രാജേഷ് ജോസഫ്

ഒരിടത്ത് ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു… മറ്റുള്ളവരുടെ പുഞ്ചിരികളിൽ സ്വന്തം സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ. മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ നൽകുന്നതിനിടയിൽ സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളെ എവിടെയോ മറന്നുവച്ച ഒരാൾ. ചിലർ അയാളെ സ്നേഹിച്ചു. ചിലർ അയാളെ ഉപയോഗിച്ചു. ചിലർ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാത്ര പറഞ്ഞു. മറ്റു ചിലർ യാത്ര പറയാൻ പോലും മെനക്കെട്ടില്ല! എന്നിട്ടും അയാൾ ചിരിച്ചു. കാരണം, ചിരിക്കാൻ പ്രത്യേകിച്ച് ചെലവൊന്നുമില്ലല്ലോ! പക്ഷേ, ആ ചിരിയുടെ പിന്നിലെ ബില്ലുകളിൽ പലതും അയാൾ തന്നെയാണ് അടച്ചിരുന്നത്!

ഒരിക്കൽ അയാൾ ദൈവത്തോട് ചോദിച്ചു: “ദൈവമേ, ഞാൻ എല്ലാവരെയും സ്നേഹിച്ചു. എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി ജീവിച്ചു. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ചിലപ്പോഴൊക്കെ എന്റെ ഹൃദയം ഇത്രയേറെ ശൂന്യമാകുന്നത്?” ദൈവം ചെറുതായൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. “നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ നല്ലൊരു മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്നു. നിന്നെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കാത്ത, നിന്റെ സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ഒരുപോലെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ. പക്ഷേ, നീ അയാളെ വേണ്ടവിധം സ്നേഹിച്ചില്ല. പരിഗണിച്ചില്ല. അയാൾക്കുവേണ്ടി സമയം കണ്ടെത്തിയില്ല.” അയാൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു: “ആരാണാ മനുഷ്യൻ, ദൈവമേ?” ദൈവം പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “അത് നീ തന്നെയാണ്!” അയാൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. ഇത്രയും കാലം എല്ലാവരുടെയും വിശേഷങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചുനടന്നിട്ട് സ്വന്തം ഹൃദയത്തോട് “സുഖമാണോ?” എന്നൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ മറന്നുപോയ മനുഷ്യൻ!

അന്നുമുതൽ അയാൾ സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതോടെ ചുറ്റുമുള്ളവർക്കും ചില സംശയങ്ങൾ ഉയർന്നു. “ഇവന് എന്തുപറ്റി? പഴയ ആളല്ലല്ലോ! ഇപ്പോൾ വലിയ മാറ്റമാണല്ലോ!” അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മാറ്റമൊന്നുമില്ല, സുഹൃത്തുക്കളേ… ഇത്രയും കാലം എല്ലാവർക്കും സൗജന്യമായി നൽകിയിരുന്ന സേവനങ്ങൾക്ക് ചെറിയൊരു സമയനിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തി എന്നേയുള്ളൂ!” അപ്പോഴാണ് അയാൾ ജീവിതത്തിലെ ഒരു വലിയ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. മറ്റുള്ളവർക്ക് വെളിച്ചമാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലെ വിളക്ക് അണഞ്ഞുപോകാൻ അനുവദിക്കരുത്. മറ്റുള്ളവർക്ക് തണലാകുമ്പോൾ സ്വന്തം വേരുകൾ ഉണങ്ങിപ്പോകാതെയും നോക്കണം.

തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തിലാണ് അയാൾ എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, 1994-ൽ. അന്നുമുതൽ ഇന്നുവരെ, നീണ്ട മുപ്പത്തിരണ്ട് വർഷങ്ങൾ! ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതി. പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും വിരഹത്തെക്കുറിച്ചും എഴുതി. സൗഹൃദങ്ങളെയും ബന്ധങ്ങളെയും കുറിച്ച് എഴുതി. മനുഷ്യരുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും നഷ്ടങ്ങളും അയാളുടെ തൂലികയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളായി ഒഴുകി. ചിലപ്പോൾ അയാളുടെ വരികൾ മറ്റുള്ളവരെ ചിരിപ്പിച്ചു. ചിലപ്പോൾ ചിന്തിപ്പിച്ചു. ചിലപ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. മറ്റു ചിലപ്പോൾ അയാളുടെ എഴുത്തുകൾ അയാളെതന്നെ കരയിപ്പിച്ചു. പലരും അയാളുടെ എഴുത്തുകളിൽ കഥാപാത്രങ്ങളായി. ചില ജീവിതങ്ങൾ കഥകളായി. ചില ഓർമ്മകൾ കവിതകളായി. ചില മുറിവുകൾ വാക്കുകളായി. പറയാതെപോയ ചില സ്നേഹങ്ങൾ വരികൾക്കിടയിലെ നിശ്ശബ്ദതയായി. എന്നാൽ, മുപ്പത്തിരണ്ട് വർഷത്തെ ഈ ചെറിയ എഴുത്തുയാത്രയിൽ അയാൾ എഴുതാൻ മറന്നുപോയ ഒരേയൊരു മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്നു. അത് അയാൾ തന്നെയായിരുന്നു! എല്ലാവരുടെയും കഥകളിൽ കഥാപാത്രമായ അയാൾ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ കഥയിൽ പലപ്പോഴും വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനായി മാറിയിരുന്നു.

