹമായിരുന്നു.

ദിവസവും അവൾ അവിടെ പോകുമായിരുന്നു.

വീടിന്റെ കല്ലുകളിലും ചുമരുകളിലും വെള്ളം നനയ്ക്കും. വീടിന്റെ ഓരോ വശത്തേക്കും, ഓരോ മൂലയിലേക്കും കയറിയിറങ്ങി വെള്ളം തളിക്കും.

ഒരു കുഞ്ഞ് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വീടിനെ കുളിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്.

വീട് വളരുന്നതിനൊപ്പം ദിയയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും വളർന്നു.

ചെടികൾ എവിടെ വയ്ക്കണം, പട്ടിക്കൂട് എവിടെ വേണം, പൂച്ചയ്ക്കുള്ള സ്ഥലം എവിടെയാകണം എന്നൊക്കെ അവൾ ചിന്തിച്ചു.

സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞെത്തിയാൽ പലപ്പോഴും വസ്ത്രം പോലും മാറാതെ അമ്മയിൽ നിന്ന് താക്കോൽ വാങ്ങി നേരെ ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നു.

ആ വീട് അവൾക്ക് വെറും കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല.

അവളുടെ സ്വന്തം ലോകമായിരുന്നു.

അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു:

ഒരു ദിവസം ദിയയും ഡാനിയും ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഓടിനടക്കണം.

അവരുടെ ചിരി വീടിന്റെ മുറികളിൽ നിറയണം.

അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ആ വീട്ടിനെ ഒരു യഥാർത്ഥ വീടാക്കണം.

വീട് പൂർത്തിയായി; പക്ഷേ…

ഒടുവിൽ ഏറെ കാത്തിരുന്ന വീട് പൂർത്തിയായി.

2025 നവംബർ 16-ന് പാലുകാച്ചി.

ദിയയും ഡാനിയും ആഗ്രഹിച്ച വീട് യാഥാർഥ്യമായി.

പക്ഷേ, ആ സന്തോഷത്തിന് പിന്നാലെ ജീവിതം മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

പാലുകാച്ചൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ ദിയയ്ക്ക് അസുഖമായി.

ആദ്യം അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ ചികിത്സ തേടി. മരുന്നുകൾ നൽകി. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും കാര്യമായ മാറ്റമുണ്ടായില്ല.

പിന്നീട് മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പരിശോധനകൾ നടത്തി. അവിടെയും കാത്തുനിൽക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സായില്ല.

മകളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്തിൽ അമ്മ അനുവാദം വാങ്ങി ദിയയെ അനന്തപുരി ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

അവിടെ ദിയ ICU-വിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട ചികിത്സ.

അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശങ്ക.

അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് ഓരോ വാർത്തയ്ക്കുമായി കാത്തിരിപ്പ്.

സ്വന്തം മകൾ ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്താൻ കഴിയാതെ ദൂരെയിരുന്ന് വാർത്തകൾ മാത്രം കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്ന അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ ആ വേദന ഇന്നും വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

കരയാൻ തോന്നിയപ്പോൾ കരയാൻ പോലും ഒരാൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മകളുടെ കൈപിടിച്ച് ആശുപത്രിക്കിടക്കയ്ക്ക് അരികിൽ ഇരിക്കേണ്ട അച്ഛൻ, ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് ഫോൺ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

ദിയ, നീ എന്തുകൊണ്ട് പോകുന്നില്ല?

ദിയ പിന്നീട് സുഖം പ്രാപിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.

പക്ഷേ, അതിനുശേഷം ഞങ്ങളെ ഇന്നും വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്.

ദിയ പിന്നെ ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല.

ഒരിക്കൽ ദിവസവും അവിടെ ഓടിയെത്തിയ കുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ.

വീടിന്റെ കല്ലുകൾക്ക് പോലും വെള്ളം നനച്ച്, ഓരോ മൂലയിലും കയറിയിറങ്ങി ആ വീടിനെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച ദിയ.

അച്ഛനോട് പുതിയ വീട് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞ്, ദിയയും ഡാനിയും ചേർന്ന് സ്വപ്നം കണ്ട ആ രണ്ടുനില വീട്.

അങ്ങനെയൊരു വീട് പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അത്രയും സ്നേഹിച്ച ദിയ ഇന്ന് എന്തുകൊണ്ടാണ് അവിടേക്ക് പോകാത്തത്?

അച്ഛൻ എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും അതിന് ഒരു ഉത്തരം കണ്ടെത്താനാകുന്നില്ല.

അവളോട് വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ച് അവളുടെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കാനും ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

അവൾ എന്തുകൊണ്ട് പോകുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്കു മാത്രം അറിയാവുന്ന എന്തെങ്കിലും ഒരു കാരണം ഉണ്ടായിരിക്കാം.

ഞങ്ങൾക്ക് അതറിയില്ല.

പക്ഷേ, അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ ആ ചോദ്യം ഇന്നും ബാക്കിയാണ്:

 “ദിയ മോളേ, നീ ഇത്രയും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ആ വീട്ടിലേക്ക് ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് പോകാത്തത്?” 

ദിയയും ഡാനിയും ഒരുമിച്ച് ഓടിനടക്കാനും കളിക്കാനും ചിരിക്കാനും വേണ്ടി പണിത ആ വീട് ഇന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി നിൽക്കുന്നു.

ഒരിക്കൽ ദിയയുടെ വെള്ളം നനച്ച കൈകളും നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ മുറ്റത്ത് ഇന്ന് അവളുടെ സാന്നിധ്യമില്ല.

മക്കളുടെ ചിരിയും കളിയും നിറയേണ്ടിയിരുന്ന ആ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ആഗ്രഹം മാത്രം ബാക്കിയാണ്.

ദിയ മോളേ, നീ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് അവിടെ നിൽക്കണം. അമ്മയും നീയും ചേർന്ന് അച്ഛനെ കാത്തിരിക്കണം. അച്ഛൻ ഒരുനാൾ വരും.

നീയും ഡാനിയും സ്വപ്നം കണ്ട ആ വീട്ടിന്റെ വാതിൽ അന്ന് വീണ്ടും തുറക്കണം.

നിങ്ങളുടെ കളിയും ചിരിയും കൊണ്ട് ആ വീട് വീണ്ടും നിറയണം.

അകലെ നിന്ന് ആ വീടിനെ ഓർത്ത് ജീവിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം അതാണ്.

ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലൂടെ കാണുന്ന വീട്

സിമി ചേച്ചിയും എബി ചേട്ടനും അവധിക്ക് നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ദിയ അവരെയും കൂട്ടി ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകും.

വീടിന്റെ ഓരോ മുക്കും മൂലയും അവൾ അവർക്കു കാണിച്ചുകൊടുക്കും.

അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് അവർ അയക്കുന്ന ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും കാണും.

സ്ക്രീനിൽ കാണുന്നത് ഒരു വീടുമാത്രമല്ല.

ദിയയും ഡാനിയും ഒരുമിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുമെന്ന് സ്വപ്നം കണ്ട ഒരു ലോകമാണ്.

മക്കൾ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അച്ഛന് സന്തോഷമുണ്ട്.

പക്ഷേ, അതോടൊപ്പം ഒരു നൊമ്പരവും.

കാരണം ആ കാഴ്ച നേരിൽ കാണേണ്ട അച്ഛൻ, ഫോണിന്റെ ചെറിയൊരു സ്ക്രീനിലൂടെ മാത്രമാണ് ആ വീട്ടിനെ കാണുന്നത്.

വർഷങ്ങളോളം ഓരോ പൗണ്ടും കൂട്ടിവെച്ച്, പല പ്രയാസങ്ങളും സഹിച്ച്, മക്കളുടെ ആഗ്രഹത്തിനായി പണിത ആ വീട്ടിൽ അവരുടെ സന്തോഷം നേരിൽ കാണണമെന്നായിരുന്നു അച്ഛന്റെ സ്വപ്നം.

ഇന്ന് ആ വീട് അവിടെയുണ്ട്.

പക്ഷേ, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭംഗി മക്കളുടെ സാന്നിധ്യത്തിലാണെന്ന് അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

ഒരു വീട് ചുമരുകളും മേൽക്കൂരയും വാതിലുകളും ജനലുകളും കൊണ്ട് മാത്രം വീടാകുന്നില്ല.

അതിൽ ജീവിക്കുന്നവരുടെ സ്നേഹവും ചിരിയും കാൽപ്പാടുകളും ഓർമ്മകളും ചേർന്നപ്പോഴാണ് അത് വീടാകുന്നത്.

അച്ഛൻ ദൂരെയായിരുന്ന ബാല്യം

നിന്റെ ബാല്യത്തിലെ പല ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളും അച്ഛന് നേരിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ, കാർട്ടൂണുകൾ, അയൽവീട്ടിലെ കുട്ടികളോടൊപ്പമുള്ള കളികൾ, സൈക്കിൾ ഓടിക്കാൻ പഠിച്ച കാലം, വരച്ച ചിത്രങ്ങൾ — പലതും ഫോണിലൂടെയോ മറ്റുള്ളവർ അയച്ച ചിത്രങ്ങളിലൂടെയോ മാത്രമാണ് അച്ഛൻ അറിഞ്ഞത്.

നിനക്ക് സൈക്കിൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നു.

നീ വരച്ച ചിത്രങ്ങൾക്ക് സമ്മാനങ്ങൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ, ചില സന്തോഷങ്ങൾക്ക് ഒരു ഫോട്ടോ മതിയാകില്ല.

ഒരു അച്ഛൻ മകന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കേണ്ട നിമിഷങ്ങൾക്ക് അച്ഛന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെയാണ് വേണ്ടത്.

ചിലപ്പോൾ അസുഖം വന്നപ്പോൾ നിന്നെ മൂന്നും നാലും ആശുപത്രികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ടി വന്നിട്ടും, അച്ഛന് ഫോണിലൂടെ മാത്രം എല്ലാം ചോദിച്ചറിയാനായിരുന്നു കഴിഞ്ഞത്.

അങ്ങനെയുള്ള ദിവസങ്ങളിലാണ് പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വില അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.

ഒരിക്കൽ നീ ചോദിക്കുമായിരുന്നു:

“അച്ഛാ, എപ്പോഴാ വരുന്നത്?”

ചിലപ്പോൾ അതിനൊപ്പം മറ്റൊരു വാക്കും:

“അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ എനിക്ക് കുറെ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരണം…”

അന്ന് അച്ഛന് തോന്നിയിരുന്നത് നീ ചോദിക്കുന്നത് സാധനങ്ങളാണെന്നാണ്.

പക്ഷേ, ഇന്ന് പിന്നിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛന് തോന്നുന്നു — ഒരുപക്ഷേ ആ “സാധനങ്ങൾ”ക്കപ്പുറം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയൊരു ആഗ്രഹം കൂടി അതിലുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം.

അച്ഛൻ തന്നെ.

  ദിയയുടെ കണ്ണുകളിലും അതേ കാത്തിരിപ്പ്

നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ ദിയയും അച്ഛന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അവൾ ചോദിച്ച ചോദ്യം അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇന്നും കിടക്കുന്നു:

“എല്ലാരുടെയും അച്ഛൻ വരുന്നു… അച്ഛൻ എപ്പോഴാ വരുന്നത്?”

ഒരു കുട്ടിക്ക് അച്ഛന്റെ അഭാവം വിശദീകരിക്കാൻ എത്ര വാക്കുകൾ പറഞ്ഞാലും, ആ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു അച്ഛന്റെ സാന്നിധ്യത്തെ പകരം വയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല.

ജോലി, പണം, ജീവിതത്തിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ — മുതിർന്നവരുടെ ലോകത്ത് അവയ്ക്ക് പല വിശദീകരണങ്ങളുമുണ്ടാകും.

പക്ഷേ, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ലോകത്ത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രമേയുള്ളൂ:

“എന്റെ അച്ഛൻ എവിടെയാണ്?”

അത് ഓർക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ ഹൃദയം ഇന്നും നൊന്തുപോകുന്നു.

നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ വഴി

നിന്റെ പഠനത്തിന്റെ വഴിയും പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി.

Children’s Palace-ൽ LKGയും UKGയും. പിന്നീട് Mar Ivanios Bethany Vidyalayam. തുടർന്ന് Leo XIII Higher Secondary School, Pulluvila.

Plus Two-യിൽ Computer Science പഠിച്ച് നല്ല രീതിയിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി.

അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കൽ നിനക്കായി കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളിൽ മെക്കാനിക്കൽ എൻജിനീയറിങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നു.

നിന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യം സൈബർ സെക്യൂരിറ്റിയായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും മാറി.

ഒടുവിൽ നീ നഴ്സിംഗ് തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ വിചാരിച്ച വഴികൾ മാറും.

അത് തെറ്റല്ല.

സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് സ്വന്തം വഴി കണ്ടെത്തുന്നതാണ് വളർച്ചയുടെ ഭാഗം.

ഇന്ത്യയിൽ ചില പ്രായോഗിക തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടായതോടെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെ സാധ്യതകളും അന്വേഷിച്ചു. പല വാതിലുകളും അടഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ജർമനി ഒരു പുതിയ സാധ്യതയായി മുന്നിൽ വന്നു.

2026 ഓഗസ്റ്റ് 31-ന് നീ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.

ആലപ്പുഴയിലെ പുരോഹിതൻ നടത്തുന്ന താമസസ്ഥാപനത്തിൽ ജർമൻ ഭാഷ പഠിക്കാൻ നീ പുതിയൊരു ജീവിതഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു.

പുതിയ ഭാഷ.

പുതിയ അന്തരീക്ഷം.

പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ.

പുതിയ സംസ്കാരം.

ഇതെല്ലാം ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായങ്ങളാണ്.

ചിലപ്പോൾ പാഠങ്ങൾ മനസ്സിലാകുന്നില്ലെന്ന് നീ പറയാറുണ്ട്.

അത് സ്വാഭാവികമാണ്.

പുതിയ ഭാഷ പഠിക്കുമ്പോൾ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഉണ്ടാകും.

വീഴ്ചകളെ ഭയപ്പെടാതെ വീണ്ടും ശ്രമിക്കാൻ പഠിക്കണം.

മോനെ, ജീവിതത്തിൽ മറക്കരുതാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ

ഇന്ന് നീ പതിനെട്ടാം വയസ്സിലെത്തി.

ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വഴികൾ കൂടുതൽ നിന്റെ സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളാൽ രൂപപ്പെടും.

അച്ഛനും അമ്മയും നിനക്കായി പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ സ്വപ്നങ്ങൾ നിന്റെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

ജീവിതം നിന്റേതാണ്. സ്വപ്നവും നിന്റേതാണ്.

നിനക്കിഷ്ടമുള്ള ആകാശം കണ്ടെത്തുക.

നിന്റെ സ്വന്തം ചിറകുകളിൽ പറക്കുക.

പക്ഷേ, എത്ര ഉയരത്തിൽ പറന്നാലും നിന്റെ വേരുകൾ മറക്കരുത്.

നിന്നെ സ്നേഹിച്ചവരെ മറക്കരുത്.

നിനക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ചവരെ മറക്കരുത്.

നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയൊരു വഴിത്തിരിവിൽ പോലും നിന്റെ കൈപിടിച്ച് കൂടെ നിന്നവരെ മറക്കരുത്.

ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിൽ ചിലപ്പോൾ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നീ മറന്നുപോകാം.

അതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് പരിഭവമുണ്ടാകില്ല.

മക്കൾ വളരുമ്പോൾ അവരുടെ ലോകം വലുതാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

പക്ഷേ, രക്തബന്ധങ്ങളെ മറക്കരുത്.

പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ സഹോദരി ദിയയെ.

ദൈവം നിനക്ക് നൽകിയ ഒരു സമ്മാനമാണ് അവൾ.

അവളുടെ സഹോദരനായി എന്നും അവളുടെ കൈപിടിച്ച് നിൽക്കണം.

അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് വരുമ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കണം.

അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ നീയും സന്തോഷിക്കണം.

അവൾക്ക് ഒരു തണൽ ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ നീ ആ തണലാകണം.

ജീവിതത്തിലെ ഏത് സാഹചര്യത്തിലും അവളുടെ കൈവിടരുത്.

ഒരുദിവസം അച്ഛനും അമ്മയും നിന്റെ കൂടെയില്ലാത്ത കാലം വരും.

അന്ന് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തമ്മിലുള്ള ഈ സഹോദരബന്ധമാണ് നിങ്ങളെ തമ്മിൽ ചേർത്തുനിർത്തേണ്ടത്.

മക്കൾ തമ്മിലുള്ള ഈ സ്നേഹബന്ധമാണ് മാതാപിതാക്കൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആശ്വാസങ്ങളിലൊന്ന്.

ജീവിതത്തിൽ വീഴാം.

പരാജയപ്പെടാം.

വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാം.

ഒരു വഴി അടഞ്ഞാൽ മറ്റൊരു വഴി തേടാം.

വിജയിക്കുമ്പോൾ വിനയം മറക്കരുത്.

നിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസത്തേക്കാളും ജോലിയേക്കാളും സമ്പത്തിനേക്കാളും വലിയൊരു കാര്യം അച്ഛനും അമ്മയും നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നല്ലൊരു മനുഷ്യനായി ജീവിക്കണമെന്നതാണ്.

നിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരാൾക്ക് നീ നൽകുന്ന ചെറിയൊരു സഹായം പോലും ചിലപ്പോൾ വലിയൊരു അനുഗ്രഹമായേക്കാം.

അതുകൊണ്ട്, ജീവിതം എത്ര ഉയരത്തിലെത്തിച്ചാലും മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ നിന്റെ ഹൃദയം നഷ്ടപ്പെടരുത്.

 പതിനെട്ടാം വയസ്സിന്റെ വാതിൽ

മോനെ, പതിനെട്ട് എന്നത് ഒരു സംഖ്യ മാത്രമല്ല.

ബാല്യത്തിന്റെ വാതിൽ പതുക്കെ അടയുകയും, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് മറ്റൊരു വാതിൽ തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രായമാണത്.

നിന്റെ ബാല്യത്തിലെ പല നിമിഷങ്ങളും അച്ഛന് നഷ്ടമായി.

നിന്റെ കൈപിടിച്ച് സ്കൂളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

നിന്റെ ചെറിയ വിജയങ്ങളിൽ അരികിൽ നിന്ന് കൈയടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

നിന്റെ വിഷമങ്ങളിൽ തലയിൽ കൈവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പലപ്പോഴും കഴിഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം മാത്രം ഒരിക്കലും മാറിയിട്ടില്ല.

അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്റെ സ്ഥാനം.

നീ വളർന്നപ്പോൾ അച്ഛന് നിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നും തിരികെ വാങ്ങേണ്ടിയിരുന്നില്ല.

നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് വിലയിടാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

നിന്റെ വിജയങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾക്കുള്ള സന്തോഷം അതിന്റേതാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ പതിനെട്ടാം പിറന്നാളിൽ നിനക്ക് ഞങ്ങൾ നൽകുന്ന സമ്മാനം ഒരു വസ്തുവല്ലാത്തത്.

ഞങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളാണ്.

നീ വളർന്നപ്പോൾ മറന്നുപോകാവുന്ന ചില ചെറിയ സംഭവങ്ങൾ.

പക്ഷേ, അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത സംഭവങ്ങൾ.

നീ എവിടെയായാലും, ഒരുനാൾ ഈ വരികൾ വീണ്ടും വായിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ സ്നേഹത്തോടെ നിന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയം ഇതിൽ കാണാൻ കഴിയട്ടെ.

കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾക്കപ്പുറം

മോനെ,

ശരത്കാലത്ത് മരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞുപോകും.

മരം അതുകൊണ്ട് മരിക്കുന്നില്ല.

അതിന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിനടിയിൽ തുടർന്നും ജീവിക്കും.

ഒരു പുതിയ കാലത്തിനായി അത് കാത്തിരിക്കും.

നമ്മുടെ ജീവിതവും അങ്ങനെയാണ്.

പലതും കൊഴിഞ്ഞുപോയി.

നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങൾ.

നേരിൽ കാണാതെ പോയ ബാല്യം.

ദൂരങ്ങൾ.

കാത്തിരിപ്പുകൾ.

പറയാതെ പോയ സ്നേഹങ്ങൾ.

പക്ഷേ, അവയ്ക്കപ്പുറം നമ്മെ ഇന്നും ചേർത്തുനിർത്തുന്ന ചില വേരുകളുണ്ട്.

അത് സ്നേഹമാണ്.

അത് കുടുംബമാണ്.

അത് അച്ഛനും അമ്മയും മക്കളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്.

നീ ഇന്ന് ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലെയായി പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്.

നാളെ നീ മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് ആയിരിക്കാം.

മറ്റൊരു വീട്ടിൽ താമസിക്കാം.

നിന്റെ സ്വന്തം കുടുംബം ഉണ്ടാകാം.

നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയ ആളുകളും പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളും പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും വരാം.

എന്നാലും, നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ പേജുകളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടാകും.

നിന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ദിയ ഉണ്ടാകും.

നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വേരുകളിൽ ഈ വീടും, ഈ മണ്ണും, ഈ കുടുംബവും ഉണ്ടാകും.

ഒരുനാൾ അച്ഛൻ വരും.

അന്ന് ദിയ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് ആ വീട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കണം.

ഡാനിയും അവിടെ ഉണ്ടാകണം.

വീടിന്റെ വാതിൽ തുറക്കണം.

ഒരിക്കൽ സ്വപ്നം കണ്ട ആ ചിരി വീണ്ടും ആ വീട്ടിൽ നിറയണം.

അച്ഛൻ ദൂരെയായിരുന്നാലും, അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നീ ഒരിക്കലും ദൂരെയായിരുന്നില്ല.

നീ എവിടെയായാലും, നിന്റെ നിഴലായി ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന ഉണ്ടാകും.

നിന്റെ വഴികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ കൈത്താങ്ങുണ്ടാകട്ടെ.

നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ ലഭിക്കട്ടെ.

നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം നിലനിൽക്കട്ടെ.

നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വിജയത്തേക്കാൾ വലുതായി മനുഷ്യത്തം വളരട്ടെ.

കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾക്കപ്പുറം വീണ്ടും വസന്തം വരുന്നതുപോലെ, നിന്റെ ജീവിതത്തിലും ഓരോ നഷ്ടത്തിനപ്പുറം പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷ വിരിയട്ടെ.

ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒൻപത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം വന്ന ഏറ്റവും വിലയേറിയ സമ്മാനമായിരുന്നു നീ.

ഇന്ന് പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ നിൽക്കുന്ന നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ, അന്ന് ആശുപത്രിയിൽ ആദ്യമായി നിന്നെ കൈകളിലെടുത്ത നിമിഷം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ വീണ്ടും വരുന്നു.

ആ കുഞ്ഞ് ഇന്ന് വളർന്നു.

പക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നീ ഇന്നും അതേ ഡാനിയാണ്.

ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ, 

 അച്ഛനും അമ്മയും 

എം.ജി.ബിജുകുമാർ

മീര ടേബിൾഫാനിന് മുന്നിലെ കസേരയിലിരുന്ന് കാറ്റുകൊള്ളുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ കാടുകയറുകയായിരുന്നു. കാലാവസ്ഥ ഇങ്ങനെ മാറിയും മറിഞ്ഞും നിന്നാൽ ജീവിതം വല്ലാത്ത ദുരിതമാകുമല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു. മഴ കുറഞ്ഞതും കടുത്ത ചൂടും ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള വൈദ്യുതി മുടക്കവുമെല്ലാം തന്റെ ദിനചര്യകളെ പാടെ തെറ്റിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു.

ഡൽഹിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് കുളിയെന്നത് വെറുതെ സമയം കളയുന്നൊരു പരിപാടിയായാണ് മീരയ്ക്ക് തോന്നിയിരുന്നത്. തണുപ്പ് കാലത്ത് മറ്റുള്ളവർ ചൂടുവെള്ളത്തിൽ കുളിച്ച് ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ അവൾ കുളിയെ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. നാലഞ്ചു ദിവസം കൂടുമ്പോൾ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്നു കുളിച്ചാലായി. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വസ്ത്രം നനച്ച് ദേഹം തുടയ്ക്കുന്നത് പോലും മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയായിരുന്നു. കാടുകയറിയ തടിപ്പുള്ള മുടി ഉണങ്ങി കിട്ടാനുള്ള കാത്തിരിപ്പ് അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു മടുപ്പായിരുന്നു. സാധിക്കുമെങ്കിൽ കുളിയെന്ന പരിപാടി ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പിന്നീടാണ് വേനൽച്ചൂട് കടുത്തത്. സൂര്യൻ നഗരത്തെ ഒരു ചുട്ടുപഴുത്ത അടുപ്പാക്കി മാറ്റുന്നതുപോലെയാണ് മീരയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. വീട്ടിനുള്ളിൽ കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നിലിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും വസ്ത്രങ്ങൾ നനഞ്ഞൊട്ടി വിയർത്തൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. പകൽസമയത്ത് അൽപ്പനേരം ഒന്ന് ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ.

കേരളത്തിലെത്തിയിട്ടും തിരക്കുള്ള നഗരത്തിലെ ഫ്ലാറ്റിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം കാരണം മറ്റുള്ളവരുമായി ഇടപഴകുന്നത് കുറവായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ദിവസേനയുള്ള കുളി തന്നിൽ നിന്ന് ഏറെ അകലെയായിരുന്നുവെന്നും എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഒരു മാസക്കാലമായി ദിവസം നാലും അഞ്ചും പ്രാവശ്യം കുളിക്കുന്ന ശീലത്തിലേക്ക് പ്രകൃതിയും എപ്പോഴുമുള്ള വൈദ്യുതി മുടക്കവും തന്നെ കൊണ്ടെത്തിച്ചുവെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഒരു ദിവസം വൈദ്യുതി വരുന്നത് കാത്ത് കമ്പ്യൂട്ടർ മേശയിൽ തലവച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ മീര തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തിലേക്ക് ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു.
ഗ്രാമത്തിലെ കുളക്കടവും അതിലേക്ക് വീഴുന്ന വെയിലിന്റെ വരമ്പുകളും പോലെ, ഒരു കുളി എപ്പോഴും ഓർമ്മകളുടെ പഴയൊരു കുളിരിലേക്ക് തിരികെ വിളിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

പഴമകൾ പേറുന്ന ഗ്രാമത്തിലെ എട്ടുവയസ്സുകാരിയായ പെൺകുട്ടിയിലേക്ക് മീരയുടെ ഓർമ്മകൾ ഓടിയെത്തി. തൻ്റെ വിളിപ്പോരായ മിന്നി എന്നതു തന്നെയായിരുന്നു സ്കൂളിലും മിക്കവരും വിളിച്ചിരുന്നത്. എല്ലാ കാര്യത്തിലും മിടുക്കിയായിരുന്നു മിന്നി. പഠിക്കാൻ മുന്നിൽ, കളിക്കാൻ നല്ല ആവേശം, എപ്പോഴും മുഖത്ത് പ്രസന്നമായ പുഞ്ചിരി. പക്ഷേ, ഒരൊറ്റ കാര്യത്തോട് മാത്രം അവൾക്ക് തീരെ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു: കുളി!

“മിന്നീ, വന്ന് കുളിക്കെടീ” എന്ന് അമ്മ രാവിലെ വിളിക്കുമ്പോഴേക്കും അവൾ കട്ടിലിനടിയിലോ അലമാരയുടെ പിന്നിലോ പോയി ഒളിക്കും. ദേഹത്ത് വെള്ളമൊഴിക്കുന്നത് ഓർത്താൽത്തന്നെ അവൾക്ക് അലർജിയായിരുന്നു. “സോപ്പു തേച്ചാൽ കണ്ണ് എരിയും”, “വെള്ളത്തിന് നല്ല തണുപ്പാണ്” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അവൾ തടിയൂരും.

ഒരു ദിവസം കുളിക്കാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ പതിവുപോലെ മിന്നി തുള്ളിച്ചാടി മുറ്റത്തേക്ക് ഓടി. അവിടെ മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് ഒരു കുഞ്ഞു കുയിൽ കൂവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജീവജാലങ്ങളെ വളരെ ഇഷ്ടമായ
അവളുടെ ശ്രദ്ധ കുയിലിലേക്ക് പതിഞ്ഞപ്പാേൾ അമ്മ അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “ദേ മിന്നീ, ആ കുയിൽ പോലും നിന്നേക്കാൾ വൃത്തിയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അത് ദിവസവും പുഴയിൽ പോയി ചിറകുകൾ കഴുകി വൃത്തിയാക്കും.”
അതു കേട്ടപ്പോൾ ചെറിയൊരു നാണക്കേട് തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ റോസാച്ചെടികൾക്കടുത്തേക്ക് ഓടിമാറി.
“നീ ആ റോസയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ നല്ല പൂമണം കിട്ടുന്നില്ലേ? അതുപോലെ നല്ല സുഗന്ധമുള്ളവളാകാൻ നിനക്ക് ആഗ്രഹമില്ലേ?
അല്ലെങ്കിൽ കൂട്ടുകാർ നിന്നെ കളിയാക്കില്ലേ?” അമ്മ വീണ്ടും ചോദിച്ചപ്പോൾ സങ്കടം വന്നതും നാണക്കേടുതോന്നിയതുമൊക്കെ ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ട് .
താൻ അതും ആലോചിച്ചു നിൽക്കവേ അമ്മ തന്നെയും പിടിച്ച് കുളിമുറിയിലേക്ക് നടന്നതും നല്ല തണുത്ത വെള്ളവും സുഗന്ധമുള്ള, പതയുന്ന സോപ്പും അമ്മ അവിടെ ഒരുക്കിവെച്ചിരുന്നതുമൊക്കെ മധുരമുള്ള ഓർമ്മകളായി ഓടിയെത്തി.

മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണെങ്കിലും പിന്നീട് താൻ കുളിക്കാൻ തുടങ്ങി. തലയിലൂടെ വെള്ളമൊഴിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് നല്ല തണുപ്പും പുതു ജീവനും തോന്നിയതുപോലെയായി. സോപ്പിന്റെ നല്ല സുഗന്ധം മുറിയിലാകെ പരന്നു. കുളി കഴിഞ്ഞ് നല്ല കുപ്പായവുമണിഞ്ഞ് കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ താൻ മുൻപത്തേക്കാൾ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതും പാേലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

അന്നു മുതലാണ് കുളിയെന്നത് തനിക്ക് മടിയുള്ള കാര്യമല്ലാതായി മാറിയത്. കുളിക്കുമ്പോൾ പാട്ടുപാടാനും സോപ്പുപതയുണ്ടാക്കി കളിക്കാനും അന്നും തനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഉയർന്ന ക്ളാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴൊക്കെ കുളിക്കാൻ കയറുമ്പോൾ
നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ജലം നമ്മെ പുനർജനിക്കിലേക്ക് നയിക്കുന്നതായും ഓരോ തുള്ളി വെള്ളവും ആത്മാവിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന ശാന്തതയാണെന്നുമൊക്കെ തോന്നുമായിരുന്നു.

പിന്നീട് താൻ നാടുവിട്ടതോടെ കുളിയെ വെറുത്തു തുടങ്ങിയതും, തിരിച്ച് നാട്ടിലെത്തിയിട്ടും ആ ശീലം തന്നെ തുടരുന്നതുമോർത്ത് മീര അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

പുതിയ കാലത്തിൻ്റെ തിടുക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ, മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ശാന്തത തിരയുന്നത് ആ പഴയ തറവാട്ടുമുറ്റത്തെ മാവൂഞ്ഞാലിലും അന്തിച്ചോപ്പിലുമാണ് എന്ന് അവൾ ഗൃഹാതുരതയോടെ ഓർത്തു.

അപ്പോഴേക്കും മൊബൈലിൽ റിങ്ങ്ടോൺ മുഴങ്ങി.
സ്പെയിനിൽ ജോലിയുള്ള തൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയായ റിയയുടെ കോൾ ആയിരുന്നു.
“എന്തുണ്ട് വിശേഷം, കുറേ ആയല്ലോ സംസാരിച്ചിട്ട്… !”
അവളുടെ പരിഭവം മനസ്സിലായ മീര ഒന്നു ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് ജോലിത്തിരക്കല്ലേ. നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ സമയം കിട്ടണ്ടേ….!”
മറുപടി കാര്യമാക്കാതെ റിയയും ഒപ്പം മീരയും പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു,
“ഇന്നു രാവിലെയും നിന്നെ ഓർക്കുകയും നിൻ്റെ കാര്യം മോനോട് പറയുകയും ചെയ്തിരുന്നു.” മീര അൽപ്പം അത്ഭുതത്തോടെയാണ് പഞ്ഞത്.
“മനസ്സുകൊണ്ട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നവർക്കിടയിൽ അകലമെന്നത് വെറുമൊരു വാക്ക മാത്രമാണ്; എത്ര അകലെയാണെങ്കിലും അവരുടെ ചിന്തകൾ ഒരേ താളത്തിൽ തന്നെ മിടിക്കും. അതു കൊണ്ടാണ് ഇന്നു തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചത്.” റിയ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
” ദേശം വിട്ടു പോയിട്ടും നിന്നിലെ സാഹിത്യമൊന്നും നിന്നെ വിട്ടു പോയിട്ടില്ലല്ലോടീ ”
മീര അഭിനന്ദനമെന്നോണം പറഞ്ഞു.

“ഓ..! പിന്നെ…!
അതിരിക്കട്ടെ, നാട്ടിൽ നല്ല ചൂടാണെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. നീയെങ്ങനെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു.”
റിയ ചോദിച്ചു.
“എന്തു ചെയ്യാനാ, ശുചിത്വത്തോടുള്ള എൻ്റെ നിലപാടിനെ കാലാവസ്ഥ പൂർണ്ണമായും തിരുത്തിക്കുറിച്ചുവെന്നു പറയാം. ഇപ്പോൾ ദിവസം മൂന്നു പ്രാവശ്യത്തെ കുളി കൊണ്ടുപോലും രക്ഷയില്ലാത്ത അവസ്ഥയായി. താങ്ങാനാവാത്ത ചൂട് കാരണം ദിവസം മൂന്നും നാലും തവണ കുളിക്കാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിതയാവുന്നു..
മീര മറുപടി നൽകി.

“ശരീരത്തിലെ അഴുക്കുകളെ മാത്രമല്ല, മനസ്സിന്റെ ഭാരങ്ങളെയും കഴുകിക്കളയുന്ന നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു ധ്യാനമാണ് കുളി എന്നൊക്കെ പറയാനാ എനിക്കിഷ്ടം. റിയയുടെ ഭാഷയിൽ സാഹിത്യം കടന്നു വരുന്നത് മീര ശ്രദ്ധിച്ചു.

“അതു കൊണ്ടു തന്നെ ഇത്രയധികം തവണ കുളിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ?”
റിയ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
” എന്റെ മകനും ഇതു തന്നെയാ ചോദിച്ചത് , വേറെ വഴിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ കുളിക്കേണ്ടി വരുന്നതെന്ന് മറുപടി നൽകിയപ്പോൾ . മകന് അത് കേട്ട് കൗതുകം തോന്നിയെടീ..!”
ആ മറുപടി കേട്ട് റിയ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“എടീ തണുത്ത വെള്ളത്തുള്ളികൾ ചർമ്മത്തിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയുടെ ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി ഏറ്റുവാങ്ങിയ മരത്തിന്റെ അനുഭൂതിയാണ് ഇപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിറയുന്നത്.” അവൾ ഒന്നു പറഞ്ഞു നിർത്തി.

“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ കുളിയുടെ എണ്ണം കൂടുമ്പോൾ വെള്ളം ധാരാളം വേണം. വെള്ളം പമ്പ് ചെയ്യാൻ കറണ്ട് അതനുസിച്ച് ചെലവാകും. വൈദ്യുതി ബില്ല് കൂടും. പോരാത്തതിന് സോപ്പിന്റെ ഉപയോഗവും കൂടും. കുളിയുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതനുസരിച്ച് വസ്ത്രത്തിൻ്റെ ഉപയോഗവും കൂടും, അത് നനയ്ക്കാനുള്ള സോപ്പിൻ്റെ എണ്ണവും വർദ്ധിക്കും. ഇതൊക്കെ സാമ്പത്തികമായി വലിയ നഷ്ടമാണ്.മീര അവളോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.

“ഓഹോ, അല്ലാതെ കുളിക്കാനുള്ള മടി കൊണ്ടല്ല അല്ലേ!” അല്ലെങ്കിലും
നീ പഠന കാലത്ത് ഹോസ്റ്റലിൽ വെച്ചും കുളിക്കാൻ മടിയുള്ളവളായിരുന്നു. നാലുദിവസം കൂടി ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു മണിക്കൂറോളം എടുത്തുള്ള നിൻ്റെ കുളി കാരണം അന്ന് വേറെ ആർക്കും കുളിക്കുകയും വേണ്ട വെള്ളവും തീരും ഇതായിരുന്നു അവസ്ഥ. അന്ന് നീൻ്റെ കുളി ഫേമസായിരുന്നു “മീരയുടെ നീരാട്ട് “എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.! അവൾ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു.

“മറവിയുടെ പൊടിപടലങ്ങൾ വീണാലും തിളക്കം മങ്ങാത്ത അപൂർവ്വ രത്നങ്ങളാണ് നമ്മുടെ ഹോസ്റ്റൽ വാസം അല്ലേ !” മീരയുടെ മറുപടിയിൽ ഓർമ്മകൾ വന്നെത്തുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

കുറേ സംസാരിച്ചതിനു ശേഷം വീണ്ടും വിളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ ഫോൺ വെച്ചു.

കടൽത്തിരമാലകൾ കരയോട് ചേരുന്നതുപോലെയാണ് ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നതെന്നും അവ മടങ്ങുമ്പോൾ പോലും നനവാർന്ന മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ ബാക്കിവെക്കുന്നുവെന്നും മീര മനസ്സിലോർത്തു.

ചില ബന്ധങ്ങൾ വേരുകൾ പോലെയാണ്; കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് ജീവിതത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്നത് ഇങ്ങനെയുള്ള ബന്ധങ്ങളാണ്.
രക്തബന്ധങ്ങളേക്കാൾ എത്രയോ മേലെയാണ് മനസ്സ് കൊണ്ട് നാം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന ചില ആത്മബന്ധങ്ങളെന്നും നിർവ്വചനങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങാത്ത അത്തരം സ്നേഹമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വെളിച്ചമെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

കുളിക്കുന്നത് എപ്പോഴും വെറുപ്പായിരുന്നെങ്കിലും കടുത്ത വേനൽ അവളെ ശീലങ്ങൾ മാറ്റാൻ നിർബന്ധിതയാക്കി.

കുളിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും കുളിക്കുന്ന സമയത്ത് മീരയ്ക്ക് ധാരാളം വെള്ളം വേണമായിരുന്നു. വേഗത്തിൽ കുളിച്ചു കയറുന്ന ശീലമൊന്നും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. ടാങ്കിലെ വെള്ളം പകുതിയോളം തീരുന്നതുവരെ സോപ്പുപതപ്പിച്ച് തേച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ശീലം. കൂടാതെ, തനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മുല്ലപ്പൂമണമുള്ള പ്രത്യേക സോപ്പിന്റെ കട്ടിയുള്ള പാളികൾ ഉപയോഗിച്ച് കുമിള ഉണ്ടാക്കി പറപ്പിക്കുന്നതും അവളുടെ ഒരു ആഡംബര ശീലമായിരുന്നു.

മാഞ്ഞുപോകുന്ന കാലത്തിനും മായ്ച്ചു കളയാനാവാത്ത ചിലതുണ്ട് ; അത് നമ്മൾ ജീവിച്ചുതീർത്ത ആ പഴയ നല്ല നാളുകളുടെ മധുരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളാണ് എന്നവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

എന്നാൽ കടുത്ത വേനലിന്റെ മൂന്നാം ആഴ്ചയായപ്പോഴേക്കും യാഥാർത്ഥ്യം അവളെ തുറിച്ചുനോക്കി. കറണ്ട് ബില്ല് വന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. കറണ്ടുള്ളപ്പോഴൊക്കെയുള്ള ഫാനുകളുടെ തുടർച്ചയായുള്ള ഉപയോഗവും, ദിവസവും പലതവണ വാട്ടർ ടാങ്ക് നിറയ്ക്കലും കാരണം വൈദ്യുതി ഉപയോഗം മൂന്നിരട്ടിയായി വർദ്ധിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് ആഡംബര സോപ്പ് വീണ്ടും ഓർഡർ ചെയ്യാൻ ഓൺലൈനിൽ നോക്കിയപ്പോഴാണ്, ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ അഞ്ചിലധികം വിലകൂടിയ സോപ്പുകൾ താൻ വാങ്ങിത്തീർത്തുവെന്ന വിവരവും അവൾ മനസിലാക്കിയത്.

വൈദ്യുതി നിലച്ചപ്പോൾ ഫാൻ അനക്കമില്ലാതെ തലയ്ക്കു മുകളിൽ നിൽക്കുന്നത് നോക്കി കട്ടിലിന്റെ അരികിലിരുന്ന് മീര കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്തി. അവളുടെ വരുമാനത്തിലെ നഷ്ടത്തിന്റെ ആഴം ഉള്ളിൽ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു വന്നു.

ചെറിയ ഒരു ഓൺലൈൻ ജോലിയുള്ള തു കൊണ്ടാണ് തത്കാലം പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്.കൂടാതെ ഫ്ളാറ്റിൻ്റെ വാടക, മകൻ്റെ പഠനച്ചെലവ് എനിവയെല്ലാം കൂടിയാകുമ്പോൾ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പ്രയാസമാണ് എന്നത് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെയും ചൂടിന് ഒരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, മീരയുടെ തന്ത്രവും ശീലവും മാറി. അവൾ ഫോണിൽ അഞ്ച് മിനിറ്റിന്റെ ടൈമർ സെറ്റ് ചെയ്തു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ജാസ്മിൻ സോപ്പ് മാറ്റിവെച്ച്, അടുത്തുള്ള കടയിൽ നിന്ന് ‘ സാധാരണ ബാത്ത് സോപ്പുവാങ്ങി കുളിമുറിയിൽ വെച്ചു.

ദിവസങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
കരണ്ട് വരുന്നത് കാത്തിരുന്ന് മടുത്ത മീര കമ്പ്യൂട്ടർ ഓഫ് ചെയ്ത് ജനാലയുടെ അരികിലേക്ക് കസേര നീക്കിയിട്ടിരുന്നു.
ടേബിളിൽ വായിച്ചു തീർക്കാത്ത നോവലടുത്ത് പേജുകൾ മറിച്ചു. മുമ്പ് വായിച്ചു നിർത്തിയിടത്തു നിന്നും വീണ്ടും വായിച്ചു തുടങ്ങി.

” ആ നിമിഷത്തിലാണ് രണ്ടുപേരും അത് മനസ്സിലാക്കിയത്—തങ്ങൾ തമ്മിൽ വേർപിരിയുന്നത് ദേഷ്യം കൊണ്ടോ വെറുപ്പ് കൊണ്ടോ അല്ല, മറിച്ച് ഒന്നിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാൻ ഇനി സാധിക്കില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് കൊണ്ടാണ്.
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനേക്കാൾ മനോഹരമാണ്, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന രണ്ടു ഹൃദയങ്ങൾക്കിടയിലെ മൗനം. പക്ഷേ പരസ്പര വിശ്വാസം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ മൗനത്തിന് മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെടലിലേക്കുള്ള ദൂരം എന്നു തന്നെയാവും അർത്ഥം കാണുക.

കോടതിമുറിയുടെ പുറത്തെ നീളൻ വരാന്തയിൽ വച്ച് അയാൾ അവളുടെ നേരെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു.. “ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന് ആശംസകൾ…” ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ ആ കൈകൾ വിടുവിക്കാനൊരു വിഫലശ്രമം നടത്തി.
“നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് തോറ്റുപോയതല്ല, പരസ്പരം ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുകയാണ്.”
വീണ്ടും അയാൾ പറഞ്ഞു.

ആദ്യമായി, മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാരമെല്ലാം ഇറക്കിവച്ചതുപോലെ അവർ രണ്ടുപേർക്കും തോന്നി. തങ്ങളെ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന ആ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ കാപട്യത്തിൽ നിന്ന് ഇരുവരും സ്വതന്ത്രരായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

കൈകൾ വേർപെടുത്തി, പരസ്പരം നോക്കി അവസാനമായി ഒന്ന് നോക്കി, രണ്ടുപേരും രണ്ടു വഴികളിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി.
” തോറ്റുപോകാൻ വേണ്ടിയല്ല, സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങളിലേക്ക് ജീവിച്ചു കയറാൻ വേണ്ടി…!” അവളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
ഒരു പുഴ അതിന്റെ വഴികളിൽ തടസ്സങ്ങളെ അതിജീവിച്ച് ഒഴുകുന്നതുപോലെ പരസ്പരവിശ്വാസത്തിലും വിട്ടുവീഴ്ചകളിലും അധിഷ്ഠിതമായ ബന്ധങ്ങൾ കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങളെ അതിജീവിച്ചു മുന്നോട്ടുപോകുന്നു. അല്ലാത്തവ വഴിപിരിഞ്ഞൊഴുകുന്നു.

മീര കയ്യിലിരുന്ന പുസ്തകം അടച്ചു വെച്ച് നെടുവീർപ്പിട്ടു.

വിയർത്തൊഴുകിയ അവൾ
പകലിന്റെ ചൂടും ജീവിതത്തിന്റെ വേവലാതികളും മാഞ്ഞുപോകുന്നത് കുളി എന്ന കൊച്ചു നീരൊഴുക്കിലാണ് എന്ന് ചിന്തിച്ച് ജലവുമായി നടത്തുന്ന ആത്മബന്ധത്തിന്റെ സുന്ദര നിമിഷത്തിലേക്ക് എത്താൻ കുളിമുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ തുറന്നു നോക്കാത്ത ഒരു വക്കീൽ നോട്ടീസ് ടീപ്പോയിൽ അലക്ഷ്യമായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എം.ജി.ബിജുകുമാർ :- പന്തളം സ്വദേശി. തപസ്യയുടെ സംസ്ഥാന ചെറുകഥ പുരസ്‌കാര ജേതാവ്. പന്തളം എൻ എസ് എസ് കോളേജിൽ ബിരുദവും എൻ.എസ്.എസ്. ട്രെയിനിങ്ങ് കോളേജിൽ ബിഎഡും പൂർത്തിയാക്കി. ആദ്യം അധ്യാപനവൃത്തിയിലായിരുന്നുവെങ്കിലും , ഇപ്പോൾ എച്ച്.ഡി.എഫ്.സി ബാങ്കിന്റെ ലോൺ സെക്ഷനിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. ചിത്രം വരയും, കഥയും കവിതയുമൊക്കെയെഴുത്തുമാണ് പ്രധാന വിനോദങ്ങൾ. സാഹിത്യ-സാമൂഹിക-സാസ്കാരിക മേഖലയിലും സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. “ഓർക്കാൻ മറക്കുമ്പോൾ ” എന്ന കവിതാ സമാഹാരം പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്. “മേഘങ്ങൾ പറഞ്ഞ കഥ ” എന്ന കഥാസമാഹാരം പുറത്തിറക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. സരസ്വതീയം, കൊന്നപ്പൂങ്കനവ് ,നിലാ ശലഭം എന്നീ ദൃശ്യാവിഷ്ക്കാരങ്ങൾ ചെയ്ത് യൂട്യൂബിൽ റിലീസ്‌ ചെയ്‌തിരുന്നു.