കാലം കടന്നുപോയി. ജീവിതത്തിന്റെ തീരങ്ങളിൽ വേലിയേറ്റങ്ങളും വേലിയിറക്കങ്ങളും വന്നു. ചിലർ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. ചിലർ നിശ്ശബ്ദമായി കടന്നുപോയി. ചിലർ സ്നേഹമായി അവശേഷിച്ചു. ചിലർ ഓർമ്മകളായി മാറി. ചിലർ പാഠങ്ങളായി. മറ്റു ചിലർ ഇന്നും ഓർത്തുചിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന തീരാത്ത തമാശകളായി! ഓരോ കൂടിച്ചേരലും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പഠിപ്പിച്ചു. ഓരോ വേർപാടും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ബാക്കിവച്ചു. ഓരോ നഷ്ടവും ജീവിതത്തെ മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെ കാണാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ചില ബന്ധങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ പൂക്കളായി വിരിഞ്ഞു. ചിലത് മുള്ളുകളായി തറഞ്ഞു. പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കാനും മുള്ളുകളെ ക്ഷമിക്കാനും കാലം അയാളെ പഠിപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ കാലവും തിരകളും ചേർന്ന് അയാളെ പഠിപ്പിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതായിരുന്നു. എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നതിനിടയിൽ സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ മറന്നുപോകരുത്. എല്ലാവരെയും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതിനിടയിൽ സ്വന്തം ഹൃദയത്തെ അനാഥമാക്കരുത്.

അതുകൊണ്ട്, അയാൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിന് തുടക്കമിടുകയാണ്. ഇതൊരു ഏകാന്തതയിലേക്കുള്ള യാത്രയല്ല. മറിച്ച്, ആത്മാന്വേഷണത്തിന്റെ ശാന്തമായൊരു യാത്രയാണ്. ആരിൽനിന്നുമുള്ള ഒളിച്ചോട്ടമല്ല. ആരോടുമുള്ള പരിഭവവുമല്ല. ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമവുമല്ല. ഇത്രയും കാലം മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ കുറച്ചെങ്കിലും തനിക്കുവേണ്ടി തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ഒരു ചെറിയ ശ്രമം മാത്രം. മനസ്സിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയോട് സംസാരിക്കാൻ, കാലത്തിന്റെ തിരക്കിൽ മറന്നുവച്ച സ്വപ്നങ്ങളെ വീണ്ടും തൊട്ടുണർത്താൻ, ജീവിതത്തിന്റെ ഓട്ടത്തിനിടയിൽ കൈവിട്ടുപോയ ചില സന്തോഷങ്ങളെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരു യാത്ര. പുറത്തെ ലോകം കീഴടക്കാനല്ല, ഉള്ളിലെ ലോകത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ. അപരിചിതമായ വഴികൾ തേടിയല്ല, ഇത്രയും കാലം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും വേണ്ടവിധം പരിചയപ്പെടാതെപോയ ഒരാളെ കണ്ടെത്താൻ. എന്റെ മനസ്സും ഞാനും, എന്നിലെ ഞാനും ചേർന്നൊരു യാത്ര!

അതുകേട്ട് ആരും തെറ്റിദ്ധരിക്കേണ്ട! അയാൾ സന്യാസിയാകാൻ പോകുന്നില്ല. ഹിമാലയത്തിലേക്ക് ടിക്കറ്റും എടുത്തിട്ടില്ല. ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് കാട്ടിൽ താമസിക്കാനും പദ്ധതിയില്ല! പഴയതുപോലെ ചിരിക്കും. തമാശ പറയും. സ്നേഹിക്കും. സഹായിക്കും. കഴിയുന്നിടത്തോളം മറ്റുള്ളവർക്ക് തണലാകാനും ശ്രമിക്കും. പക്ഷേ, ഒരു ചെറിയ വ്യത്യാസം മാത്രം. ഇനി എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നതിനിടയിൽ അയാൾക്കുവേണ്ടിയും അല്പം ജീവിക്കും. എല്ലാവരുടെയും ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ശബ്ദവും കേൾക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾക്കും കുറച്ചിടം നൽകും. കാരണം, ജീവിതം മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു കരാർ മാത്രമല്ലല്ലോ! അതിൽ അയാൾക്കും ഒരു ചെറിയ ഓഹരിയുണ്ട്. അതും ആരുടെയും ഔദാര്യമല്ല, അയാളുടെ അവകാശമാണ്!