ബിനോയ് എം. ജെ.

സ്വർഗ്ഗം എന്ന സങ്കല്പം മനുഷ്യവംശത്തിന് പണ്ടേ പരിചിതമാണ്. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകണമെന്ന് ആശിക്കാത്തവർ ഉണ്ടാവില്ല. ഭൂമിയിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പരിമിതങ്ങളാണ്. സുഖമുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ അത് സ്ഥായിയല്ല. അനന്തമായ സന്തോഷം ഒരു സങ്കല്പം മാത്രം. സുഖദുഃഖങ്ങളിലൂടെ നീളുന്ന മനുഷ്യ ജീവിതം വ്യർത്ഥമായി നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇവിടെയാണ് ഭൂലോക ജീവിതത്തിന് ബദലായി നാം സ്വർഗ്ഗത്തെ സ്വപ്നം കാണുന്നത്. അവിടെ പരിമിതികളോ ദുഃഖങ്ങളോ ഇല്ല. ഈ സ്വർഗ്ഗം എവിടെയാണ്? ഭൂമിയിലോ ഭൂമിക്ക് വെളിയിലോ? അവിടെ പോകുവാൻ നാം എന്ത് ചെയ്യണം? ധർമ്മിഷ്ഠമായ ജീവിതം നയിച്ചാൽ അവിടെ പോകാമെന്ന് മനുഷ്യനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മതങ്ങൾ പച്ചപിടിക്കുന്നു. ഈ കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ എത്രമാത്രം സത്യമുണ്ട്? നമുക്ക് പരിശോധിച്ചു നോക്കാം.

ഒന്നാമതായി ഭൂമിയിലെ ജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യൻ സംതൃപ്തനല്ല. അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഭൂമിയിലെ യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിൽ പൊരുത്തക്കേടിലാണ്. മനുഷ്യൻ എക്കാലവും ദുഃഖങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തെ സ്വപ്നം കാണുന്നു. ഇത് തെറ്റായ ഒരു കാര്യമാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്ന മതങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. സത്യത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ ഈ ഭാവനാശക്തി വളരെ വലിയ ഒരു അനുഗ്രഹം തന്നെയാണ്. എന്നാൽ പലപ്പോഴും യാഥാർത്ഥ്യം ഈ ഭാവനയുമായി സംഘർഷത്തിൽ വരികയും മനുഷ്യന് അളക്കാൻ ആവാത്ത ദുഃഖം ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ സാധാരണഗതിയിൽ മനുഷ്യൻ അവന്റെ ഭാവനയ്ക്ക് കടിഞ്ഞാടുന്നു. സങ്കല്പശക്തിയും ഭാവനാ ശക്തിയും തിരോഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ വിരസതയിലേക്ക് വഴുതിവീഴുന്നു. അതായത് മനുഷ്യൻ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് സങ്കല്പത്തേക്കാൾ വലിയ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നു. ഒന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു മറ്റൊന്ന് സംഭവിക്കുന്നു. ആകെ ആശയക്കുഴപ്പം.

ഈ പ്രശ്നത്തിനുള്ള പരിഹാരം വളരെ ലളിതമാണ്. യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സങ്കല്പത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുവിൻ. ആവോളം സങ്കൽപത്തിന്റെ ലോകത്തിൽ കഴിയുകയും യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മറക്കുകയും ചെയ്യുവിൻ. ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും പരിഭ്രാന്ത ചിത്തരാകുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നത് ഭ്രാന്തല്ലേ? വാസ്തവത്തിൽ സങ്കല്പവും യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിൽ സംഘട്ടനത്തിൽ വരുമ്പോഴാണ് ഭ്രാന്ത് സംഭവിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സങ്കല്പങ്ങൾ അത്യന്തം സുന്ദരവും മനോഹരവും ആണെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് അതിനെ തള്ളിക്കളയുന്നത്? ആ സങ്കല്പത്തിന്റെ മാസ്മരിക വലയത്തിൽ സ്വയം ലയിച്ചില്ലാതെ ആകുവിൻ. അപ്പോൾ നിങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലാണ്. അതെ നിങ്ങൾ സാക്ഷാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തന്നെ! നിങ്ങൾക്ക് എന്തും സങ്കൽപ്പിക്കാം. സങ്കൽപ്പിക്കുന്ന ഈ കാര്യങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറുമോ എന്ന വേവലാതിയും വേണ്ട. യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അതിന്റെ പാട്ടിന് വിട്ടേക്കുവിൻ. നിങ്ങളുടെ മനസ്സും നിങ്ങളുടെ സങ്കല്പവും നിങ്ങളുടെ പിടിയിലാണ് നിൽക്കുന്നത്.

നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ അതിനെ മുൻപോട്ട് കൊണ്ടുപോകാം. നിങ്ങളുടെ ആനന്ദവും നിങ്ങളുടെ പിടിയിൽ തന്നെ നിൽക്കും. അതെ! നിങ്ങൾ അനന്താനന്ദത്തിലേക്ക് ചുവടുവെക്കുന്നു. സങ്കല്പത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് കൊടുക്കുന്നു എന്നതാണ് നമുക്ക് പിണഞ്ഞ ഏറ്റവും വലിയ അമളി. അതാണ് നമ്മുടെ എല്ലാ അസംതൃപ്തിയുടെയും അടിസ്ഥാനപരമായ കാരണം. നാം ചെറുപ്പം മുതലേ അപ്രകാരം ആയിരുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വലിച്ചെറിയുവാനുള്ള ശക്തി നാമിനിയും സ്വരൂപിച്ചുവെച്ചിട്ടില്ല. നാം ദുർബലരാണ്. സങ്കല്പത്തിന്റെ മാസ്മരിക ലോകത്തിൽ നാം നമ്മെത്തന്നെയും യാഥാർത്ഥ്യത്തെയും മറക്കുവാൻ

പഠിക്കുമ്പോൾ നാം സ്വർഗ്ഗത്തിലാണ്. അവിടെ നമ്മുടെ ഇച്ഛയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായി യാതൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല.
അപ്പോൾ മാത്രമാണ് സ്വർഗ്ഗം എന്ന സങ്കല്പം യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറുന്നത്. അനന്തമായ ഇച്ഛാശക്തി. ഒന്നിന്റെയും മുൻപിൽ തോറ്റു കൊടുക്കാത്ത മനോഭാവം. യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ തോറ്റു കൊടുക്കുവാൻ വേണ്ടി അല്ല നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്, മറിച്ച് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ തിരുത്തുവാൻ വേണ്ടിയാണ് നിങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നത്. ഒരു പുഴുവായി മാറുവാൻ ആർക്കും സാധിക്കും മറിച്ച് ഈശ്വരനായി മാറുകാനാണ് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ട്. അതെ നിങ്ങൾ ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ്. നിങ്ങളുടെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തിനുമേൽ പറന്നുയരട്ടെ. നിങ്ങൾ തോറ്റു കൊടുക്കുന്നു എന്നതാണ് അടിസ്ഥാനപരമായ ഇവിടുത്തെ പ്രശ്നം. മനുഷ്യന് അസാധ്യമായി യാതൊന്നും തന്നെ ഇല്ല. അസാധ്യം എന്ന സങ്കല്പം തന്നെ മനുഷ്യ  പ്രകൃതിക്ക് ചേർന്നതല്ല. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് എല്ലാത്തിന്റെയും മേൽ പറന്നുയരുവാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നു. അതെ ആത്മാവ് ഈശ്വരനാണ്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിങ്ങൾ അത്രമേൽ
അള്ളിപ്പിടിക്കുന്നതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് പറന്നുയരുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ഇവിടെ ബന്ധനത്തിലാണ്. യാഥാർത്ഥ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഈ ആകർഷണവലയത്തിൽ നിന്നും പറന്നുയരുവാൻ നിങ്ങൾക്ക് സങ്കൽപ്പത്തിന്റെ ചിറകുകൾ വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതെ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അനന്ത വിഹായുസ്സിൽ പറന്നുയരുവാൻ നമുക്ക് വേണ്ട ചിറകുകളാണ് സങ്കല്പം.

അതിനാൽ സ്വർഗ്ഗം എന്നൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് കിടക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഭാവനയിൽ തന്നെയാണ്. ഭാവനയുടെ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തന്നെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. സ്വർഗ്ഗം എന്നത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ കിടക്കുന്ന സ്ഥലമല്ല. അത് നിങ്ങളിൽ തന്നെയാണ്. നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടാണ് സ്വർഗ്ഗത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. സ്വർഗീയ ആനന്ദം ഇപ്പോൾ ഇവിടെ വച്ച് നുകരുകൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയും. ദൈവം മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു പുഴുവായിട്ടല്ല എന്ന് വീണ്ടും ഞാൻ എടുത്തു പറയുന്നു. അവൻ ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ്. അസാധ്യമായി യാതൊന്നുമില്ല. ദൈവം തന്നിരിക്കുന്ന കഴിവുകളെ വിനിയോഗിക്കുവാൻ പഠിക്കുവിൻ. അങ്ങനെ പതിയെ പതിയെ നിങ്ങൾക്ക് ക്ലേശങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ  ജീവിതത്തിൽ നിന്നും കരകയറുവാൻ സാധിക്കും.

ബിനോയ് എം.ജെ.
30 വർഷങ്ങളായി തത്വചിന്ത പഠിക്കുകയും 20 വർഷങ്ങളായി സാധന ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു . 28-മത്തെ വയസ്സിൽ ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസം ഉപേക്ഷിച്ചു. മാതാ അമൃതാനന്ദമയിയുടെയും സദ്ഗുരു ജഗ്ഗി വാസുദേവൻെറയും ശിഷ്യനാണ്.

ഫോൺ നമ്പർ: 917034106120

ബിനോയ് എം. ജെ.

ശ്രീബുദ്ധൻ ദുഃഖസത്യം എന്ന ആശയത്തെ അവതരിപ്പിച്ചു. എല്ലാം ദുഃഖമയം. ഈ പ്രപഞ്ചം ആകെ ദുഃഖം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ഇതിനെ പ്രപഞ്ച ദുഃഖം എന്ന് വിളിച്ചു. ഇപ്രകാരം ജീവിതത്തെയും പ്രപഞ്ചത്തെയും തള്ളിക്കളയുമ്പോൾ ദുഃഖം താനേ തിരോവോഭവിക്കുന്നു. ദുഃഖം തിരോഭവിക്കുന്നിടത്ത് അനന്താനന്ദം സംഭവിക്കും. ശ്രീബുദ്ധൻ മാത്രമല്ല ഈ രീതിയിൽ ചിന്തിച്ചത്. അർഷഭാരതസംസ്കാരം മുഴുവൻ ഈ ഒരാശയത്തിന്റെ വിപുലീകരണം ആണെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു. അവർ ജീവിതത്തെ നിഷേധാത്മകമായി നോക്കിക്കാണുന്നു. അതുകൊണ്ടാകാം ആർഷഭാരത സംസ്കാരവും ആധുനിക പാശ്ചാത്യ സംസ്കാരവും തമ്മിൽ സംഘടനത്തിൽ വരുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഭാരതം കുറെ കാലങ്ങളായി എല്ലാ

കാര്യങ്ങളിലും പുറകിലായി പോകുന്നത്. ജീവിതം ദുഃഖമാണെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിന് ജീവിക്കണം? ജീവിതത്തോടുള്ള നിഷേധാത്മകമായ ഈ നിലപാട് അത്യന്തം അപകടകരമാണ്.

ആധുനികലോകം ജീവിതത്തെയും പ്രപഞ്ചത്തെയും ഭാവാത്മകമായി നോക്കിക്കാണുന്നു. അവർ എല്ലായിടത്തും സുഖം അന്വേഷിക്കുന്നു. അതിനെ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അനന്തമായ സുഖത്തെ കുറിച്ചുള്ള ആശയം പശ്ചാത്യർക്ക് ഇന്നും അപ്രാപ്യമാണ്. അവർ ഇനിയും അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ല. എന്നാൽ വരുംകാലങ്ങളിൽ അവർ അവിടെ എത്തിച്ചേരുമെന്ന് ഞാൻ ദൃഢമായി വിശ്വസിക്കുന്നു. വീണ്ടും ആഹ്ലാദത്തിന്റെ ഒരു വേലിയേറ്റം സംഭവിക്കുവാൻ ഇരിക്കുന്നു. അവിടെ ജീവിതം അത്യന്തം ഭാവാത്മകവും

സുന്ദരവും ആകുന്നു. ക്ലേശങ്ങളെല്ലാം എങ്ങോ പോയ് മറയുന്നു. ആദ്ധ്യാത്മിക തത്വങ്ങൾ വീണ്ടും പ്രകാശിക്കുന്നു. ലോകം നിർവാണത്തിലേക്ക് നടന്ന ടുക്കുന്നു.

നമ്മുടെ ക്ലേശങ്ങളെല്ലാം താൽക്കാലികങ്ങൾ ആയിരുന്നു. രണ്ട് വിജ്ഞാന വിസ്ഫോടനങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള അന്ധകാരാത്മകമായ ഒരു ഇടവേള. പ്രാചീന ഭാരതത്തിൽ അരങ്ങേറിയ വിജ്ഞാന വിസ്ഫോടനം മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ പശ്ചാത്യലോകത്ത് അരങ്ങേറുവാൻ ഇരിക്കുന്നു എന്ന ആശയം പല ചിന്തകന്മാരും ഇതിനോടകം അവതരിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അത് ആഗോള സംസ്കാരത്തിൽ ഉണ്ടാക്കുവാൻ ഇരിക്കുന്ന സ്വാധീനം പ്രവചനാതീതമാണ്. മനുഷ്യൻ മരണത്തെ ജയിക്കുവാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണ്. അതിൽ അവൻ വിജയിക്കുകയും ചെയ്യും.

ആർഷഭാരത സംസ്കാരം നിഷേധാത്മകമാണ്. പശ്ചാത്യ സംസ്കാരം ഭാവാത്മകവും. സത്യത്തിലേക്കുള്ള രണ്ടു വഴികൾ ആണിത്. ഒന്ന് നിഷേധാത്മകവും മറ്റേത് ഭാവാത്മകവും. പൂച്ച കറുത്തതാണെങ്കിലും വെളുത്തതാണെങ്കിലും എലിയെ പിടിച്ചാൽ മതിയല്ലോ! മനുഷ്യന് അനന്താനന്ദം കിട്ടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ക്ലേശങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും രോഗങ്ങളും മരണവും മാറേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ മരണത്തെ ജയിക്കുവാൻ അത്യധികമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവന്റെ എല്ലാ പ്രയത്നങ്ങളും അങ്ങനെ ഒരു ലക്ഷ്യത്തെ മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ആർഷഭാരത ആചാര്യന്മാർ അതിൽ

വിജയിച്ചു എങ്കിൽ, അപ്രകാരം ജീവിതത്തെ ത്യജിക്കുവാനും സുഖങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുവാനും ആർക്കു കഴിയും? ഇവിടെയാണ് സന്തോഷസത്യം എന്ന ആശയത്തിന്റെ പ്രസക്തി. മരണത്തെ ജയിക്കുവാനും പ്രപഞ്ചത്തെ വരുതിയിൽ കൊണ്ടുവരുവാനും വിരക്തിയുടെ ആവശ്യമില്ല. നിഷേധാത്മകമായി ചിന്തിക്കേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല. നിങ്ങൾ അത്യന്തം ഭാവാത്മകമായി ചിന്തിക്കുവിൻ! ജീവിതം ആവോളം ആസ്വദിക്കുവിൻ! ഈ ഭാവാത്മകതയിൽ മരണത്തെ ജയിക്കാനുള്ള ആശയത്തിന്റെ ബീജം കിടക്കുന്നു. സുഖവും ദുഃഖവും എന്ന് രണ്ട് സംഗതികൾ ഇല്ല. എല്ലാ മനോസംഘർഷങ്ങളും മരണം പോലും കിടക്കുന്നത് ഈ ദ്വൈതഭാവത്തിലാണ്. സുഖം മാത്രമാണ് യാഥാർത്ഥ്യം! അതിനാൽ ദുഃഖത്തെ

തള്ളിക്കളയവിൻ. ദുഃഖം ഒരു മിഥ്യാഭ്രമം മാത്രമാണ്. മരണവും മിഥ്യതന്നെ! മനുഷ്യൻ സുഖത്തെ ദു:ഖമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. മരണത്തെ ആസ്വദിക്കുവാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നീട് അത് മരണമല്ല. ജീവിതത്തിലെഎല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളെയും നിഷേധാത്മകതെയും ഭാവാത്മകമായി കാണുവിൻ. അപ്പോൾ മരണം നിങ്ങൾക്ക് അനന്താനന്ദകരമായി അനുഭവപ്പെടും.

വാസ്തവത്തിൽ മരണം എന്നൊന്ന് അവിടെയില്ല. അത് അന്ധകാരാവൃതമായ ഒരു ഇടനാഴി മാത്രമാണ്. ആ ഇടനാഴിയെ നിങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധികൊണ്ട് പ്രകാശിപ്പിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ മരണം അവിടെ നിന്നും തിരോഭവിയ്ക്കുന്നതായി കാണുവാൻ കഴിയും. മരണത്തെ കണ്ട് ഭയന്ന് ഓടി

ഒളിക്കുന്നതിന് പകരം ധീരമായി അതിനെ നോക്കി കണ്ടാൽ നിങ്ങൾ അതിന്റെ മേൽ വിജയം വരിക്കും. അപ്പോൾ അത് സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു ആവിഷ്കാരം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നു. ദുഃഖം എന്നൊന്ന് ഇല്ല എല്ലാം സന്തോഷത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരം മാത്രം. സന്തോഷം പല രൂപഭാവങ്ങളിലായി നമ്മുടെ മുന്നിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. നാമത് ആവോളം ആസ്വദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും സന്തോഷത്തിന് പല രൂപഭാവങ്ങളും പല തലങ്ങളും ഉണ്ട്. ഈ വർണ്ണ വൈവിധ്യമാണ് വാസ്തവത്തിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ പകിട്ട്. എന്നാൽ സങ്കുചിത മനസ്സോടെ നാം അതിനെ കണ്ടാൽ നമുക്ക് അതിലെ സന്തോഷം ആസ്വദിക്കുവാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നു. ചിലതിനോടൊക്കെ ആകർഷണവും

മറ്റു ചിലതിനോടൊക്കെ വികർഷണവും തോന്നുന്നു. അപ്രകാരം ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും മനോ സംഘർഷങ്ങളും ജന്മം എടുക്കുന്നു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് പ്രശ്നങ്ങളുടെ ഒരു ലോകമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ ദുഃഖസത്യം എന്ന ആശയത്തെക്കാൾ പകിട്ടേറിയതാണ് സന്തോഷ സത്യം എന്ന ആശയം. ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിന് പരിധികളോ പരിമിതികളോ ഇല്ല. അതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ നാം ബോധം കെട്ട് വീഴുന്നു. ഇതിനെ സമാധി എന്നാണ് പറയുക. ഇപ്രകാരം ഭാവാത്കമായ മനോഭാവത്തിലൂടെ നമുക്ക് ഈശ്വരനിൽ ലയിക്കുവാൻ കഴിയും.

ബിനോയ് എം.ജെ.
30 വർഷങ്ങളായി തത്വചിന്ത പഠിക്കുകയും 20 വർഷങ്ങളായി സാധന ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു . 28-മത്തെ വയസ്സിൽ ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസം ഉപേക്ഷിച്ചു. മാതാ അമൃതാനന്ദമയിയുടെയും സദ്ഗുരു ജഗ്ഗി വാസുദേവൻെറയും ശിഷ്യനാണ്.

ഫോൺ നമ്പർ: 917034106120

സുനിൽ മറ്റക്കര

എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ മനസ്സിലാവില്ല കാരണം കുറച്ചുനാൾ മുൻപ് ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞു പരലോകം പൂകുവാനാവാതെ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന ഒരാത്മാവാണ് ഞാൻ.എനിക്ക് എന്റെ പൂർവ്വ ജന്മത്തിലെ രൂപം പ്രാപിക്കുവാനും അരൂപിയാകുവാനും സാധിക്കും .നിങ്ങൾ ഈ യക്ഷി ഗന്ധർവ്വാദികളെ കുറിച്ചൊക്കെ കേട്ടിട്ടില്ലേ ഏതാണ്ട് അതുപോലെ .ഭൂമിയിലെ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കുള്ള എല്ലാ വികാര വിചാരാദികളും വിശപ്പും ദാഹവും ഒക്കെ ഗതികിട്ടാതെ അലയുന്ന എന്നെപ്പോലെയുള്ള ആത്മാക്കൾക്കുണ്ട് .പല ആത്മാക്കളും സാധാരണ ജനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തേണ്ട എന്ന് കരുതി അരൂപിയായി വർത്തിക്കാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് .ഞാൻ ആണെങ്കിൽ പലതവണ സ്വർഗ്ഗ ,നരക കോർപ്പറേഷനുകളിൽ പ്രവേശനത്തിനു അപേക്ഷകൾ സമർപ്പിച്ചിട്ടും യാതൊരുവിധത്തിലും സ്വീകരിക്കാതെ, ഇഹലോകത്തിലെ വില്ലജ് ഓഫീസിലെ കാര്യങ്ങൾ പോലെ തൊടുന്യായങ്ങൾ പറഞ്ഞു തള്ളിനീക്കുന്നു, യമപുരിയിൽ അക്ഷയസെന്ററുകൾ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ടുപോകുവാനോ അപേക്ഷകൊടുക്കാനോ പിന്നെ അത് സ്വീകരിച്ചതിന്റെ സന്ദേശം ഫോണിലൂടെ നോക്കി ആത്മസായൂജ്യം അടയേണ്ട ഗതികേടൊന്നും യമലോകത്തില്ല .ഭൂമിയിൽ ആണെങ്കിലോ മോക്ഷപ്രാപ്തി കിട്ടാത്ത ആത്മാവിന്റെ ശല്യം ഉണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന ആത്മാവിനെ വേട്ടയാടുന്ന ചടങ്ങുകൾ നടക്കുന്നു ,ആവാഹനങ്ങൾ ,പൂജകൾ വേട്ടക്കാരായ മന്ത്രവാദിയും പരികർമ്മിയും ,ആത്മാവ് കുടത്തിൽ കേറിയോ ഇല്ലയോ എന്ന് നോക്കുവാൻ കവടിപ്പലകയുമായി ഒരു ജോത്സ്യനും. ആവാഹന മന്ത്രങ്ങൾ മുഴക്കി അവർ വലവിരിച്ചുതുടങ്ങി ,
ഞാനാരാ മോൻ അവിടം വരെ ചെന്ന് അവരുടെ കലാപരിപാടികൾ കണ്ടുരസിക്കും.കുറച്ചു തെള്ളിപ്പൊടിയും ,വരിക്കപ്ലാവിന്റെ വിറകും ,പൂജാദ്രവ്യങ്ങളും ചിലവാകും പിന്നെ പൂജാരിക്കും ജോത്സ്യനും കുറച്ചു പണവും ലഭിക്കും, ഒടുവിൽ വീടിന്റെ സീലിങ്ങിൽ കുറച്ചു കരിയും പുകയും ബാക്കി ആകും. ഞാൻ ഇങ്ങനെ അവിടെയും ഇല്ല ഇവിടെയും ഇല്ല ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ത്രിശങ്കുവിൽ ആയി നടക്കുന്ന കാലം .എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന ഒരു വിദ്വാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ആണേ ,അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ പരേതാത്മാക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിലാണെന്നു കേട്ടു ,പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരെത്തുംപിടിയും കിട്ടുന്നില്ല എന്നാണറിവ് ,ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു തല ചൂടാക്കി മുടിയുടെ പകുതിയും കൊഴിഞ്ഞു ,ആ കാഴ്ച എനിക്ക് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കി ,അദ്ദേഹം ഇതിനുവേണ്ടി അല്ലറ ചില്ലറ മന്ത്രവാദികളുടെയും ജ്യോതിഷികളുടെയും പിന്നാലെ പോകുന്നുണ്ടെന്നാണ് പിന്നാമ്പുറസംസാരം ,പക്ഷെ പുള്ളി തികച്ചും നിരീശ്വരവാദിയും വിപ്ലവ ചിന്തകനും ആണെന്നാണ് സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്നത് .

അദ്ദേഹത്തെ ഈ ചിന്തയിൽ നിന്നും മുക്തനാക്കി സാധാരണ ചിന്തയിലേക്ക് പറിച്ചു നടുവാൻ ഞാൻ നേരിട്ട് അങ്ങട് പ്രക്ത്യക്ഷപ്പെടാം എന്ന് വിചാരിച്ചു .ഒരു പരേതാത്മാവ് നേരിട്ട് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ വസ്തുതകൾ വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അതിൽ സംശയം ഒന്നും തോന്നേണ്ടകാര്യമൊന്നും ഇല്ല. അല്ലാണ്ട് ഏഴുമണി ചർച്ചക്ക് ഏതെങ്കിലും അടുക്കളക്കാര്യം എടുത്തിട്ട് അലക്കുമ്പോൾ ഇവിടുത്തെ ചില രാക്ഷ്ട്രീയ പ്രതിനിധികൾ എന്റെകൈയിൽ തെളിവുണ്ടെന്ന് അലറി വിളിക്കുന്നപോലെയല്ലല്ലല്ലോ ഇത് .രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാടായ വട്ടക്കുളം എന്ന ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പരിചയക്കാർ നന്നേ കുറവാണ്, പണ്ടേ ഇവിടം വിട്ടുപോയ ആളല്ലേ ഞാൻ .ഈ സ്ഥലവും ആയി എനിക്ക് നല്ല ബന്ധം ഉണ്ട് കേട്ടോ എന്റെ പത്താം തരെയുള്ള പഠനം ഇവിടായിരുന്നു ,പഠനം പേരിലെ ഉള്ളു കേട്ടോ പഠിച്ചോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉരം കൊണ്ട് മറുപടിപറയാൻ പറ്റുകയുള്ളു ,എന്റെ ബന്ധുജനങ്ങൾ ധാരാളം ഉള്ള ഇടം ,പച്ച പുതച്ച പാടങ്ങൾ ,തോടുകൾ ,പഴമയുടെ ഗന്ധം വിട്ടുമാറാത്ത ഒരു ഗ്രാമം, നാട്ടിൽ നെടുകയും കുറുകയും കരി നാഗങ്ങളെപ്പോലെ വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും പോകുന്ന വഴിത്താരകൾ ഉണ്ടായിട്ടും ഈ നാട്ടിലെ പഴമയെ സ്നേഹിക്കുന്ന നാട്ടുകാർ ഇന്നും ചെമ്മൺ പാതകളെ സ്നേഹിക്കുന്നു ,ഇതൊക്കെ പഴയ പടി നില നിർത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങളുടെ പൗരാണിക മൂല്യ സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അപാരമായ അറിവിനെ ശ്ലാഖിച്ചെ പറ്റൂ ,അഞ്ഞൂറ് കൊല്ലം മുൻപ് മരിച്ച ആൾ തിരിച്ചുവന്നാലും ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ മുക്കും മൂലയും തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റും ,ഒരു മാറ്റവും കൂടാതെ അവർ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നു .ഗ്രാമ ചരിത്രം വഴിയേ വിവരിക്കാം ,എന്റെ ലക്‌ഷ്യം സാധൂകരിക്കാൻ എനിക്കല്പം തിടുക്കം ഉണ്ടേ ,വട്ടക്കുളം എന്ന ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ബാലികേറാമലയിൽ ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗവേഷണ കേന്ദ്രം .

അദ്ദേഹത്തിനെ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് മെല്ലെ നടന്നു ,നമ്മുടെ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ പണ്ടേ ചിന്താ ശീലൻ ആയിരുന്നു ,എപ്പോഴും ഒരു കൈ തലയിൽ ആയിരിക്കും , തലയും ചൊറിഞ്ഞോണ്ട് ഒറ്റ ഇരിപ്പാണ് ,ഞാൻ ഉമ്മറത്തെത്തി ,മുരടനക്കി യാതൊരു അനക്കവും ഇല്ല ,വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നു ,അകത്തേക്ക് തലയിട്ടു നോക്കി ആരെയുംകാണുന്നില്ല എന്തായാലും രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു ഉള്ളിലേക്ക് കയറി അദ്ദേഹം മേശയിൽ തലയും ചായ്ച്ചു ഉറങ്ങുന്നു ,എനിക്ക് വല്ലാണ്ട് ദാഹമുണ്ടായിരുന്നു മേശമേൽ കട്ടൻ ചായപോലെ ഒരുദ്രാവകം ഇരിക്കുന്നു ,എന്തും വരട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചു ,ചോദിക്കാതെ എടുത്തു ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചു ,ഹോ വല്ലാത്ത ഒരു കയ്പ്പും പുകച്ചിലും ,എന്താ ഇത് ഇവിടിപ്പോ ചായേടെ രുചിയൊക്കെ മാറിയോ ,ഓഹ് ഇപ്പോഴാ ഓർത്തത് ചിന്തകർ ചിന്തക്ക് മൂർച്ചകൂട്ടുവാൻ പ്രത്യേക തരം ചായ കുടിക്കുന്നകാര്യം .എന്തോ തലക്കൊക്കെ ഒരു പെരുപ്പ് ,കാഴ്ചക്ക് ചെറിയ നിഴൽ വീഴുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു .ഇത്ര ഒക്കെ സംഭവിച്ചിട്ടും നമ്മുടെ സർ ഉണർന്നില്ല എന്തും വരട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചു തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി ,ഒരു ഞെട്ടലോടെ മഹാൻ കണ്ണു തുറന്നു എന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി ,സ്വതവേ തുറിച്ചകണ്ണുകൾ ഉള്ള ആളുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്നുകൂടി വെളിയിലേക്കു വന്നു .ഞാനും ചെറുതായി ഒന്ന് വിരണ്ടു ,ആത്മാവാണെന്നു വെച്ച് ഭയം ഇല്ലാണ്ടിരിക്കില്ലല്ലോ ,പരലോകത്തേക്കു വിസയും തന്നു പറഞ്ഞു വിട്ടതല്ലേ ,അപ്പൊ ഞാൻ ഇവിടെ വരത്തൻ ,ക്ഷമിക്കണം ഇപ്പോൾ കേരളത്തിൽ വരത്തൻ ഇല്ല ,അഥിതി എന്നതിന്റെ അർഥം അറിയാത്തവന്മാർ വരത്തന്മാരെയും അതിഥി എന്ന് വിളിച്ചുതുടങ്ങി എന്ന് കേട്ടിരിക്കണു .എന്നിരുന്നാലും നമ്മളെ അതിഥി ആത്മാവ് എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു ബ്രഡും മുട്ടക്കറീം ആരും വിളമ്പില്ല എന്നൊക്കെ അറിയാം .പുള്ളി മൂരി നിവർത്തി തലയൊന്നു കുലുക്കി സാധാരണ നിലയിലേക്ക് മെല്ലെ വന്നു. .

നീയോ ? നീ ഇവിടെ ?എങ്ങിനെ ?

പുള്ളിയുടെ മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ ഒരു മിന്നലാട്ടം ഞാൻ കണ്ടു ,എന്റെ സഞ്ചയനത്തിനു വയറു വാടകക്കെടുത്തുവന്നു മൂക്ക് മുട്ടെ ഇഡ്ഡലിയും വടയും തട്ടിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമയുടെ ചെപ്പു തള്ളിത്തുറന്നു പുറത്തേക്കു വന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു .പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഞെട്ടി പുറകോട്ടു മാറി .
സുഹൃത്തേ പേടിക്കേണ്ട, നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ച ആ പഴയ ചങ്ങാതി തന്നെയാണ് ഞാൻ .

അപ്പൊ നീ ….നീ അല്ലെ ഇന്നാള് മരിച്ചത് .ചുണ്ടുകൾ വിറയാർന്നു വാക്കുകൾക്ക് ഇടർച്ച
അതെ ഇതെന്റെ രണ്ടാം വരവാണ് കൂട്ടുകാരാ ,സ്വതവേ സംശയാലു ആയ അദ്ദേഹം സംശയംകൂറി .
അങ്ങേർ ആത്മഗതം പറഞ്ഞു ഇങ്ങനെ ഒക്കെ നടക്കുവോ ആവോ? കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു ,വിശ്വാസം വരാതെ ആ മഹാൻ എന്നെ തള്ളി പുറത്താക്കി വാതിലിനു കുറ്റിയിട്ടു .അയാൾ ദീർഘനിശ്വാസം വിടുന്ന ശബ്ദം വെളിയിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.ഈ മുതലാണ് ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചു പഠിക്കാൻ നടക്കുന്നത് എന്ന് ആത്മഗതം പറഞ്ഞു ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ഞാൻ വെളിയിലേക്കു നടന്നു .ആ കട്ടൻ ചായ യാതൊരു അലിവുമില്ലാതെ എന്റെ തലക്കുള്ളിൽ പ്രവർത്തനം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു തലയുടെ ഭാരം കൂടി,തല വേദനയും തുടങ്ങി .അതിനെക്കുറിച്ചു ഒന്ന് ചോദിക്കാൻ പോലും ആ ബുദ്ധിജീവി എന്നെ അനുവദിച്ചില്ല ,അയാളെ വിധിക്കു വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ടു കുന്നിറങ്ങി താഴ്‌വാരത്തിലേക്കു നടന്നു ,പരിചിത മുഖങ്ങൾ ഒന്നുംകണ്ടില്ല ,നല്ല ചൂട് ,ആത്മാവിനും ചൂടോ എന്ന സംശയം നിങ്ങളിൽ ഉണ്ടാവും ,ഭൂമിയിൽ ഉള്ള ആളുകൾക്കുള്ള എല്ലാ വികാരങ്ങളും ആത്മാവിനും ഉണ്ട് കേട്ടോ .പച്ചമരുന്നുകൾ കൊണ്ട് എണ്ണ കാച്ചുന്ന ഗന്ധം മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി ,ആ നാട്ടിലെ ഏക ആതുരാലയത്തിൽ എണ്ണയുണ്ടാക്കുന്ന മണം ആണ്. ആനാട്ടിലെ വികസനത്തിന്റെ തിലക കുറികൾ ആയി തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന സർക്കാർ അർദ്ധ സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങൾ ആയ പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് സഹകരണ ധനകാര്യ സ്ഥാപനം ,സർക്കാർ അംഗനവാടി ഇവയെ ഒക്കെ മറികടന്നു മുന്നോട്ടു നടക്കവേ പണ്ട് പഠിച്ച വിദ്യാലയ മുത്തശ്ശി പ്രൗഢി ഒട്ടും കുറയാത്ത രീതിയിൽ തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നു.ചൂടും പരവേശവും കൊണ്ട് പൊറുതിമുട്ടിയ ഞാൻ ,ഒരുത്തനെ സഹായിക്കാൻ ഇറങ്ങിയ നിമിഷത്തെ പഴിച്ചു.അയാൾ തലയിലെ മുടി മുഴുവനും പറിച്ചെടുത്തു എണ്ണിത്തീർത്താലും ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചു ഒരു ചുക്കും പഠിക്കാൻ പോകുന്നില്ല എന്ന ശാപവും ചൊരിഞ്ഞു.

വിശപ്പ് വേട്ടയാടി തുടങ്ങി ,ആ നാട്ടിലെ അതിപുരാതന സംസ്കൃതിയുടെ ശേഷിപ്പായ മൂന്നു നാല് ചായക്കടകളിൽ ഏറ്റവും പഴയ കട ,നടകൾ കയറി കടയുടെ തിണ്ണയിൽ എത്തി ,ബെഞ്ചാണ് ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ,അടുത്തുകണ്ട ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഞാൻ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു ,അടുത്ത ബെഞ്ചുകളിൽ ഇരുന്നവർ അപരിചിതത്വത്തോടെ എന്നെ നോക്കി ,ഇവൻ ഏതാ എന്ന ചോദ്യം ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാവും എന്നാലും ആരും ഒന്നുംചോദിച്ചില്ല ,പഴയകാല ജയൻ സിനിമകളുടെ പോസ്റ്ററുകൾ കടയുടെ ഭിത്തിയിൽ ഒട്ടിച്ചിട്ടുണ്ട് ,അവയുടെ പുതുമ ഒട്ടും കെട്ടിട്ടില്ല .മൗനം തളംകെട്ടിനിൽക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം . അവിടെ സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരം, എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ ഉണ്ടാക്കുന്നതും ,വിതരണം ചെയ്യുന്നതും പണംവാങ്ങുന്നതും എല്ലാം ഒരാൾ മാത്രം .
ചേട്ടാ എന്താണ് കഴിക്കാൻ ഉള്ളത് ?

ഇഡ്ഡലിയും നല്ല ചൂട് പരിപ്പുവടയുമുണ്ട് എന്നു കടയുടമയായ ചേട്ടൻ .

ഇതിനിടയിൽ പുകവലി പാടില്ല എന്ന മുന്നറിയിപ്പ് ബോർഡ് സിമന്റ് പൂശാത്ത ഭിത്തിയിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു .ഇതിന്റെ തമാശ എത്രയോ ഭീകരമാണ് ,ഇതിലും മാരക നശീകരണ ശേഷിയുള്ള മയക്കുമരുന്നുകൾ ,കീട നാശിനികൾ അടിച്ച ആഹാര സാധനങ്ങൾ ,ഇതൊക്കെ വലിച്ചു കേറ്റി പ്രായഭേദമില്ലാതെ ജനങ്ങൾ പരലോകത്തേക്കു തള്ളിക്കയറുന്നു എന്ന് യമലോകം ടൈംസ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിരുന്നത് കണ്ടായിരുന്നു .ഇവിടുത്തെ ഭരണാധികാരികൾ മുന്നറിയിപ്പ് ബോർഡ് വെച്ചാൽ എല്ലാം ശരിയാകും എന്നുകരുതി നിർജീവിതയെ പുണരുന്നു .കൊടും വളവുകളിൽ വളവുണ്ട് സൂക്ഷിക്കുക എന്ന ബോർഡ് വെക്കും എന്നാൽ വളവു നിവർത്തുവാൻ ഉള്ള ഒരു പണിയും ചെയ്യില്ല . ബോർഡ് വെച്ച് അപകടങ്ങളെ തുരത്തുന്ന ലോകത്തിലെ ഏക സ്ഥലം കേരളം ആണോന്നു ചോദിച്ചാൽ അറിയില്ല ,നമ്മുടെ ആഗോള സഞ്ചാരം നടത്തുന്ന അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചാൽ പുള്ളി ഡ്രൈവർ ഫ്രഡ്‌ഡിയോടു ചോദിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും ശരിയായ ഉത്തരം തരും. . എന്തായാലുംഇഡ്ഢലിയും വടയും ആവശ്യപ്പെട്ടു ,ഇഡ്ഡലിയുടെ മുകളിലൂടെ ചുവന്ന ചമ്മന്തി ഒഴുകി ഇറങ്ങി ,ഇഡ്ഡലിയും കഴിച്ചു ചായയും കുടിച്ചു. പണം കൊടുത്തു പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി .താൽക്കാലിക ചിലവിനുള്ള പണമൊക്കെ ഞാൻ തരമാക്കി വെച്ചിരുന്നു ,അതുകൊണ്ടു ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നു .താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ സൈക്കിൾ വാടകക്ക് കൊടുക്കുന്ന ഒരു കട കണ്ടു പരിചിത ഭാവത്തോടെ ഉടമയെ സമീപിച്ചു ,ചേട്ടാ ഒരു നാല് മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് ഒരു സൈക്കിൾ തരുമോ ?

ആയാൾ പുരികക്കൊടി ഉയർത്തി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി,ആരാ,എവിടുന്നാ?

ഞാൻ ഒരു പേര് പറഞ്ഞു ,ആത്മാവാണെന്നതുകൊണ്ടു ചെറിയ ഒരു കൺകെട്ടൊക്കെ കാണിച്ചു അദ്ദേഹത്തെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു . വൈകരുത് വേഗം കൊണ്ടുവന്നു തന്നേക്കണം എന്ന ഉഗ്രശാസനം
ഓക്കേ പറഞ്ഞു ഞാൻ സൈക്കിളുമായി ചെമ്മൺ പാതയിലൂടെ തെക്കോട്ടു ചവിട്ടി ,വളരെക്കാലമായി വ്യായാമം ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടു കാലിന്റെ മസിലുകൾക്ക് ഒരു പിടുത്തം, കാൽനടയാത്രികർ ധാരാളമായി ഉള്ള കാലത്തു സാധനങ്ങൾ തലച്ചുമടായി ആണ് കൊണ്ടുപോയിരുന്നത് ,അവർ നടന്നു ക്ഷീണിക്കുമ്പോൾ സാധനങ്ങൾ ഇറക്കി വെക്കുവാനും പരസഹായമില്ലാതെ തിരികെ തലയിലേറ്റുവാനും തക്ക രീതിയിൽ രണ്ടു കരിങ്കൽ തൂണുകൾ നാട്ടി നിർത്തി അതിനുമുകളിൽ മറ്റൊരുകല്ലു വെച്ചുള്ള ഒരു കലാ ശിൽപം ഇത് കേരളത്തിലെ പലയിടങ്ങളിലും കാണുവാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട് .ഇളപ്പുകല്ലെന്ന ഓമനപ്പേരിൽ ആണ് അറിയപ്പെടുന്നത് ,ഇളപ്പുങ്കൽ എന്നാണ് ഈ സ്ഥലങ്ങൾ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് ,ഇതേപോലെ സാമ്യമുള്ള ശില്പങ്ങൾ കടവന്ത്ര “ജി സി ഡി എ” ഓഫീസിന്റെ അങ്കണത്തിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട് അത് ഇളപ്പുകല്ലൊന്നുമല്ല കേട്ടോ ,അതിമനോഹരമായ ശില്പങ്ങൾ ആണ് .ആ ഇളപ്പുങ്കലും കടന്നു മുന്നോട്ടു പോയി കാളച്ചന്ത എന്ന സ്ഥലത്തു എത്തി .അവിടെ കഴിഞ്ഞകാലങ്ങളിൽ കാർഷിക വൃത്തിക്കായി മൃഗങ്ങളെ കൈമാറ്റം ചെയ്തിരുന്നു എന്ന് പഴമക്കാർ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് അതുകൊണ്ടു ഈ സ്ഥലനാമം കാളച്ചന്ത എന്നായിമാറി . അവിടവും കടന്നു വലിയ ഒരാലിന്റെ പേരിൽ ഉള്ള സ്ഥലവും കഴിഞ്ഞു മുന്നോട്ടുപോയി ,ഇത് വഴി വന്നിട്ട് കാലം ഒരുപാടായിട്ടും അപരിചിതത്വം ഒട്ടും തോന്നിയില്ല .വളവുകളും തിരിവുകളും ഉള്ള റോഡ് ,റോഡിലേക്ക് ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മരങ്ങൾ ഭയം തോന്നിപ്പിക്കും തരത്തിൽ വിജനമായ പ്രേദേശം.

നേരം കുറച്ചായി ,അന്തിവെയിൽ ചാഞ്ഞുതുടങ്ങി ,സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്രതുടർന്നു ,ഞാൻ സൈക്കിൾ തിരിച്ചു ,സൈക്കിൾ കടക്കാരനോട് പറഞ്ഞ സമയം അതിക്രമിച്ചു, .തുടങ്ങിയ സ്ഥാനത്തേക്ക് മടക്ക യാത്രതുടർന്നു ,സൈക്കിൾ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി കയറ്റിയിറങ്ങൾ വളരെ ക്ലേശകരമായിരുന്നു . അങ്ങിനെ വന്നു വന്നു മുത്തശ്ശി പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ മൈതാനത്തു എത്തി, .എന്നെക്കാളും മുന്നേ മരിച്ചവർക്കു വേണ്ടി പണിത കല്ലറ എന്ന് തോന്നിക്കും വിധം പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തുള്ള കളിസ്ഥലത്തിൽ ഗാലറിക്കുവേണ്ടി കെട്ടിയിട്ട കൽഭിത്തികൾ എന്നെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു ,ഹോ ഭീകരം പഴക്കം ചെന്ന തലയോട്ടിയുടേതുപോലെ പല്ല് ഉന്തി നിൽക്കുന്ന കരിങ്കല്ലുകൾ , ആ കാഴ്ച എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു .ചെറിയ ഒരു ഇടവഴിയിലൂടെ സ്കൂളിന്റെ മുറ്റത്തെത്തി ,ഉപയോഗം ഇല്ലാതെ മുഴുവനും കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്നു , ശൗചാലയം കണ്ടപ്പോൾ ,ഏതോ ഒരുജില്ലയിലെ സർക്കാർ ക്വാർട്ടേഴ്‌സ് പെട്ടെന്നോർമ്മയിൽ വന്നു , തുറന്നുകിടക്കുന്ന ക്ലാസ്റൂമുകൾ ,കാറ്റും വെളിച്ചവും ധാരാളം കയറുന്ന സ്കൂൾ കെട്ടിടം ,അവിടെ നിന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ടു നോക്കി ,വഴിക്കപ്പുറത്തു പണ്ട് ഒരു പഞ്ചായത്തു കിണർ ഉണ്ടായിരുന്നു ഇപ്പൊ ഉണ്ടോ ആവോ നോക്കാൻ മിനക്കെട്ടില്ല ,സ്കൂളിൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ എണ്ണം കുറവെന്ന് കേട്ടു ,പ്രതാപകാലത്തു നൂറുകണക്കിന് കുട്ടികളെ ചൂരൽത്തുമ്പിൽ നിർത്തിയിരുന്ന മഹാസ്ഥാപനം കിടക്കുന്ന കിടപ്പുകണ്ടോ?
എന്തായാലും തിരിച്ചു പോയേക്കാം, കൂട്ടുകാരനെ സഹായിക്കാൻ വന്നു, അയാൾ ചവിട്ടി പുറത്താക്കിയ സ്ഥിതിക്ക് പോകുവാൻ ഇടമില്ലാത്ത ഞാൻ അസ്വസ്ഥനായി ,എന്തായാലും ഇനി പ്രകാശത്തെ വിലയം പ്രാപിച്ചേക്കാം ,യമപുരിയെ ഒന്നുകൂടി സമീപിച്ചു നോക്കാം എന്ന് കരുതി അടുത്തു കണ്ട പാടത്തേക്കിറങ്ങി ,കൈകൂപ്പി പ്രാർത്ഥനാനിരതനായി ,എന്നെ വേണ്ടാത്തവർക്കുവേണ്ടി ഞാൻ എന്തിനാ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് ,നിരാശ എന്നെ വേട്ടയാടുക മാത്രമല്ല ക്ഷീണിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു . അനന്തമായ പ്രകാശത്തിൽ വിലയം പ്രാപിക്കുവാനുളള തയ്യാറെടുപ്പിൽ ആണ് ,അതിന്റെ അവാച്യമായ അനുഭൂതി നുകരുകയാണ് .ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ പ്രകാശവും ആയി ലയിച്ചതിനു ശേഷം നിങ്ങൾ എന്നെ വിശുദ്ധനാക്കി ദൈവത്തിന്റെ നിലയിലേക്ക് ഉയർത്തിയേക്കും ,എന്നിട്ടു എനിക്കുവേണ്ടി വാഴ്ത്തുപാട്ടുകൾ ചമക്കുകയും ,നുണക്കഥകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും എന്ന് എന്റെ പൂർവകാല ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും പഠിച്ചിട്ടുണ്ട് . പട്ടിണി കിടന്നു മരിച്ചവനെ ചോറിൽ കുഴിച്ചിട്ടിട്ടു അനുശോചനം കൂടി പട്ടിണിയുടെ സാഹചര്യത്തെപ്പറ്റി വിലപിക്കുകയും കണ്ണീരൊഴുക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ, അതേ മനുഷ്യൻ പട്ടിണി കിടന്നപ്പോൾ ഒരുപിടി ചോറ് കൊടുത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ അയാൾ മരിക്കില്ല എന്ന സത്യം ബോധ പൂർവ്വം മറച്ചുവെച്ചു ചോറിൽ കുഴിച്ചിട്ടു, ആ പാപകർമ്മത്തിന്നു പരിഹാരം തേടുന്ന മനുഷ്യവർഗം അതും പോരാഞ്ഞു കർമ്മ ദോഷ
പരിഹാരാർത്ഥം ജോത്സ്യരുടെ കവടിപ്പലകക്കു മുന്നിൽ പോയി ക്യൂ നിൽക്കുന്ന പൗരപ്രമാണിമാരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .ആ ആ ജോത്സ്യരുടെ നല്ലകാലം അങ്ങേർക്കും ജീവിക്കേണ്ടേ അല്ലെ ?അതിരാവിലെ പ്രകാശ ഗോപുര വാതിൽക്കൽ എത്തി വിലയം പ്രാപിക്കുവാനുള്ള തിടുക്കം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി കൊണ്ടേയിരുന്നു .കൊച്ചു വെളുപ്പാൻകാലത്തു വാതിലിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലും ആയി കുത്തിയിരുന്നു കൂർക്കം വലിക്കുന്ന ദ്വാരപാലകർ ,ഞാൻ ഒന്ന് മുരടനക്കി എന്റെ വരവിനെ അറിയിക്കാം എന്ന് വെച്ചു രക്ഷയില്ല ,ആഞ്ഞൊന്നു ചുമച്ചു ,കൊറോണയുടെ കാലം ആയതിനാൽ ചുമ കേട്ടതോടെ ഇരുവരും ഞെട്ടി എഴുനേറ്റു ,കണ്ണ് തിരുമ്മി ദേഷ്യത്തോടെ എന്നെ നോക്കി ,ഏതാ ഈ വസൂരി ഉറങ്ങാനും സമ്മതിക്കില്ല.

ഒരാൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു നീ ഏതാണ് ?എന്തിനു വന്നു ?

വള്ളി പുള്ളി വിസർഗ്ഗം വിടാതെ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ എന്റെ ആഗമനോദ്ദേശം വെളിപ്പെടുത്തി .ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ രണ്ടാമത്തെ കാവൽക്കാരൻ വാതിലുകൾ നിർദ്ദയം കൊട്ടിയടച്ചു. എന്നിലെ രക്തം തിളച്ചു ,വിപ്ലവം കലർന്ന രക്തമാണല്ലോ നമ്മുടേത് ,ബൊളീവിയൻ കാടുകളിലെ പോരാളി ചെഗുവേരയെ സ്വപ്നം കണ്ടനാളുകൾ ,കൊണ്ടപ്പള്ളി സീതാരാമയ്യയും ,കുന്നിക്കൽ നാരായണനും ,വർഗീസും ഒക്കെ ആരാധ്യ പുരുഷന്മാരായി നെഞ്ചിൽ കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നത് ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു . ഫിലിപ്പ് എം പ്രസാദിന്റെയും, കെ.വേണുവിന്റെയും ലേഖനങ്ങൾ ത്രസിപ്പിച്ചിരുന്ന കാലങ്ങൾ തികട്ടി വന്നു മലയാളി ആയാൽ അതാണ് ഗുണം ,വാതിലിൽ ആഞ്ഞു മുട്ടി ,അയാൾ കതകു തുറന്നു , പ്രവേശന നിഷേധത്തിന്റെ കാരണം പറയണം എന്ന് ശക്തിയുക്തം ആവശ്യപ്പെട്ടു ,എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആളിക്കത്തുന്ന തീ അയാൾ കണ്ടു , അയാൾ പറഞ്ഞു സുഹൃത്തേ ഇവിടെ പ്രവേശിക്കണമെങ്കിൽ പഞ്ച് ചെയ്യണം , പ്രവേശന കവാടത്തിലെ പഞ്ചിങ് മെഷീൻ യമൂസ് വൈകിട്ട് ആറുമണിക്ക് ശേഷം എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും അതോടെ അതാതു ദിവസങ്ങളിലെ പ്രവേശനം അവസാനിക്കും .ഇനി തിരികെ വെക്കണമെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നണം ,ഔദ്യോഗിക വാഹനം ആയ പോത്തും കുട്ടനെ കുളിപ്പിച്ചു കാടിയും കൊടുത്തു,ആയുധം ആയ കാലപാശത്തിൽ എണ്ണപുരട്ടി വെയിലത്തിട്ടുണക്കിയ ശേഷം പുള്ളിക്ക് തോന്നുന്ന നേരത്തേ കൊണ്ട് വെക്കുകയുള്ളു അതാണ് യമ ലോക നിയമ സംഹിത .വകുപ്പ് .വൈ എൻ എസ്സ് 176 .ഇനി ഇതൊന്നും കൂടാതെ സ്കൂളുകളിലെ പോലെ എല്ലാ വർഷവും ഒരു പ്രവേശനോത്സവം വെക്കാറുണ്ട് അതിനു പഞ്ചിങ് ഒന്നും വേണ്ട കർക്കിടകമാസത്തിൽ കറുത്തവാവിനോട് അനുബന്ധിച്ചാണ് ആ ദിവസം യമലോകം കലണ്ടറിൽ നോക്കിയാൽ അറിയാൻപറ്റും .
അയാൾ പറഞ്ഞു.

നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇവിടെ ഇരിക്കാം ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നീട് ശ്രമിക്കാം .മൊബൈൽ ഫോണിലെ കാൾ വെയ്റ്റിംഗ് സന്ദേശം മനസിലേക്കോടി എത്തി .പഞ്ചിങ് മെഷീൻ എന്നുകേട്ടപ്പോഴേ രക്തത്തിന്റെ തിളപ്പ് സമോവറിലെ വെള്ളം പോലെ ആയി വിപ്ലവം തിളച്ചുമറിയാൻ തുടങ്ങി ,സിരകൾ ത്രസിച്ചു ,മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി ,പണ്ട് ഭരണ സിരാകേന്ദ്രത്തിൽ പഞ്ചിങ് മെഷീൻ വെച്ചപ്പോൾ അതിനെതിരെ ഘോര ഘോരം അടരാടിയ വിപ്ലവസിംഹങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു .അവകാശ ധ്വമ്സനങ്ങൾ നമ്മൾ പൊറുക്കില്ല ,പ്രബുദ്ധരാണ് പ്രബുദ്ധർ ,പണിയെടുത്തില്ലെങ്കിലും ശമ്പളം അത് ഞങ്ങളുടെ അവകാശം ആണ് ,പകരം ഞങ്ങൾ വല്ല ജോലിയും ചെയ്താൽ അത് ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന ഔദാര്യവും എന്നുറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന ഒരു പൂർവ്വകാല സർക്കാർ ലാവണക്കാരൻ ആയ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വികാരങ്ങൾക്ക് അടിമപ്പെട്ടുപോയി .അറിയാതെ എന്റെ കൈകൾ ആകാശത്തേക്കുയർന്നു മുഷ്ടികൾ ചുരുണ്ടു ഇൻക്വിലാബ് വിളിച്ചുകൊണ്ടു വായൂ മർദ്ദനം തുടങ്ങി .എന്നോടാ കളി എന്നുള്ളിൽ പറഞ്ഞു ഇതുകണ്ട ദ്വാരപാലകനും സഹപാലകനും കൂടി എന്നെ ചവിട്ടി പുറത്താക്കി ,എന്നിട്ടു ഒരാശയത്തെ ,ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തെ അടിച്ചമർത്തിയ ആശ്വാസത്തോടെ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ പൂകി .ഞാനോ വാഗ്ദാനങ്ങൾ പറഞ്ഞു വോട്ട് മേടിച്ചു ജയിച്ചു പോയ ജനപ്രതിനിധിയോടു വാഗ്ദാനത്തെ പ്പറ്റി ചോദിച്ച വോട്ടറുടെ അവസ്ഥയിലും ആയി . ഞാൻ മുൻപ് നിന്ന പാടത്തേക്കു പതിച്ചു ,എന്ത് പറയാൻ ആത്മാവിന്റെ ഗതികേട് എന്നപേരിൽ ഒരാത്മ കഥ എഴുതാൻ പോലും തോന്നിപ്പോയി .

കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടത്തെ വൈക്കോൽ കുറ്റികൾ കാലിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു ,വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു പോയി ,എന്റെ കാലിൽ പാദരക്ഷകൾ ഇല്ലല്ലോ ,ഇനി ഇപ്പൊ ഒരെണ്ണം സംഘടിപ്പിക്കാം എന്ന് വെച്ചാലും നടക്കില്ല ,കൈയിലെ സമ്പാദ്യം തീർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു .യമലോകത്തു കയറിപറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ അവിടുത്തെ പുരുഷ സ്വയം സഹായ സമിതിയിൽ നിന്നും ലോൺ ഒപ്പിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു ഇപ്പൊ അതും പറ്റില്ല .പരലോകത്തെ ട്രെഷറിയിൽ പൂച്ച പെറ്റു കിടക്കുന്നതിനാൽ മാസാ മാസം ലഭിക്കുന്ന പെൻഷനും മുടങ്ങി .ഇതൊക്കെ ആരോട് പറയാൻ ,ദേവേന്ദ്ര പക്ഷം പറയുന്നു ഈ വക പരിപാടിയൊക്കെ യമ പുരി സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ചുമതലയാണെന്നും ദേവലോകത്തെ ഫെഡറൽ നിയമം അനുശാസിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെ ആണെന്നും അതിൽ വെള്ളം ചേർക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നും പറഞ്ഞു കൈ ഒഴിഞ്ഞു ,ഇനി അതൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത് കാര്യം ,അലഞ്ഞു തിരിയാൻ ആണ് നമ്മുടെ വിധി .സഹപാഠികളിൽ ആർക്കോ ചെരുപ്പ് നിർമ്മാണ സ്ഥാപനവുമായി ബന്ധം ഉണ്ടെന്നു കേട്ട് ,അവരോടൊക്കെ ചോദിച്ചാൽ നാണക്കേടല്ലേ ,ഇതിനിടയിൽ വാഗമണ്ണിൽ ടൂറിന്‌പോയ എന്റെ ചില ചങ്ങാതിമാരുടെ ചെരിപ്പിന്റെ വാറുപൊട്ടി അവർ ചെരുപ്പ് തേടി അലഞ്ഞെന്നുമുള്ള കഥകൾ സായാഹ്‌ന പാത്രത്തിൽ കണ്ടിരുന്നു ,ചെരിപ്പില്ലാത്തവരുടെ വേദന വേദന തന്നെയാണ് കേട്ടോ .പാടത്തു നിന്നും വരമ്പത്തേക്കു കേറി ,ഒരു കട്ടൻ കുടിക്കാം എന്ന് കരുതി ,വായന ശാലയുടെ മുന്നിലൂടെ നമ്മുടെ അതിപുരാതന ചായക്കടയിലേക്ക് നടന്നു.അവിടെയും നിർഭാഗ്യം എന്നെ പിൻ തുടർന്നു ,അപ്പോഴേക്കും ആ പൗരാണിക കടയുടെ തടികളാൽ നിർമ്മിച്ച തട്ടികൾക്കു താഴ് വീണിരുന്നു .തിണ്ണയിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന പലഹാരങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന പഴയ തടി അലമാരയുടെ ചുറ്റും ഈച്ചകൾ പറക്കുന്നു .ഇഹലോകത്തോടും പരലോകതോടും ഉള്ള എന്റെ വെറുപ്പ് ഇരട്ടിച്ചു.

അവസ്ഥകൾ എവിടെയും വ്യത്യസ്തമല്ല എന്ന് ബോധ്യമായി .അപ്പൂപ്പന്റെ പല്ലുകൾ പോലെ ഇളകിയാടുന്ന കാലുകൾ ഉള്ള ബെഞ്ചിലേക്ക് പതിയെ ഇരുന്നു .വീഴാതിരിക്കുവാൻ വളരെ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടിയിരുന്നു ,പുറത്തേക്കു കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ അതിമനോഹരമായ കാഴ്ച എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു ,നമ്മുടെ മലയാളത്തിലെ ഒരു യാത്രാ വിവരണ പരിപാടിപോലെ യാത്ര ചെയ്യാൻ വാഹനമോ സംസാരിക്കുവാൻ കൂടെ ഡ്രൈവറോ ഇല്ലല്ലോ ,അതുകൊണ്ടു നടകൾ ഇറങ്ങി മെല്ലെ ആ കാഴ്ച കണ്ട സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു .ജപ്പാനിലോ ജർമ്മനിയിലോ പോലും കാണാത്ത അതി നൂതന സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ ഉപയോഗം .അതെന്നെ തെല്ലൊന്നുമല്ല അമ്പരപ്പിച്ചത് .വെറും ഒരു കലുങ്കിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ക്യാമറ കണ്ണുകൾ ,വഴിയിലും പരിസര പ്രേദേശങ്ങളിലും നടക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഒപ്പിയെടുക്കുന്നു .അതിനെക്കുറിച്ചു അറിയുവാനുള്ള കൗതുകം ഏറി ,കാലിലെ കുഴിനഖം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പൗര പ്രമുഖനോട് ആരാഞ്ഞു .അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു ,എഡി 800 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആരംഭിച്ചതാണ് ഈ ക്യാമറയുടെ പ്രവർത്തനം .ഇത് അതി നൂതനം ആയ സാങ്കേതിക വിദ്യ ആണ് ,നിർമ്മിതബുദ്ധി ഒക്കെ സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടു മുൻപേ ഈ വിദ്യ ഇവിടുണ്ടായിരുന്നു .ഈ നാട്ടുകാർ ബുദ്ധിയുടെ കാര്യത്തിൽ എത്രയോ ഉയരത്തിൽ ആണെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു .
അദ്ദേഹം തുടർന്നു , ഇതിനു പ്രത്യേക ഇന്ധനമോ ,ഉപകരണങ്ങളോ ഒന്നും വേണ്ട ,ഇവർ ഇന്റർനെറ്റിനേക്കാൾ ശര വേഗത്തിൽ അടുക്കളപ്പുറങ്ങളിൽ സാങ്കേതിക മിഴിവോടെ വാർത്തകൾ എത്തിക്കും .യാതൊരു മാസവരിയും ആരിൽ നിന്നും ഈടാക്കാറില്ല .

ഞാൻ ചോദിച്ചു
പിന്നെന്തിനാണ് ഇവർ ഈ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ?
പ്രമുഖൻ പറഞ്ഞു
ഇവർക്ക് ചെറിയൊരു മനസുഖം , പിന്നെ ആളുകൾ പരസ്പരം തമ്മിൽ തല്ലുമ്പോൾ ഇവർ ആത്മ നിർവൃതി അടയും.എനിക്ക് ഏകദേശം കാര്യങ്ങൾ പിടികിട്ടി ,എങ്കിലും അത്ഭുതം കൂറുന്നതായി ഞാൻ അഭിനയിച്ചു
പ്രമുഖൻ തുടർന്നു ,ഈ ക്യാമറകളുടെ ഉടമസ്ഥരായ വീട്ടുകാർക്ക് നല്ല ചിലവുണ്ട് ,വരുമാനം ഒന്നുമില്ലാത്ത ഇവർക്കു സമയാ സമയങ്ങളിൽ ആഹാരം ,പുകക്കാൻ ദിനേശ് ബീഡി ,ചവക്കാൻ മുറുക്കാൻ ഇതെല്ലം സംഭരിച്ചു ഊർജസ്വലരായി ക്യാമറകൾ സ്വക്ഷേത്രത്തിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിക്കും .എനിക്ക് മതിയായി .വെറുതെ വട്ടമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ തൊണ്ണൂറുകളിലും യുവത്വം പേറുന്ന അക്ഷരാലയം വീണ്ടും മുന്നിൽ വന്നു ,എത്രയൊക്കെ മേക്കപ്പിട്ടിട്ടും വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ചുളിവുകൾ മുഖത്തിന്റെ ശ്രീയെ കെടുത്തുന്നത് കാണാം .ഈ നാട്ടുകാർ സർക്കാർ നിയമങ്ങളെ ശിരസ്സാ വഹിക്കുന്ന രാജ്യ സ്നേഹികൾ ആണ് .നാം രണ്ടു നമുക്ക് രണ്ടു എന്ന മുദ്രാവാക്യം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഏറ്റെടുത്ത ഒരു സമൂഹം ആണ് ഇവർ .അതും ഈ തൊണ്ണൂറുകളിൽ എത്തിയ പള്ളിക്കൂട മുത്തശ്ശിക്ക് ചെറുതല്ലാത്ത ക്ഷീണം സംഭാവന ചെയ്തിട്ടുണ്ട് .സമീപ പഞ്ചായത്തുകളിൽ യുവ സുന്ദരികൾ ആയ പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു കേൾക്കുന്നു എല്ലാവരും ചെറുപ്പത്തിന്റെ പുറകെ പോകുന്നു .എന്തുപറയാൻ മാതാപിതാക്കളെ നടതള്ളുന്ന കാലത്താണ് ഒരു പള്ളിക്കൂടം ,ഈ പള്ളിക്കൂടത്തെ പരിപോഷിപ്പിക്കാനുള്ള പോഷകാഹാരങ്ങൾ ഒന്നും ഉത്തരവാദികൾ നൽകുന്നില്ല എന്ന കരക്കമ്പി മുന്നേ കേട്ടിരുന്നു ,ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അത് വ്യക്തവും ആവും .എല്ലായിടത്തും മത്സരമാണ് അതിനെ മറികടക്കണമെങ്കിൽ മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യം ആണ് ഇപ്പോഴുള്ള ചില യുവ തുർക്കികൾ അതിനായി യത്നിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് കേൾക്കുന്നു ,സന്തോഷം. .വലിയ വലിയ വിദ്വാൻ മാർ ഒക്കെ അഭ്യസിച്ച കളരിയാണ് ,അവരുടെ മക്കളെ ഒക്കെ ഇഗ്ളീഷ് മീഡിയത്തിലേ വിടൂ എന്നാ ചെയ്യാനാ .ചെമ്മനം ചാക്കോ സാറിനെ ഒരു നിമിഷം സ്മരിച്ചു ,
പടിഞ്ഞാറോട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ അംബര ചുംബിയല്ലാതെ തോട്ടിറമ്പിൽ നാണത്തോടെ നിൽക്കുന്ന പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് ,നാല് മുറികളുള്ള പുരാതന തട്ടിപ്പീടിക ,നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപ് ഇവിടം സന്ദർശിച്ചുപോയ ചൈനീസ് സഞ്ചാരികൾ രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു ,ചൈനീസ് സഞ്ചാരികളുടെ ആത്മാക്കൾ ഇതുവഴി വരികയാണെങ്കിൽ അവർക്കു ഈ നാടിൻറെ മുക്കും മൂലയും അന്നത്തെ പോലെ ഇന്നും അറിയുവാൻ സാധിക്കും .പഴയകാല രാജകീയ പ്രതാപത്തോടെ ഇതൊക്കെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികൾക്കും നാട്ടുകാർക്കും ഒരിക്കൽക്കൂടി നന്ദി .

നേരം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി ,നമ്മുടെ ശാസ്ത്രജ്ഞനെ ഇനി കാണുന്നില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചു ,അദ്ദേഹത്തെ മരണാനന്തര ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്തി അങ്ങേരു വല്ല നോബൽ സമ്മാനവും വാങ്ങിയാൽ വാങ്ങട്ടെ എന്ന് കരുതിയ ഞാൻ വിഡ്ഢിയായി . ഇങ്ങനെ പോകുവാൻ ഇടമില്ലാതെ നാലും കൂടിയ കവലയിൽ നഖവും കടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ഒന്ന് കുളിച്ചുകളയാം എന്ന ആശയം മനസ്സിൽ മുളപൊട്ടി ക്ഷീണം മാറുമല്ലോ .പകലിനെ ഇരുട്ടെന്ന പെരുമ്പാമ്പ് വിഴുങ്ങി തീരാറായി ,അടുത്ത് അതി മനോഹരമായ ഒരു അരുവിയും അതിമനോഹരമായ വെള്ളച്ചാട്ടവും ഉണ്ടെന്നു കേട്ടിരുന്നു .ചീവീടുകൾ പാട്ടുപാടി തുടങ്ങി , മിന്നാമിന്നികൾ പ്രതിഫലേച്ഛയില്ലാതെ വെളിച്ചം വിതറുന്നു ,ഇക്കാലത്തു വഴി ചോദിച്ചാൽ പോലും പ്രതിഫലം ചോദിക്കുന്ന ആളുകൾ ഉണ്ട് ,അനുഭവം ആണേ

ഇക്കൂട്ടർക്കിടയിൽ ഈ മിന്നാമിനുങ്ങൊക്കെ എത്രയോ നന്മയാണ് ചെയ്യുന്നത് .തണുപ്പ് കാലിലൂടെ അരിച്ചുകയറുവാൻ തുടങ്ങി ,മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഫ്രീസറിൽ വെച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ തണുപ്പ് പോലത്തെ തണുപ്പ് .നടന്നു നടന്നു കൂറ്റൻ പാറപ്പുറത്തു എത്തി വെള്ളച്ചാട്ടം വീക്ഷിച്ചു അതിമനോഹരം ,പാറക്കുഴികളിൽ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ വേണം കുളിക്കാൻ ‘അടുത്തു കണ്ട പാറക്കുഴിയിലേക്കിറങ്ങി ഒന്ന് മുങ്ങി നിവർന്നു ,തോർത്തിയില്ല ,വലിയ ഒരു പാറയുടെ മുകളിൽ അർദ്ധ ചന്ദ്രനെ നോക്കി മലർന്നു കിടന്നു.
അടുത്തെവിടെയോ എന്റെ ഗായകൻ ആയ സുഹൃത്തിന്റെ വീടുണ്ടെന്നറിയാം ഓർമ്മകൾ വ്യക്തമല്ല .ആരോ മറന്നു വെച്ച ഒരുകെട്ട് ബീഡിയും തീപ്പെട്ടിയും അവിടിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു അതിൽ നിന്നും ഒരു ബീഡിയെടുത്തു കത്തിച്ചു ,തീപ്പെട്ടി തണുത്തുപോയി കരഞ്ഞു കരഞ്ഞാണ് ഒന്ന് കത്തിയത് ,തലയ്ക്കു തീകൊടുത്തു വാലിലൂടെ പുക ആഞ്ഞു വലിച്ചു അതേപോലെ പുറത്തേക്കും മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു ഇതാണ് ആത്മാവിന്റെ പുക . പുക ഊതി വിട്ടുകൊണ്ട് ഇഹ പരലോകവാസികളുടെ ദൈന്യതയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.ഇവിടുള്ളവർ വിചാരിക്കും പരലോകം സ്വർഗ്ഗം അവിടുള്ളവർ വിചാരിക്കും ഭൂമി അത് തന്നെയാണ് സ്വർഗം ,വിചിത്രമായി തോന്നുന്നു അല്ലെ ,ഇവിടെയാണെങ്കിൽ ജനങ്ങളെ സ്വർഗ്ഗവും നരകവും പറഞ്ഞു പറ്റിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ജീവികളും ഉണ്ട് ,പരലോകത്തു ഇവന്മാർക്ക് സ്ഥാനം ഇല്ല കേട്ടോ അതുപോലെ വലിയ പണക്കാരെയും കാണുന്നില്ല ദേവേന്ദ്രന് മാത്രമേ റോൾസ് റോയിസ് കണ്ടിട്ടുള്ളു ബാക്കിയുള്ളവർ ഒക്കെ കാലന്റെ ശൈലി ആണ് ആന ,മയിൽ, ഒട്ടകം ഒക്കെ വാഹനം ആക്കും .വീണ്ടും തല ചായ്ക്കാൻ ഒരിടമില്ല എന്ന ചിന്ത വേട്ടയാടുവാൻ തുടങ്ങി ,കുറച്ചു മാറി ചരിത്ര പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു തുരങ്കം ഉണ്ടെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട് അവിടെ പോയി ധ്യാനം ചെയ്യാം എന്ന തീരുമാനത്തിലെത്തി, പയ്യെ പാറപ്പുറം വിട്ടു കുഴികൾ നിറഞ്ഞ പാതയിലൂടെ ക്ഷേത്ര മൈതാനത്തിനടുത്തെത്തി ,അവിടെനിന്നും പിന്നേം വടക്കോട്ടു പോകേണം .അങ്ങനെ ചെന്നപ്പോൾ പലകയടിച്ചു വെള്ള പൂശിയ ഒരു കെട്ടിടം വെള്ളയിൽ കറുപ്പിൽ കള്ള് എന്ന രണ്ടക്ഷരം .ഇഹലോകജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും ത്രസിപ്പിച്ച പേര് .മെല്ലെ ആ പടിക്കെട്ടുകൾ കയറി മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന വിളക്കിന്റെ വെട്ടത്തിൽ വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ദ്രാവകം നിറച്ച കുപ്പികൾ കാണാറായി ,ഒന്ന് രണ്ടുപേർ അവിടവിടെ ഇരുന്നു സുരപാനം ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു ,കഴിക്കുന്ന ആഹാര അവശിഷ്ടങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നുരണ്ടു പൂച്ചകൾ മ്യാവൂ വെച്ചുകൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്നു .വെളുത്ത ദ്രാവകത്തിൽ ക്ഷുദ്ര ജീവികൾ ആയ ഉറുമ്പ് ,പാറ്റ, ഈച്ച ഒക്കെ കുടിച്ചു ഉന്മത്തരായി പരലോകം പൂകി ,ജഡങ്ങൾ മുകളിലെ പതയോടു ചേർന്ന് പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നു ,പാവങ്ങൾ മരിക്കാൻ നേരത്തു അനിർവചനീയമായ അനുഭൂതി നുകർന്നിട്ടുണ്ടാവണം .ആ അനുഭൂതിയെ കുറിച്ചു അവരുടെ ആത്മാക്കളുമായി ഒരു ചർച്ച നടത്തണം .വലിയ മീശ ഉള്ളവർ ഈ പാനീയം കുടിക്കുമ്പോൾ മീശയെ ഒരു അരിപ്പയാക്കി ഉപയോഗിക്കും എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് തമാശ ആയിരിക്കാം ,എന്തായാലും ഞാൻ രണ്ടു കുപ്പി വാങ്ങി സാവധാനം കഴിച്ചു തുടങ്ങി.

അവിടിരുന്നവർ ഒക്കെ സ്ഥലം കാലിയാക്കാൻ തുടങ്ങി ആടി ആടി ഭിത്തിയിൽ പിടിച്ചും ഒക്കെ റോഡിലേക്കിറങ്ങുന്നു ,കള്ളിന്റെ പുളിച്ച ഗന്ധം പടർന്നു ,എന്റെ തലക്കും എന്തോ ഭാരം തോന്നി തുടങ്ങി അന്ന് നമ്മുടെ ശാസ്ത്രഞ്ജന്റെ അടുത്തുനിന്നും കട്ടൻ ചായ കുടിച്ച സുഖം .എഴുനേറ്റു നില്ക്കാൻ പറ്റാതായി കടയിലെ വിൽപ്പനക്കാരൻ പറഞ്ഞു അടക്കുവാൻ പോകുവാ ചേട്ടൻ ഇറങ്ങണം ,ഞാൻ പതിയെ പലകയിൽ പിടിച്ചു പിടിച്ചു വെളിയിലേക്കിറങ്ങി . ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ പാത ,അവിടവിടെ യായി തെരവു നായ്ക്കൾ എന്നെ നോക്കി മുരളുന്നു പിന്നെ മുരൾച്ച കരച്ചിലായി അവ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടി പോയി ,നായ്ക്കൾക്കു ഭൂത പ്രേതാദികളെ കണ്ടാൽ മനസിലാകും എന്ന് പണ്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ട് ഒരുപക്ഷെ അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം എന്നെ കണ്ടു പേടിച്ചു പോയി ,സന്തോഷം തോന്നി ഇതേവരെ എന്നെക്കണ്ടു ആരും പേടിച്ചിട്ടില്ല ,രണ്ടു നായയെങ്കിലും പേടിച്ചല്ലോ.പതിയെ തുരങ്ക പാതയിലേക്കിറങ്ങി ഇരുട്ടു കാരണം ഒന്നും കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല ,എന്തും വരട്ടെ ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും രക്ഷയില്ലാത്ത, രണ്ടിടവും കണ്ടു മനം മടുത്ത എനിക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇനിയുള്ള കാലം ഈ തുരങ്കത്തിൽ കഴിയണം ,കാലങ്ങൾക്കു ശേഷം വരുന്ന ഗവേഷകർ ചിലപ്പോൾ എന്നെയും ദൈവമായി പ്രഖ്യാപിക്കുമായിരിക്കാം ,എല്ലാവരോടും നന്ദി .

സുനിൽ മറ്റക്കര: – കോട്ടയം ജില്ലയിലെ മറ്റക്കരയിൽ ഉറുമ്പേനിക്കാട്ടു ശ്രീമാൻ രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെയും ശ്രീമതി ഓമനാ രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെയും മകൻ. രണ്ടു സഹോദരിമാർ, ബിന്ദു ഷാജി, സിന്ധു സുമോദ്, സിവിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠന ശേഷം സ്വദേശത്തും വിദേശത്തുമായി ജോലി ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ സ്വന്തമായി നിർമ്മാണ കമ്പനി നടത്തിവരുന്നു. സ്കൂൾ കാലഘട്ടങ്ങളിലെ എഴുതിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു, ഇതേവരെ രണ്ടു കവിതാ സമാഹാരങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ആദ്യ സമാഹാരം ശസ്ത്രഗീതം, രണ്ടാമത്തേത് കാവലാൾ. പ്രഥമ പുസ്തകം ആയ ശസ്ത്ര ഗീതം സാഹിത്യ സ്പർശ് സീസൺ -3 അവാർഡിന് അർഹമായി. രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളിലെയും ചില കവിതകൾ വിങ്ങ് വേർഡ് പോയറ്ററി മത്സരത്തിൽ പ്രത്യേക പരിഗണനക്കു പാത്രമാകുകയും അതേപോലെ ആദ്യ പുസ്തകം books,buzz, and brilliance : must read authors of early 2026 ൽ ഇടം പിടിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. മൂന്നാമത്തെ കവിതാ സമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുവാൻ ഉള്ള തയാറെടുപ്പിൽ ആണ്, ചില കവിതകൾ ഗാന രൂപത്തിൽ ആക്കിയിട്ടുണ്ട്. സുനിൽ മറ്റക്കര എന്ന യൂട്യൂബ് ചാനലിൽ ലഭ്യമാണ്. ദേശ ഭക്തി ഗാനങ്ങൾ എഫ് എം റേഡിയോ വഴി സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, വരുന്ന ഓഗസ്റ്റ് 15- ന് പതാക എന്ന ദേശഭക്തിഗാനം club fm സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യാൻ പോകുന്നുമുണ്ട്. ഭാര്യ ഹരിപ്രിയ, ലീഡ് ആർക്കിടെക്ട് ആയി ബിസിനസ്സിൽ സഹായിക്കുന്നു. കുട്ടികൾ രണ്ടുപേർ ഗൗരിയും ഗൗരവും.

ജോസ്ന സാബു സെബാസ്റ്റ്യൻ

സാരിയുടുത്ത നമ്മളെ കണ്ടപ്പോൾ So pretty എന്ന് പറഞ്ഞതാണോ അവർ ചെയ്ത തെറ്റ്?
പൊട്ടുകുത്തിയ നമ്മളെ കണ്ടപ്പോൾ You looking amazing എന്ന് പുകഴ്ത്തിയതാണോ അവർ ചെയ്ത തെറ്റ്? അതോ പർദ്ദയിട്ട നമ്മളെ കണ്ടപ്പോൾ Welcome എന്ന് പറഞ്ഞതാണോ നമുക്ക് മനസ്സിലാവാതെ പോയത്?

എന്നാൽ അറിഞ്ഞോ അവർ പറഞ്ഞത് അവരുടെ ഡിസെൻസി ആയിരുന്നു. മുഖത്തുനോക്കി ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാനോ മുറിപ്പെടുത്താനോ അവർ പഠിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാത്തിനും Well done,very good എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നത്. എന്തിനേറെ ക്ലാസിൽ തോറ്റ കുട്ടിയോടും അവർ പറയും you did well…

എന്നാൽ നാം അതിനെ വായിച്ചതോ?
അവർക്കിതൊന്നും ആവില്ല അതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. അങ്ങനെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അഹങ്കാരം വളർന്നു. അവരെ നാം നമ്മെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ നന്മയെ നാം നമ്മുടെ വലിപ്പത്തിന്റെ കണ്ണാടിയാക്കി.

ഓർമ്മയുണ്ടോ, ബ്രിട്ടീഷുകാരിൽ നാം കണ്ട ആ പഴയ ദിവസങ്ങൾ?
പിന്നാമ്പുറത്തെ ചെറിയ പൂന്തോട്ടം. ഒരു മൂലയിൽ, ചെറിയ കുടുംബസംഗമങ്ങളായി ഒത്തുകൂടിയ സായാഹ്നങ്ങൾ. സർക്കസിനും കാർണിവലിനും ചെറിയ കൂട്ടങ്ങളായി പോയ നാളുകൾ. സ്കൂളിലെ കായികമേളയിൽ ഒരാൾ ജയിച്ചാൽ അത് അവന്റെ മാത്രം വിജയമായി കാണാതെ, ഒരു ഹൗസിന്റെ മൊത്തം വിജയമായി, എല്ലാവരുടെയും വിജയമായി ആഘോഷിച്ച ആ മനസ്സ്.

സ്കൂളിൽനിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞുവിടുമായിരുന്നു, നാളെ വരുമ്പോൾ 25 പി കൊണ്ടുവരണം. വെറുതെയല്ല. ആ ചെറിയ തുകയ്ക്ക് നമ്മുടെ കൊച്ചിന് ഒരു ചെറിയ കപ്പ് കേക്ക് കിട്ടും. കൊച്ചിന് സന്തോഷമാകും. എന്നാൽ നമ്മളിൽ പലരും അത് കൊടുത്തുവിടാൻ തയ്യാറായില്ല…അങ്ങനെ അവരിപ്പോൾ സമ്പന്നൻ ആകേണ്ട എന്ന് നമ്മൾ വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ ആ പൈസ മേടിച്ചത് അവർക്ക് കേക്ക് വിറ്റുതീർക്കാനായിരുന്നില്ല. സ്കൂളിനെ താങ്ങാനായിരുന്നു. ഭിന്നശേഷിക്കാരായ കുട്ടികളെ സഹായിക്കാനായിരുന്നു. അതിലൂടെ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കണം എന്ന് നമ്മുടെ കൂടെ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാനായിരുന്നു.

ഓർമ്മയുണ്ടോ സ്ലീപ്പോവർ ദിനം?
ഒരു ഷീറ്റിൽ നിലത്തുറങ്ങണം. കിടക്കയില്ല. തലയിണയില്ല. വീടിന്റെ സുഖമില്ല.
എന്തിന്? വീടില്ലാത്ത കുട്ടികളുടെ വേദന നമ്മുടെ കുട്ടിയും ഒന്ന് അനുഭവിച്ചറിയാൻ. നിലത്ത് കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ, തണുക്കുമ്പോൾ ഇതൊന്നും ഇല്ലാത്തവർ എത്രമാത്രം സഹിക്കുന്നുണ്ടാകും എന്ന് ഹൃദയത്തിൽ തൊട്ടറിയാൻ. അത് പുസ്തകത്തിലെ പാഠമായിരുന്നില്ല. ജീവിതത്തിലെ പാഠമായിരുന്നു.

ഓർമ്മയുണ്ടോ പാറ്റ്സി ദിനം?
ഭിന്നശേഷിക്കാരായ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി ഒരു ദിവസം. അന്ന് നമ്മുടെ കുട്ടികൾ പൈജാമ ഇട്ട് സാധാരണ പോലെ പോകും..അങ്ങനെ കുട്ടികൾ അവരോടൊപ്പം കളിക്കും. അവരെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കും. അവർക്ക് എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്, എന്ത് സഹായം വേണം, അവരും നമ്മളെപ്പോലുള്ള കുട്ടികളാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയും. അത് സഹതാപമായിരുന്നില്ല. സഹജീവനമായിരുന്നു. ഒരു കുട്ടിയും ഒറ്റപ്പെടരുത് എന്ന ബോധമായിരുന്നു.

സ്പോർട്ട്സ് ദിനത്തിൽ സ്കൂളിലെ കുട്ടികളെ പല ഹൗസുകളായി തിരിക്കും. ഓരോ ഹൗസിനും വിശുദ്ധരുടെ പേരുകൾ. കായികമേളയിൽ ഓരോ ഹൗസും മത്സരിക്കും. പക്ഷേ, ഒരാൾ ഓടി ജയിച്ചാൽ ആ വിജയം ആ ഹൗസിന്റെ മുഴുവൻ വിജയമാണ്. ഒരാൾ ജയിച്ചാൽ എല്ലാവരും ആഘോഷിക്കും. ഒരാൾ തോറ്റാൽ എല്ലാവരും തോറ്റതുപോലെ.
അതാണ് പങ്കുവയ്ക്കൽ. അതാണ് ഒരുമ.
വ്യക്തിപരമായ ജയം മാത്രമല്ല, കൂട്ടായ ജയം എന്നത് വലുതാണ് എന്ന പാഠം.

അതെ, അതായിരുന്നു ബ്രിട്ടീഷ് സംസ്കാരം. അതായിരുന്നു ഇംഗ്ലീഷ് സംസ്കാരം.
വലിയ സമ്പത്തിന്റെ പ്രദർശനമല്ല. ചെറിയ കുടുംബസംഗമങ്ങളും ഒരു ചെറിയ പങ്ക് ഫിഷ് ആൻഡ് ചിപ്സും കൊണ്ട് ബന്ധങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുത്ത സംസ്കാരം.

റേസിംഗ് കാർ ഷോകളും സിനിമാതാരങ്ങളുടെ പരിപാടികളും അവർ നടത്തിയത് ടിക്കറ്റിന് നല്ല വിലയിട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു. അതെ, ചിലത് വളരെ വിലകൂടിയതും, ചിലത് സൗജന്യവും ചെലവുകുറഞ്ഞതുമായി എല്ലാവർക്കും ലഭിക്കണം എന്ന് പഠിപ്പിക്കാനായിരുന്നു.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം അവർ പഠിച്ചതാണിതൊക്കെ.
കുടുംബത്തിന്റെ വില. ക്ഷമയുടെ വില. കരുണയുടെ വില. അച്ചടക്കത്തിന്റെ വില. ബഹുമാനത്തിന്റെ വില.
അതുകൊണ്ടാണ് ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ മൂലയിൽനിന്നും വന്ന വിദ്യാർഥികൾക്കും തൊഴിലാളികൾക്കുമുൾപ്പെടെ അവർ പാർട്ണർ വിസ കൊടുത്തത്. കുടുംബമായി ജീവിക്കുന്നതിന് അത്രയേറെ വില അവർ കൊടുത്തിരുന്നു.
നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂൾ ഭക്ഷണം, ആശുപത്രി, ഇങ്ങനെ പലതും അവർ സൗജന്യമായി നൽകി. അവരുടെ ലാഭം അവർ നമ്മുടെ കുട്ടികളുമായി പങ്കിട്ടു.

അതെ, ലോകത്തിന്റെ നാനാമൂലയിൽനിന്നും വന്ന നമ്മളിൽ പലർക്കും അവർ നൽകിയത് വെറും വിസയായിരുന്നില്ല, ഒരു ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു. NHS ന്റെ സൗജന്യ ചികിത്സ, sick leave, maternity leave, benefits, സ്കൂൾ, ആശുപത്രി എല്ലാം അവർ നമുക്കുമുന്നിൽ തുറന്നുവച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വാതിലുകളായിരുന്നു. പക്ഷേ നമ്മളിൽ പലരും ആ വാതിലിലൂടെ അവകാശത്തോടെ കയറി, അതിനെ ചൂഷണത്തിന്റെ വഴിയാക്കി. ഇന്ത്യയിലും UAEയിലും ഗർഭധാരണം പോലും ഒരു ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന നമ്മൾ, ഇവിടെയെത്തിയപ്പോൾ അതിനെ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത അവകാശമാക്കി. അവർ നൽകിയത് സമ്മാനം…

എന്നാൽ നാം എന്താണ് ചെയ്തത്?

നാം ആ സംസ്കാരത്തെ തകർത്തു. കഷണം കഷണമായി.
അതിഥികളായി വന്ന നാം, പിന്നീട് അവകാശികളെപ്പോലെ പെരുമാറി.
നന്ദി മറന്നു. അച്ചടക്കം മറന്നു. ബഹുമാനം മറന്നു. നാം വീണ്ടും മത്സരം തുടങ്ങി.

നമ്പർ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന വീടുകൾക്ക് നമ്മൾ നമ്മുടെ വീട്ടുപേര് വച്ചുപിടിപ്പിച്ചു.
മേടിച്ച കാറിന് നമ്മുടെ പേരും നമ്പർ പ്ലേറ്റും നൽകി, അതിനെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ മുദ്രയാക്കി. കുട്ടികളെ ഗ്രാമർ സ്കൂളിൽ വിടാനുള്ള മത്സരം.സ്കൂളിൽ പറ്റാത്തതൊക്കെ സ്വയം ട്യൂഷനും സൊസൈറ്റിയും ഉണ്ടാക്കി, നമ്മുടെ മക്കളെ കോമ്പറ്റീഷൻ പഠിപ്പിച്ചുകൊടുത്തു.

നമ്മുടെ കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ കാണുന്നത് ഷെയറിങ് സംസ്കാരം. വീട്ടിലും കമ്മ്യൂണിറ്റിയിലും കാണുന്നത് ഞാൻ, എന്റെ, എന്റെ മാത്രം എന്ന സംസ്കാരം.
കുട്ടികൾക്ക് തന്നെ ആകെ കൺഫ്യൂഷൻ.
അതാണ് നാം പഠിപ്പിച്ചുകൊടുത്തത്.

സ്നേഹം പങ്കിടേണ്ടിടത്ത് അഹങ്കാരം പങ്കിട്ടു. ഒരുമിച്ച് നിൽക്കേണ്ടിടത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് ജയിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ മനുഷ്യരാകാൻ പഠിപ്പിച്ചില്ല.
പങ്കിടാൻ പഠിപ്പിച്ചില്ല.
നന്ദി പറയാൻ പഠിപ്പിച്ചില്ല.
ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചില്ല.

ഇത് ഈ സംസ്കാരത്തോട് നമ്മൾ ചെയ്ത വഞ്ചനയാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് സംസ്കാരത്തെയും ഇംഗ്ലീഷ് സംസ്കാരത്തെയും നാം വെറുതെ ഉപയോഗിച്ചു, ആഘോഷിച്ചു, എന്നിട്ട് തകർത്തു കളഞ്ഞു..
സൗജന്യ സ്കൂളും ആശുപത്രിയും കിട്ടിയപ്പോൾ അത് അവകാശമായി കണ്ടു.
അതിന് പിന്നിൽ ഉള്ള കരുണയും അച്ചടക്കവും നാം മറന്നു.
സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടി കൊടുത്തതിനെ പലതും നാം സ്വന്തം പ്രദർശനത്തിനുള്ള വേദിയാക്കി.

ഇത് നാം സ്വന്തം കുട്ടികളോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റാണ്.
നാം അവർക്ക് നൽകേണ്ടത് സ്നേഹത്തിന്റെയും പങ്കുവയ്ക്കലിന്റെയും പാഠമായിരുന്നു. പകരം നൽകിയത് മത്സരത്തിന്റെ വിഷവും അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭാരവും. അവർ ഇന്ന് സമ്മർദത്തിലാണ്. ഏകാന്തതയിലാണ്. എന്തും എനിക്ക് മാത്രം എന്ന ചിന്തയിലാണ് അവർ വളരുന്നത്. അതിന്റെ ഉത്തരവാദി നാമാണ്.

സമയം കുറവാണ്. ഇനിയും വൈകിയാൽ, നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് നൽകാൻ നമ്മുടെ കൈയിൽ ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല…
ആ ചെറിയ ഒരു കപ്പ് കേക്കിന്റെ നന്മപോലും….

അതുകൊണ്ട് ഉണരുക.
ഇത് വെറും വിമർശനമല്ല, ഇത് മുന്നറിയിപ്പാണ്. മത്സരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മനുഷ്യരാകുക. ജയിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് പങ്കിടുക. സ്വന്തം പേര് ഉയർത്തുന്നതിനുമുമ്പ് മറ്റുള്ളവരുടെ കൈ പിടിക്കുക.

ബ്രിട്ടീഷ് ഇംഗ്ലീഷ് സംസ്കാരം നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു. അതിനെ നാം നശിപ്പിക്കരുത്.
നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയെങ്കിലും, ഈ സംസ്കാരത്തെ രക്ഷിക്കുക.
ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല..

ന്യൂസ് ഡെസ്ക്, മലയാളം യുകെ

തൃശൂർ/കോട്ടയം ∙ യുഎസിലെ കലിഫോർണിയയിലെ മിൽപീറ്റസിൽ ഒരേ അപ്പാർട്മെന്റ് സമുച്ചയത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന രണ്ട് മലയാളി യുവതികൾ കൊല്ലപ്പെട്ട സംഭവത്തിൽ അവരുടെ സുഹൃത്തായ കോട്ടയം സ്വദേശിനി അനിലയെ (32) പൊലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. തൃശൂർ മണ്ണുത്തി സ്വദേശിനി അഞ്ജന ഹരി (35), തിരുവനന്തപുരം കേശവദാസപുരം സ്വദേശിനി ആൻ മേരി മാത്യു (40) എന്നിവരാണ് മരിച്ചത്. സംഭവത്തിന്റെ കാരണം ഇതുവരെ വ്യക്തമല്ലെന്ന് പൊലീസ് അറിയിച്ചു.

അപ്പാർട്മെന്റിന്റെ പാർക്കിങ് സ്ഥലത്ത് അഞ്ജനയെ എസ്‌യുവി ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തിയതായി ദൃക്സാക്ഷികൾ പൊലീസിനോട് പറഞ്ഞു. സംഭവസ്ഥലത്ത് എത്തിയ പൊലീസ് അഞ്ജനയെ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തുകയും സമീപത്ത് മുൻഭാഗം തകർന്ന നിലയിൽ വാഹനം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു. വാഹനം ഓടിച്ചിരുന്ന അനിലയെ പിന്നീട് കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു. അതേസമയം, അഞ്ജന കൊല്ലപ്പെട്ട വിവരം അറിഞ്ഞ് ഫ്ലാറ്റിലെത്തിയ ആൻ മേരിയുടെ ഭർത്താവാണ് ഫ്ലാറ്റിനുള്ളിൽ കുത്തേറ്റു മരിച്ച നിലയിൽ ആൻ മേരിയെ കണ്ടെത്തിയത്.

ആദ്യം ആൻ മേരിയെ കൊലപ്പെടുത്തിയ ശേഷം അഞ്ജനയെ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി വാഹനം ഇടിപ്പിച്ചതാകാമെന്നാണ് ബന്ധുക്കൾക്ക് ലഭിച്ച വിവരം. മൂവരും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നുവെന്നും ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഓണാഘോഷത്തിലും സിനിമ കാണാനുമായി ഒരുമിച്ച് പോയിരുന്നുവെന്നും ബന്ധുക്കൾ പറഞ്ഞു. സംഭവത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലവും പ്രതിയുടെ പ്രേരണയും സംബന്ധിച്ച് പൊലീസ് അന്വേഷണം തുടരുകയാണ്.

റ്റിജി തോമസ്

നിനക്കറിയാമോ?

ഞങ്ങൾ ഫുട്ബോൾ കളിച്ചിരുന്ന പന്ത് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത് ഞങ്ങൾ തന്നെയാണ് ….

മക്കളുടെ കളിയാക്കി ചിരി ഇമോജികളുടെ മറുപടിയായി അയാൾ എഴുതി ….

പത്രത്തിൻറെ കടലാസ്സുകൾ ചുരുട്ടി ഉണ്ടാക്കുന്ന പന്തിൽ ഒട്ടുപാലു ചുറ്റി പിന്നെ അത് റബർ പാലിൽ മുക്കി ഉണക്കി ….. അങ്ങനെയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ ഫുട്ബോൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്…. ചെറിയ ചരൽ കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിൽ ആ പന്തുരുട്ടി ഞങ്ങൾ ഉച്ച സമയങ്ങളിലും ഇന്റർവെൽ പീരിയഡുകളിലും ആവേശത്തോടെ എന്ത് ഉഗ്രൻ കളിയായിരുന്നു …അന്നൊക്കെ സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് തന്നെ കളിക്കാനായിരുന്നു !

കളി കഴിയുമ്പോൾ കാൽ വെള്ളയിൽ കല്ലുകാച്ചി ഒത്തിയൊത്തി വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന വഴക്കിനെ മറന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങൾ കളിക്കളത്തിലിറങ്ങുമായിരുന്നു….

നിനക്കറിയാമോ?

നാട്ടിലെ സ്കൂളിൽനിന്ന് ചങ്ങനാശ്ശേരി എസ് ബി കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ എത്തിയപ്പോഴാണ് ശരിക്കും ഞാൻ ഫുട്ബോൾ കാണുന്നത് തന്നെ. റബർ പാൽ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പന്ത് കളിയിൽ ഒന്നാമനായ എനിക്ക് ശരിക്കുള്ള ഫുട്ബോൾ കാലിന് വഴങ്ങാൻ എന്ത് പ്രയാസമായിരുന്നു എന്നോ ?

വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം നാലുവർഷം കൂടുമ്പോൾ ആവർത്തിക്കുന്ന ലോകകപ്പിന്റെ ആവേശത്തിൽ ഈ കഥകൾ അയാൾ പലപ്രാവശ്യം അവളോട് പറഞ്ഞതാണ് ….

ആദ്യമൊക്കെ ആവേശത്തോടെ കേട്ടിരുന്ന അവൾക്ക് ബോറടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു…..
പിന്നെയും പിന്നെയും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന സമാന കഥകളിൽ മടുപ്പ് അഭിനയിക്കുമ്പോൾ അയാൾ പറയും ഇത് നീ കേൾക്കാൻ പറയുന്നതല്ല …. നമ്മുടെ മക്കളും ഇതൊക്കെ അറിയണ്ടെ?….

അവളും മക്കളും ഫുട്ബോൾ ജേഴ്സി ഇട്ട് അയച്ചുതന്ന വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജ് അയാൾ ഒന്നുകൂടി നോക്കി.

അപ്പയുടെ ഒരു ഫോട്ടോ അയച്ചു തരണം ജേഴ്സിയിട്ട്…..

ഫാമിലി ഗ്രൂപ്പിൽ മക്കളുടെ മെസ്സേജ് .

“ഈപ്രാവശ്യം ഏത് ടീമാ…”. പതിവില്ലാതെ അവൾ എനിക്ക് പേഴ്സണൽ മെസ്സേജ് ആയി എഴുതി ചോദിച്ചു.

“പഴയതുപോലെ തന്നെ തന്നെ ഞാൻ ഇപ്പോഴും അർജൻറീനയുടെ കൂടെ തന്നെയാ…..”

പിന്നീട് അവൾ എഴുതിയത് പകുതി തമാശയായിട്ടാണ്…..

“പക്ഷേ കഴിഞ്ഞവട്ടം നമ്മുടെ ഒപ്പം നിന്ന മക്കള് രണ്ടുപേരും കൈവിട്ടുപോയി….. ഒരാൾ ഇപ്പോൾ സ്പെയിനിന്റെ കൂടെയാ…. എന്ത് കണ്ടിട്ടാണോ ? – പിന്നെ മറ്റവൾ നിങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ അരാഷട്രവാദിയായി…. ടീമൊന്നും ഇല്ല ….. അവൾ ആ റൊണാൾഡോയുടെ പുറകെയാ ….. ”

അയാൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് കണ്ണുനീർ തൂകുന്ന ഒരു ഇമോജി മറുപടിയായി അയച്ചു. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു വോയിസ് മെസ്സേജും .

“കുട്ടികൾക്ക് ഒക്കെ പ്രായമായില്ലെ….. അവർക്ക് അവരുടേതായ അഭിരുചികളും അഭിപ്രായങ്ങളും …”

“” ഇന്ന് കളി കാണുന്നുണ്ടോ….”” അവളുടെ ചോദ്യം

ഇവിടെ നാട്ടിലെ പോലെ ഫുട്ബോൾ കളി കാണാൻ പറ്റുന്ന സാഹചര്യമല്ലെന്ന് പലപ്രാവശ്യം ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. സംഘർഷം കനക്കുന്നതുമൂലം നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര പോലും നടക്കാത്ത അവസ്ഥ. ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് മുഴങ്ങുന്ന അപകട സൈറണുകൾക്കിടയ്ക്ക് സുരക്ഷിതസ്ഥാനങ്ങൾ തേടിയുള്ള ഓട്ടപ്പാച്ചിലിൽ കളി കാണലുകൾ അപ്രസക്തമാകുന്നതിന്റെ നിരാശ തൻറെ മെസ്സേജുകളിൽ ഉൾപ്പെടാതിരിക്കാൻ അയാൾ പരിശ്രമിച്ചു.

അയാളെ കണ്ടുമുട്ടിയതിന് ശേഷമാണ് അവൾ ഫുട്ബോൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത്. ഏറെ മുതിർന്ന ആങ്ങളമാരുടെ സ്വാധീനത്തിൽ അവൾ കടുത്ത ക്രിക്കറ്റ് ആരാധികയായിരുന്നല്ലോ… പലപ്പോഴും ക്രിക്കറ്റ് കളിയിലെ തൻറെ അറിവില്ലായ്മയെ അവൾ കളിയാക്കുമായിരുന്നു .

അപ്പോഴൊക്കെ അവൾക്ക് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാകാത്ത ചില കാര്യങ്ങളാണ് അയാൾക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്.

ഇന്ത്യയെപ്പോലെ തൊഴിലില്ലായ്മ ഇത്ര രൂക്ഷമായ ഒരു രാജ്യത്ത് ഏകദിന ക്രിക്കറ്റിന്റെ പേരിൽ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ടിവിയുടെ മുന്നിൽ ചടഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെ എങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കും എന്ന അയാളുടെ ചോദ്യത്തെ വിദ്യാർത്ഥി നേതാവിന്റെ താത്വികാവലോകനമെന്ന് പുച്ഛിച്ച് അവൾ തള്ളി. ക്രിക്കറ്റ് ഫൈനലുകളുടെ അന്ന് കോളേജിൽ നിന്ന് ഒരു ഫാഷൻ പോലെ അവധിയെടുത്ത അധ്യാപകരെ കുറിച്ച് മനസ്സിൽ ക്ലാസ്സില്ലാത്തതിന്റെ സന്തോഷമുണ്ടെങ്കിലും പുറമെ അയാൾ രോഷം കൊണ്ടു. തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള വിമൻസ് കോളേജിലെ അതെ അധ്യാപകരുടെ ഭാര്യമാരും അവധിയായിരുന്നു എന്ന് ഏതോ അറിയപ്പെടാത്ത സത്യം കണ്ടെത്തിയ അതിശയത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.

ഫുട്ബോളിന്റെ ആവേശം കൊടുമ്പിരി കൊണ്ടപ്പോൾ ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവൾ ഓർമിപ്പിച്ചു.
നിങ്ങളും കൂടി അർജൻറീനയിൽ നിന്ന് മാറിയാൽ ഞാൻ ഒറ്റയാകും ….

കളിയുള്ള ദിവസം രാത്രികളിൽ ഉറക്കപ്പിച്ചോടെ അവൾ അർജൻറീനക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. അവളുടെ കടുത്ത അർജൻറീന പ്രേമത്തിൽ മക്കൾക്ക് അസഹിഷ്ണുത തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും.

അതുകൊണ്ടാകുമല്ലോ ഒരാൾ മെസ്സിയുടെ കളിക്കളത്തിലെ കള്ളക്കളികൾ എന്ന വീഡിയോ അമ്മയോട് പറയണം എന്ന മെസ്സേജൊടെ അയാൾക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തത്. പിന്നെ മറ്റവൾ സ്പെയിനിന്റെ കളി നടക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ പാതിരാത്രി കളി കാണുന്നതിന്റെ സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ അയച്ചുതന്നത്.

ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ കളിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ വീട്ടിലെ സ്ഥിതി യുദ്ധ സമാനമായിരുന്നിരിക്കണം .
അവനവൻറെ ഇഷ്ട ടീമുകൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ഓരോ ടീമുകളെ ദത്തെടുത്ത് വീട്ടിൽ അടി നടക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് അയാൾ ഒരു ചെറു മന്ദഹാസത്തോടെ മനസ്സിൽ കണ്ടു .

ഫ്രാൻസും സ്പെയിനും ഏറ്റുമുട്ടിയപ്പോഴും അതായിരുന്നു അവസ്ഥ. രണ്ടുപേർ ഫ്രാൻസിനെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ട് ഫാമിലി ഗ്രൂപ്പിൽ മെസ്സേജ് ചെയ്തു. ഒരുത്തി കട്ട സ്പെയിൻ ആണല്ലോ ?
നേരത്തെ തന്നെ ഫ്രാൻസിനെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യണമെന്ന് അവൾ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തതാണ്.

പോകെ പോകവെ അയാളുടെ മനസ്സ് സ്പെയിനിന് ഒപ്പം ചേർന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞോ?

നമ്മൾ തോൽക്കുകയാണല്ലോ ? ഫ്രാൻസ് ജയിക്കില്ലെ ?

അവളുടെ മെസ്സേജ് .

” നന്നായി കളിക്കുന്നത് സ്പെയിൻ അല്ലേ?”
എൻറെ ചോദ്യം അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.

“പക്ഷേ എൻറെ മനസ്സിൽ ഒരു എംബാപ്പെ ഫാൻ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് സംശയം?. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഒറ്റയ്ക്കായി…. ” അവൾ പരിഭവിച്ചു.

“സാരമില്ല … സ്പെയിൻ ജയിക്കുമ്പോൾ മോൾക്ക് സന്തോഷമാകുമല്ലോ…. ”
ഞാൻ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു….

“പക്ഷേ അടുത്ത കളി കാര്യമാകുമോ? അർജൻറീനയും ഇംഗ്ലണ്ടും ….. ”

“അതു പിന്നെ ചോദിക്കാനില്ലല്ലോ….. അർജൻറീന ജയിക്കും… ”

ഞാൻ അവൾക്ക് ഉറപ്പു കൊടുത്തു.

കളി തുടങ്ങി… ആദ്യപകുതിയിൽ ആരും ഗോളടിച്ചില്ല ….

കളി കൈവിട്ടു പോകുമോ….

അവളുടെ മെസ്സേജ് …

കളിയുടെ ഏതോ ഘട്ടത്തിൽ മനസ്സ് അറിയാതെ ഇംഗ്ലണ്ടുകാർക്കൊപ്പം കൂടിയതുപോലെ…. 1986 ലെ പകരംവീട്ടി ഇംഗ്ലണ്ട് ഫൈനലിൽ എന്ന തലക്കെട്ട് നാളത്തെ പത്രങ്ങളിൽ വരുന്നത് നേരിയ സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സിൽ കണ്ടു. പക്ഷേ പല സത്യങ്ങളും തുറന്നു പറയുന്നത് വെറുതെ കുടുംബ സമാധാനം നശിപ്പിച്ചാലോ? ഇപ്പോൾതന്നെ ഫുട്ബോൾ ടീമുകളുടെ പേരിൽ മക്കളെല്ലാം എതിരാണ്. എന്തിന് ഭാര്യയെ കൂടി എതിർ ചേരിയിൽ എത്തിക്കണം.

കളിയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ അർജൻറീന ജയിച്ചപ്പോൾ അവൾ എനിക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചു.
നമ്മൾ ജയിച്ചു…..

ഞാൻ ഒരു ലൈക്ക് ഇമോജി അയച്ചു.

പക്ഷേ എപ്പോഴോ ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് മനസ് ചാഞ്ഞിരുന്നു എന്ന സത്യം അവൾ മനസ്സിലാക്കിയോ?

ഫൈനലിൻ്റെ അന്ന് 12 മണിക്ക് തന്നെ മക്കളുമായി കളി കാണാൻ അവൾ നേരത്തെ തയ്യാറായി. ഞങ്ങളു തമ്മിലുള്ള സമയത്തിന്റെ അന്തരത്തെ കുറിച്ച് ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവൾ മറന്ന് പോകുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതോ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചാണന്ന് ഭാവിക്കാൻ മനപൂർവ്വം നടത്തുന്ന ഇടപെടലുകളാണോ?

ഒന്നുകൂടി മനസ്സറിയാൻ അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചു.

“അപ്പോൾ അർജൻറീന ജയിക്കും അല്ലേ….ഇവിടെ സ്പെയിൻകാരിയും മെസ്സി വിരോധിയും ചേർന്ന് ശക്തമായ ടീമാണ് ….. നിങ്ങളുമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകും ….. ”

അവളുടെ ആശങ്കകളകറ്റാൻ കഴിഞ്ഞ ലോകകപ്പിൽ ജയിച്ചപ്പോൾ അർജൻറീനയുടെ ജേഴ്സി അണിഞ്ഞ് അവളുടെ താൻ തന്നെ എടുത്ത ഫോട്ടോ അയച്ചു കൊടുത്തു. കൂടെ ഒരു ഫാമിലി ഫോട്ടോയും . അതിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കുമൊപ്പം ഇപ്പോഴത്തെ എതിരാളികളായ മക്കളെല്ലാം അർജൻറീന ജേഴ്സിയിൽ ആയിരുന്നു. കൂടാതെ ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെയും അടുപ്പത്തിന്റെയും ആദ്യ നാളുകളിൽ അയച്ചുതന്ന പാട്ടുകളുടെ റെക്കോർഡുകളിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട അവൾ പാടിയ പാട്ട് അവളോടും അർജൻറീനയോടും ഉള്ള ഇഷ്ടം ഉറപ്പിക്കാനായി ഞാൻ വീണ്ടും അയച്ചു . ഫുട്ബോളുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ആ പാട്ട് എന്തിനയച്ചു എന്നതിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ മനസ് ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

കളി തുടങ്ങി…. ആദ്യവസാനം അർജൻറീന കളിയുടെ താളം കണ്ടെത്താനാവാതെ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നതിന്റെ വേദനാജനകമായ ഇമോജികൾ അവളും സന്തോഷത്തിന്റെ ഇമോജികൾ മക്കളും അയച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ എപ്പോഴോ അയാൾ വീണ്ടും മലക്കം മറഞ്ഞിരുന്നു. ഗോളുകൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഗോൾ പോസ്റ്റിന്റെ സ്ഥാനം മാറി മാറിയുന്നു.

എന്നാണ് അർജൻറീന പ്രേമം തുടങ്ങിയത്…. സ്വന്തം രാജ്യത്തിന് ടീമില്ലാത്തവന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിൽ നിന്നോ ? മനസ്സ് എപ്പോഴോ കളിയിൽ നിന്ന് മാറി …. ഇപ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്ക് അപ്പുറത്താണ്. സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിൽ ….അവിടെ ചെളിയും ചരലും നിറഞ്ഞ കോർട്ടിൽ എത്ര ടീമുകളാണ് കളിക്കുന്നത്. അതിർ ടീമിന്റെ ഫൗളിൽ താഴെ വീഴുന്ന ഓരോ കളിക്കാരനെയും കാണുമ്പോഴും അയാൾ ടോമിനെ ഓർത്തു.
ഒറ്റക്കാലിൽ വടി കുത്തിപ്പിടിച്ച് പോളിയോ ബാധിച്ച ഇടത്തെ കാലിളക്കി ശരവേഗത്തിൽ പായുന്ന ടോം. ആദ്യമൊക്കെ ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഗോളിയായി അവനെ ഒതുക്കിയെങ്കിലും പിന്നീട് ഏതു പൊസിഷനിലും കളിച്ച് ശരവേഗത്തിൽ കുതിച്ചു പായുന്ന ടോം. അവൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്. വടികുത്തി പിടിച്ചത് മൂലം അവൻറെ കൈകളിൽ നല്ല തഴമ്പായിരുന്നു.

നമ്മൾ തോറ്റു….. കൂടെ കുറേ കരയുന്ന ഇമോജികളും.

മക്കളുടെ വക ആഘോഷങ്ങളുടെ ഇമോജികൾ ഗ്രൂപ്പിൽ നിറയുന്നു.
മറുകണ്ടം ചാടി സ്പെയിനിന് ഒപ്പം പോയതായി പറഞ്ഞില്ല. അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ യാന്ത്രികമായി മെസ്സേജ് അയച്ചു.

ശരിക്കും നമ്മൾ ( അർജൻറീന)തോറ്റു…. പക്ഷേ (എൻറെ ) സ്പെയിൻ ആണ് നന്നായി കളിച്ചത്…..

റ്റിജി തോമസ് 

റ്റിജി തോമസിന്റെ ചെറുകഥകള്‍ മലയാളത്തിലെ മുൻനിര ആനുകാലികങ്ങളില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.   ആകാശവാണിയിലും റേഡിയോ മാക് ഫാസ്റ്റിലും ചെറുകഥകൾ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻെറ ഒട്ടേറേ രചനകൾ മലയാളം യുകെ ന്യൂസിൻെറ ഓണ പതിപ്പ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാഹിത്യ വിഭാഗത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 2022 -ലെ ചെറുകഥയ്‌ക്കുള്ള മലയാളം യുകെ ന്യൂസിന്റെ അവാർഡും കോട്ടയം സാഹിതി സഖ്യത്തിൻറെ ചെറുകഥാ പുരസ്കാരവും ലഭച്ചിട്ടുണ്ട് . മലയാളം യുകെ പബ്ലിക്കേഷൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അവ്യക്തതയുടെ സന്ദേഹങ്ങൾ എന്ന ചെറു കഥാസമാഹാരത്തിന്റെ കർത്താവ് . കേരള സർക്കാർ വനം വന്യജീവി വകുപ്പ് സംഘടിപ്പിച്ച യാത്രാവിവരണ മത്സരത്തിൽ സമ്മാനം നേടിയിട്ടുണ്ട്. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സംബന്ധമായ നാല് പുസ്തകങ്ങളുടെ സഹരചയിതാവാണ്. ഇപ്പോൾ തിരുവല്ല മാക്‌ഫാസ്റ്റ് കോളേജില്‍ കമ്പ്യൂട്ടർ ആപ്ലിക്കേഷൻ വിഭാഗത്തിന്റെ വകുപ്പ് മേധാവി.

തേക്കിൻകാട് ജോസഫ്

ഓണം മലയാളിയുടെ ഗൃഹാതുര സ്മരണകളിൽ ഹരിത ഭംഗി ചാർത്തുന്ന ഉത്സവമാണ്. വയലും കുന്നും മലയും ചെറിയ അരുവിയും പറമ്പു നിറയെ മരക്കൂട്ടങ്ങളും തെങ്ങും പ്ലാവും മാവും ആഞ്ഞിലിയും മറ്റു ഫലവൃക്ഷങ്ങളും നിറഞ്ഞ തനി ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെ ഉൾത്തുടിപ്പു മുറ്റിയ ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ് ബാല്യകാലം ചെലവഴിച്ചത്. അവിടെ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന
തനി കർഷക കുടുംബങ്ങൾ . അവർക്കിടയിൽ പകയില്ല.കള്ളവും ചതിയുമില്ല. വഴക്കില്ല. വക്കാണമല്ല. അവർക്ക് അതിനൊട്ടു നേരവുമില്ല. അവർ അദ്ധ്വാനശീലമുള്ളവരാണ്.
അതിരാവിലെ കന്നിനെ തെളിച്ച് കലപ്പയുമായി പാടത്തിറങ്ങും. പൊന്നാര്യൻ വിളയുന്ന പുഞ്ചപ്പാടങ്ങൾ . എങ്ങും കാളയും കലപ്പയുമായി സ്വന്തം പാടത്ത് ചേറിലിറങ്ങി പണി ചെയ്യുന്നവർ.
കുട്ടികളെ സ്കൂളിലയക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ. ഓണക്കാലത്തും ക്രിസ്മസ്, ഈസ്റ്റർ ദിനങ്ങളിലും തെങ്ങുകയറ്റക്കാർക്കും കൊല്ലപ്പണിക്കാരനും വേലനും വെളുത്തേടനും ക്ഷുരകനും സമൃദ്ധമായി നെല്ലും തേങ്ങയും പച്ചക്കറികളും വാഴക്കുലയും നൽകുന്നവർ. അതുകൊണ്ട് അവർക്ക് സമൃദ്ധമായി ഓണ സദ്യയും മററു പെരുന്നാളാഘോഷങ്ങളും നടത്താൻ കഴിയുന്നു. അതൊരു കാലം.
മഹാബലി ചക്രവർത്തിയുടെ സദ് ഭരണകാലത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമം. അത്തരമൊരു പ്രശാന്തമായ ഗ്രാമത്തിൽ പിറന്ന് ബാല്യം ചെലവഴിക്കാനും നിലത്തെഴുത്തു മുതൽ ഹൈസ്ക്കുൾ തലം വരെ പഠിക്കാനും കഴിഞ്ഞത് മഹാഭാഗ്യം .
മഹാബലിയുടെ സദ് ഭരണത്തിന്റെ കഥ ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നില്ല.
അത് ഏറെ കേട്ടു പഴകിയതാണ്. പക്ഷേ സമ്പൽ സമൃദ്ധവും സമത്വ സുന്ദരവും സത്യാ തിഷ്ഠിതവും സർവൈശ്വര്യ നിർഭരവുമായ ഒരു ഭരണ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കു സ്വപ്നം കാണാമല്ലോ. കാപട്യവും കരിഞ്ചന്തയും വഞ്ചനയും അഴിമതിയും അതിക്രമവും കൊല്ലും കൊലയും മാനഭംഗവും ഇല്ലാത്തനന്മകൾ മാത്രംനൂറു മേനി വിളയുന്ന ഒരു സ്വപ്ന സാമ്രാജ്യം. അത് നമ്മൾ സ്വപ്നം കാണുന്നത് ആരും തടയില്ലല്ലോ. ആരേയും അവമതിക്കാതെ പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കാനും വിലമതിക്കാനും സന്മനസ്സും സന്നദ്ധതയുമുള്ള സാധാരണ മനുഷ്യർ. തന്റെ പ്രജകളുടെ സുഖത്തിലും സുരക്ഷയിലും സദാ ജാഗരൂകനായ ഒരു ചക്രവർത്തി . ജനാധിപത്യത്തിൽ അത്തരമൊരു ജനാധിപതി നമുക്കു ലഭിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു.
പുരാണങ്ങളിലെ ദേവഗണങ്ങൾ നന്മയുടെ പ്രതീകമാണ്. അസുരന്മാർ തിന്മ ചെയ്യുന്നവരും. അതുകൊണ്ട് സ്വർഗലോകത്ത് ദേവാസുര യുദ്ധങ്ങൾ സാധാരണമാണ്. എപ്പോഴും നന്മ ജയിക്കാനാണ് നാം ആഗ്രഹിക്കുക. ഇവിടെ ഒരു വൈരുധ്യം നമുക്കു ദർശിക്കാനാകും. അത് നാം വാഴ്ത്തുന്ന മഹാബലി അസുര ചക്രവർത്തിയാണ്. തിന്മകൾക്കിടയിൽ ഒരു നന്മ മരം.
ഇന്ന് ലോകം മാനവരാശിയെ ഭീതിയുടെയും അരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും മുൾമുനയിൽ നിറുത്തിയിരിക്കുകയാണ്. യുദ്ധക്കൊതിയ ന്മാരുംസാമ്രാജ്യശക്തിക ളും നിരപരാധികളായ സാധു മനുഷ്യരുടെ ജീവനു വിലയിടുകയാണ്. അവിടെയാണ് ഓണം പോലെയുള്ള ഒത്തൊരുമയുടെ സന്ദേശം വിതറുന്ന ഉത്സവങ്ങൾ നമുക്കു ആഘോഷദിനങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നത്.
ചിങ്ങമാസത്തിലെ ഓണനിലാവിന്റെ ഒളി ഇന്നും മാഞ്ഞിട്ടില്ല. ഏകാന്തതയും നിശബ്ദതയും മുറ്റിയ ഈറൻ രാവുകളിൽ ഹരിതാഭമായ മരക്കൂട്ടങ്ങളിൽ മഞ്ഞണിഞ്ഞ ഇലത്തുമ്പുകളിൽ നിലാവൊളി പൂക്കുന്നത് ഞാനിന്നും കാണുന്നു. ആകാശവിതാനത്തിലെ അനേക ലക്ഷം നക്ഷത്രജാലങ്ങൾക്കിടയിൽ വെൺമേഘങ്ങൾ താലപ്പൊലിയെടുത്തു നില്ക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്കു നടുവിൽ ചന്ദ്രക്കല നറുനിലാവ് തൂ വുന്നതും എന്റെ ദൃശ്യ വിരുന്നിലുണ്ട്. ഇതൊക്കെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ മാത്രം.
അതിരാവിലെ എണീറ്റ് കുന്നിൻപുറത്തെ വേലി പടർപ്പുകളിൽ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കോളാമ്പിപൂക്കളും കൊങ്ങിണി പൂക്കളും തുമ്പയും മുല്ലയും മുക്കൂറ്റിയും ചെമ്പരത്തിയും രാജമല്ലിയും ജമന്തിയും കൃഷ്ണകിരീടവും കലർത്തിയുള്ള ഓണപ്പൂക്കളം ഒരുക്കിത്തീർക്കുമ്പോൾ തന്നെ പൊൻവെയിൽകതിരുകൾക്ക് ചൂടു വർധിച്ചിരിക്കും.എപ്പോഴും തണലിന്റെ ശീതളിമ നല്കുന്ന ചക്കരേച്ചി മാവിന്റെ ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ശിഖരത്തിൽ കെട്ടിയ ഊഞ്ഞാലിൽ കയറി ആടിയും പാടിയും നന്നേ ക്ഷീണിച്ചാണ് അമ്മ ഒരുക്കിയ ഓണസദ്യ ഉണ്ണാൻ ഓടിയെത്തുന്നത്.
പിന്നീട് നടുത്തളത്തിൽ പായ് വിരിച്ച് ഞങ്ങൾ എട്ടു മക്കളും നിരയായി ഇരിക്കും.
പട്ടു പോലെയുള്ള തൂശനിലകളിൽ വി ളമ്പുന്ന ചമ്പാവരി ചോറും പരിപ്പും നെയ്യും അവിയലുംസാമ്പാറും തോരൻ കറികളും പലതരം അച്ചാറുകളും പച്ചടി, കിച്ചടി തുടങ്ങി വയും പപ്പടവും കണ്ണൻ പഴവും നാലുകൂട്ടം പായസവും ചേർന്നുള്ള ഓണസദ്യയുടെ രുചി ഇന്നും നാവിലുണ്ട്.

ഗ്രാമങ്ങളിലെ ബാല്യങ്ങൾക്ക് ഓണക്കോടി അന്യമായിരുന്ന അന്നാ ളിലും ഞങ്ങൾക്ക് പുതിയ ഷർട്ടും നിക്കറും ചെരിപ്പും കിട്ടിയിരുന്നു. അവ ധരിച്ച് ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്
വയൽ പൂക്കൾ കാവൽ നില്ക്കുന്ന വെളിമ്പറമ്പിൽ ചേട്ടന്മാർ വാശിയോടെ നടത്തുന്ന നാടൻ പന്തുകളി കാണാൻ പോകും. കളിക്കു കൂട്ടിയില്ലെങ്കിലും അതിരു വിട്ടു പോകുന്ന പന്ത് തിരഞ്ഞു കണ്ടുപിടിക്കേണ്ട ചുമതല കിട്ടും. അത് സന്തോഷത്തോടെ ചെയ്യുമ്പോഴാകും തൊട്ടടുത്തുള്ള നാലമ്പലത്തിൽ നിന്നും കടന്നുവരുന്ന തെയ്യക്കോലങ്ങൾ കൗതുക കാഴ്ചയാകുന്നത്.
അമ്പലനടയിൽ പോയാൽ ഇടക്ക കൊട്ടുന്നതും കരക്കാരുടെ മത്സരിച്ചുള്ള ചെണ്ടമേളവും കാണാം. വീട്ടിലറിയാതെ അവയും ആസ്വദിച്ച്‌ തിരിയെ എത്തുമ്പോൾ അമ്മ ഉച്ചയൂണിന്റെ ബാക്കിയായ പാലടയും ഉപ്പേരിയും നല്കി ശാസിക്കും. എവ്ടെയായിരുന്നു , നീ എന്ന്.ഉത്തരം പറയാതെ അമ്മയ്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ച് അകത്തേക്കു പോകും.
ഇന്ന് ഓണനാളുകളിൽ ആ അമ്മമനസ്സിന്റെ നിറമുള്ള ഓർമകൾ പൊന്നോണം പോലെ എന്നിലേക്ക് ഞാനറിയാതെ പടരും.

പ്രൊഫ. കവിയൂർ ശിവപ്രസാദ്

1944 -ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു പ്രസിദ്ധ നാടകമാണ് നോ എക്സിറ്റ് (No Exit ) . അക്കാലത്ത് യൂറോപ്പിൽ മാത്രമല്ല ലോകത്തിൻറെ ഇതര സ്ഥലങ്ങളിലും ഈ നാടകം വലിയ ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. ഈ നാടകത്തിൻറെ രചന നിർവഹിച്ചത് ഴാങ്ങ് പോൾ സാർത്ര് (Jean Paul Sartre) എന്ന ദാർശനിക സാഹിത്യകാരനാണ്. നോവലുകൾ, നാടകങ്ങൾ, ദാർശനിക ലേഖനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലെല്ലാം വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചിരുന്നു അദ്ദേഹം. നോ എക്സിറ്റ് എന്ന നാടകത്തിൽ ജോസഫ് ഗാർഡിൻ (Joseph Garden ) എന്ന കഥാപാത്രം പറയുന്ന ഒരു സംഭാഷണം “Hell is the other people” അതായത് ‘മറ്റുള്ളവൻ നരകമാണ്’ ഈ സംഭാഷണം അന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ നടുക്കം സൃഷ്ടിച്ചു. അന്നത്തെ മാത്രമല്ല ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിലും നടുക്കം സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ്. അത്യന്തിക വിശകലനത്തിൽ കാരണമോ അകാരണമോ ആയ അവസ്ഥയിലും അന്തർലീനമായ വികാരം വിദ്വേഷമാണ്.

നമുക്ക് നേരിട്ട് ബന്ധമില്ലാത്ത ഒരു കാര്യത്തിൽ നാം ഇടപെടുന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒരു കാര്യമാണ്. പല കാര്യങ്ങളിലും നാം പക്ഷം പിടിക്കുകയും “തമ്മിൽതല്ല് ” നടത്തുന്നതും ചെയ്യുന്നത് ഇത്തരം വിദ്വേഷ പ്രകടനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. തെക്കേ അമേരിക്കയിലുള്ള അർജൻറീനയും ബ്രസീലും തമ്മിലുള്ള പന്തു കളിയിൽ പരസ്പരം പക്ഷം പിടിച്ച് എത്രയോ കിലോമീറ്ററുകൾക്കിപ്പുറത്തുള്ള കൊച്ചു കേരളത്തിൽ ‘അടിയും കത്തിക്കുത്തും’ വരെ നടക്കാറുണ്ട്. ഇതൊക്കെ മനുഷ്യൻറെ ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്ന വിദ്വേഷ ചോതനയുടെ ബഹിർസ്ഫുരണമാണ്. ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ടിക്കറ്റിനായി ക്യൂ നിൽക്കുമ്പോൾ യാതൊരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത ചിലപ്പോൾ നന്മയുടെ മൂർത്തരൂപവുമായ ആൾ ആണെങ്കിൽ പോലും നമുക്ക് അപരിചിതനാണെങ്കിൽ അയാൾ ശത്രുവായി നമ്മൾക്ക് തോന്നും, അയാൾ നരകമാണ്. ഇത് മനുഷ്യസഹജമായ ഒരു വികാരമാണ്. (എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഇതിന് വ്യത്യസ്തമായ ചില തലങ്ങളുമുണ്ട്. നമ്മുടെ തൊട്ടു മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ആൾ സുന്ദരിയായ ഒരു സിനിമാനടി / നടൻ ആണെങ്കിൽ ഈ ക്യൂ പെട്ടെന്ന് തീരല്ലെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കും.) ഇത്തരം വൈവിധ്യത എല്ലാ സമൂഹത്തിലും എല്ലാ വ്യക്തിയിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് സാമാന്യ നിരീക്ഷണം ഉണ്ട് എങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്.

ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്ന നാട് ഫിൻലാൻഡ് ആണ് (സ്കോർ 7.76) ആ ക്രമം താഴെ ചേർക്കുന്നു (ഐസ് ലാൻഡ് (7.7 4), ഡെന്മാർക്ക് ( 7.5 4 ) , കോസ്റ്ററിക്ക (7. 44), സ്വീഡൻ (7.26), നോർവേ ( 7.24 ) എന്നീ പ്രകാരമാണ് 1965 -ൽ ജീവിച്ചിരുന്നഹാഡ്ലി കാൻട്രിൽ എന്ന മന:ശാസ്ത്രജ്ഞൻ സംതൃപ്തിയുടെ അളവുകോൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തത്. 0 മുതൽ 10 വരെയാണ് സ്കോർ കണക്കാക്കി വച്ചത്. കാൻട്രിൽ ലാഡർ സർവ്വേ എന്നാണ് ഈ പഠനത്തിന് പേര് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. 147 രാജ്യങ്ങളെ പങ്കെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഈ സർവ്വേയിൽ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം 112 -മത് ആണ്. എന്നാൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപു തന്നെ പരസ്പര സ്നേഹത്തിൻ്റെയും സംതൃപ്തിയുടേയും ഒരു രാജ്യം കേരളത്തിലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന സങ്കൽപ്പമാണ് ‘ഓണം’ ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ സ്മരിക്കേണ്ടത്. സത്യമോ അസത്യമോ എന്തുമാകട്ടെ അത്തരം ഒരു ചിന്താധാര അന്നു നില നിന്നിരുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാര്യമാണ്. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുക പരസ്പരം സഹായിക്കുക എന്ന ആപ്തവാക്യം ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജീവിതം പ്രസക്തമാണ്.

ഭാരതത്തിൽ ബുദ്ധനും മഹാവീരനും ശേഷമാണ് ‘ഹിംസ’ പാപമായി കരുതിയത്. പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ജൈന ബുദ്ധ സംസ്കാരങ്ങളിലൂടെയാണ് ഹിംസയും അക്രമവും വെടിഞ്ഞ് സൗമ്യതയുടേയും സ്നേഹത്തിൻ്റേയും പാരമ്പര്യം ലോകമെമ്പാടും വ്യാപരിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയത്. ഈ തത്വം മറ്റൊരു തലത്തിൽ പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയത് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വചനങ്ങളിലൂടെയാണ്. ബുദ്ധ പാരമ്പര്യം ചൈനയിലും ജപ്പാനിലും മറ്റു പൂർവ്വ ദേശങ്ങളിലും വ്യാപിക്കുകയും കുറെ പേരെങ്കിലും മാനസാന്തരപ്പെട്ട് അധർമ്മ ചിന്തകളിൽ നിന്നും പ്രവർത്തികളിൽ നിന്നും മോചിതരായ ആനന്ദം ഉൾക്കൊള്ളുന്നവരായി മാറി. ഒരുപക്ഷേ ഭഗവദ് ഗീതയിലെ രണ്ടാം അധ്യായം – സംഖ്യയോഗം 62, 63 ശ്ലോകങ്ങളിൽ പറയുന്ന വിഷയങ്ങളെപ്പറ്റി നോക്കാം

ധ്യായതോ വിഷയാൻ പുംസഃ
സംഗസ്തേഷൂപജായതേ ।
സംഗാത് സഞ്ജായതേ കാമഃ
കാമാത് ക്രോധോഽഭിജായതേ ॥ (62)

ക്രോധാദ്ഭവതി സമ്മോഹഃ
സമ്മോഹാത് സ്മൃതിവിഭ്രമഃ ।
സ്മൃതിഭ്രംശാത് ബുദ്ധിനാശോ
ബുദ്ധിനാശാത് പ്രണശ്യതി ॥ (63)

ഒരു വസ്തുവിനെ തന്നെ വിചാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഭൗതിക വസ്തുവിനെപ്പറ്റി വിചാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നാൽ അതിൽ താല്പര്യം ഉണ്ടാകുന്നു. ആ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് കാമം (ആഗ്രഹം) ഉണ്ടാകുന്നു. കാമത്തിൽ നിന്നും ക്രോധം ജനിക്കുന്നു. ക്രോധത്തിൽ നിന്നു മോഹവും മോഹത്തിൽ നിന്ന് ഓർമ്മക്കേടും ഓർമ്മയില്ലായ്മയിൽ നിന്ന് ബുദ്ധി നാശവും, ബുദ്ധി നാശത്തിൽ അവൻ നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യമനസ്സിലെ സ്വാർത്ഥമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ ദുരന്തങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

ബുദ്ധ ചിന്തയുടെ ശുദ്ധീകൃത ഭാവം സെൻ ബുദ്ധിസത്തിൽ കാണാവുന്നതാണ്. പരസ്പര സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും പ്രാധാന്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു കഥ പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു . ഒരു കർഷകന് രണ്ടുമക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂത്തവൻ അവിവാഹിതനും ഇളയവൻ വിവാഹിതനും കുടുംബസ്ഥനുമാണ്. കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞ് ധാന്യങ്ങൾ ഇരുവരും പങ്കുവെച്ച് അറകളിൽ സമാഹരിച്ചു. മൂത്തവൻ ഓർത്തു ഞാൻ വിവാഹിതനല്ല എനിക്ക് ഇത്രയും സമ്പത്തിന്റെയും ധാന്യത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല. കുറേ എടുത്ത് അനുജനു കൊടുക്കാം. അവനല്ലേ ഭാര്യയും മക്കളും ഉള്ളത്. അവന് ചെലവ് കൂടുതൽ വേണ്ടി വരുമല്ലോ? അതിനാൽ തനിക്കുള്ള ധാന്യങ്ങൾ കുറെ കൂടുതൽ അനുജന് നൽകാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ചാക്കിനുള്ളിലാക്കി ആരും കാണാതെ അനുജന്റെ അറയിൽ നിക്ഷേപിക്കാം എന്ന് കരുതി രാത്രിയിൽ അയാൾ അപ്രകാരം ചെയ്തു. ഇതേസമയം തന്നെ അനുജൻ ചിന്തിച്ചത് മറ്റൊരു തരത്തിലാണ്. എനിക്കാണെങ്കിൽ ഭാര്യയും കുട്ടികളും ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലോ? ജേഷ്ഠനാണെങ്കിൽ ആരുമില്ലല്ലോ, അതിനാൽ ജ്യേഷ്ഠന് കുറച്ച് ധാന്യങ്ങൾ കൂടുതൽ കൊടുക്കാം എന്നു കരുതി തൻറെ അറയിൽ സംഭരിച്ച ധാന്യം ചാക്കു കെട്ടുകളിലാക്കി ആരും കാണാതെ ജേഷ്ഠന്റെ അറയിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. ഒരുനാൾ രാത്രി അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇരുവരും ധാന്യ കെട്ടുകളുമായി കണ്ടുമുട്ടുകയാണ്. ചാക്കുകെട്ടുകൾ താഴെയിട്ട് അവർ പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്തു. ആ സ്ഥലം പരസ്പര സ്നേഹത്തിൻറെ തിരിച്ചറിവിൻറെ പ്രതീകമായി ഒരു ക്ഷേത്ര സമുച്ചയം (പഗോഡ)യിലൂടെ സെൻ ബുദ്ധിസ്റ്റുകൾ ആദരിച്ചു. ഏറ്റവും പുണ്യം നിറഞ്ഞ സ്ഥലമായി കണക്കാക്കി. ഇതാണ് ‘ഓണം’ മഹാബലി വിഭാവനം ചെയ്തതും പ്രവർത്തിയിൽ കൊണ്ടുവന്നു എന്ന് നാം കരുതപ്പെടുന്ന ഓണത്തിൻറെ നാട്. ഓണം ഒരു ആഘോഷം എന്നതിലുപരി ഒരു ജീവിതചര്യയായി മാറി. പ്രജാസ്നേഹമുള്ള രാജാവിനെ നിരാകരിച്ചതും ആണ്ടിലൊരിക്കൽ പ്രജകളെ കാണാൻ അനുവാദം കൊടുത്ത് ആഘോഷമാക്കിയതും കല്പിത കഥ എന്നതിലുപരി ഒരു ‘വിഷ് ഫുൾ’ (wish full) ചിന്തയായി സുമനസ്സുകൾ കാണുന്നു. അതെ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കൂടി പരസ്പരം കൈകോർത്ത് നാം ഒന്നാണ് എന്ന വിചാരം ഉൾക്കൊണ്ട് ഒരുമിച്ച് ഓണം ആഘോഷിക്കാം.

പ്രൊഫ. കവിയൂർ ശിവപ്രസാദ്

എട്ട് സിനിമകളുടെ സംവിധായകൻ, എണ്‍പതിലധികം ഷോട്ട് ഫിലിമുകള്‍, നിരവധി ഡോക്യുമെന്‍ററികള്‍, ടി.വി സീരിയലുകള്‍, പരസ്യ ചിത്ര സംവിധായകൻ അദ്ധ്യാപകൻ, എഴുത്തുകാരൻ എന്നീ ബഹു മുഖ റോളുകൾ ഭംഗിയായി ജീവിതത്തിന്റെ അരങ്ങിൽ ആടിയ പ്രതിഭ. 1994 ലെ ദേശീയ ചലച്ചിത്ര അവാർഡ് ജൂറിയുടെ പ്രത്യേക പുരസ്ക്കാരം ശിവ പ്രസാദിന് നേടി കൊടുത്തത് ഓര്‍മ്മയുടെ തീരങ്ങളില്‍ എന്ന നോൺ ഫീച്ചർ ചിത്രമായിരുന്നു. മുഖ്യധാരാ സിനിമാ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍നിന്ന് മാറി സ്വന്തം ശൈലിയിലൂടെ സിനിമയെ അടയാളപ്പെടുത്താന്‍ പ്രൊഫ ശിവപ്രസാദിനായി. 1990ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘വേമ്പനാട്’ എന്ന സിനിമക്ക് സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാറിന്റെ അവാര്‍ഡ് ലഭിക്കാനുള്ള കാരണവും ഇതു തന്നെയായിരുന്നു. വേമ്പനാട് കായലിലെ മത്സ്യ ബന്ധന തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതമായിരുന്നു കഥാ തന്തു. 1992ല്‍ ടി. പത്മനാഭന്റെ ഗൗരി എന്ന കഥയെ അതേ പേരില്‍തന്നെ ശിവപ്രസാദ് സിനിമയാക്കി. കേരളത്തിലെ നക്സല്‍ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ 2002ല്‍ ചെയ്ത ‘ഭേരി’ എന്ന സിനിമ ഒക്കെ വ്യത്യസ്തത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. 2004ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘ഈ സ്നേഹതീരത്ത്’ എന്ന സിനിമയും ഏറെ ചര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെട്ടു. സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാറിന്റെ പ്രത്യേക ജൂറി അവാർഡ് കുഞ്ചാക്കോ ബോബന് ഈ ചിത്രം നേടി കൊടുത്തു. അവസാനം 2012ല്‍ ചെയ്ത ‘സ്ഥലം’ എന്ന ചിത്രം തികച്ചുമൊരു പരിസ്ഥിതി സിനിമയായിരുന്നു. പരിസ്ഥിതി പ്രവര്‍ത്തകൻ കല്ലൻ പൊക്കുടൻ ആണ് ഇതിലെ കേന്ദ കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചത്.