WhatsApp Image 2024-12-09 at 10.15.48 PM
Migration 2
AHPRA Registration
STEP into AHPRA NCNZ

ഇത്രയും കാലം മറ്റുള്ളവരുടെ കഥകൾ എഴുതി. ഇനി സ്വന്തം കഥയിലെ ചില താളുകളെങ്കിലും അയാൾക്കുവേണ്ടി എഴുതട്ടെ. കാലമേ, നീ ഒഴുകിക്കൊള്ളൂ. തിരകളേ, നിങ്ങൾ വന്നുപൊയ്ക്കൊള്ളൂ. ഋതുക്കൾ മാറട്ടെ. മനുഷ്യർ വരട്ടെ, പോകട്ടെ. ഓർമ്മകൾ പൂക്കട്ടെ, കൊഴിയട്ടെ. ചില സൗഹൃദങ്ങൾ നിലനിൽക്കട്ടെ. ചില ബന്ധങ്ങൾ കാലത്തിനൊപ്പം രൂപം മാറട്ടെ. ചില സ്വപ്നങ്ങൾ സഫലമാകട്ടെ. മറ്റു ചിലത് പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വഴിമാറട്ടെ. ഇനി ആ ഒഴുക്കിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടാതെ, അയാൾ സ്വന്തം തീരം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കട്ടെ.

ഒരു ചെറിയ ആഗ്രഹം മാത്രം. സ്വയം കേൾക്കണം. സ്വയം മനസ്സിലാക്കണം. കുറവുകളോടും കഴിവുകളോടും കൂടി സ്വയം അംഗീകരിക്കണം. കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തെ നന്ദിയോടെ ഓർക്കണം. വരാനിരിക്കുന്ന കാലത്തെ പ്രതീക്ഷയോടെ വരവേൽക്കണം. മറന്നുവച്ച സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും ചിറകുകൾ നൽകണം. നഷ്ടപ്പെട്ട സന്തോഷങ്ങളെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തണം. ആരോടും മത്സരിക്കാതെ, ആരെയും തോൽപ്പിക്കാതെ, സ്വന്തം മനസ്സിനോട് സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കണം. കാരണം, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ ബന്ധം മറ്റാരുമായുമല്ല, നമ്മളോടുതന്നെയാണ്. ജനനം മുതൽ അവസാനശ്വാസം വരെ നമ്മോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരേയൊരു സഹയാത്രികൻ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ആ മനുഷ്യനാണ്. ആ ബന്ധം സ്നേഹപൂർണ്ണമാക്കാൻ ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല.

അയാൾ സ്വയം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സമ്മാനവും അതുതന്നെയാണ്. വിലയിടാനാവാത്ത, പകരംവയ്ക്കാനാവാത്ത, ഇത്രയും കാലം കൈവശമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും വേണ്ടത്ര വിലമതിക്കാതെപോയ ഒരു അമൂല്യ സമ്മാനം. സ്വന്തം മനസ്സിനോടുള്ള സ്നേഹം. സ്വന്തം ജീവിതത്തോടുള്ള ആദരവ്. സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളോടുള്ള നീതി. മുപ്പത്തിരണ്ട് വർഷത്തെ എഴുത്തിൽ ആദ്യമായി, കഥാകൃത്തും കഥാപാത്രവും അയാൾ തന്നെ! ഇനി ആ കഥയും തുടങ്ങട്ടെ. പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളോടെ, പുതിയ പ്രതീക്ഷകളോടെ, അല്പം കൂടുതൽ ആത്മസ്നേഹത്തോടെ…

പഴയ ഓർമ്മകളെ മായ്ച്ചുകളയാതെയും പഴയ ബന്ധങ്ങളെ തള്ളിപ്പറയാതെയും, കഴിഞ്ഞുപോയ വഴികളെ കുറ്റപ്പെടുത്താതെയും, വരാനിരിക്കുന്ന വഴികളെ ഭയപ്പെടാതെയും… കാരണം, കഴിഞ്ഞുപോയ ഓരോ വഴിയും അയാളെ ഇന്നത്തെ അയാളാക്കി മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ആ യാത്രയിൽ കൂടെനിന്നവരോടും സ്നേഹിച്ചവരോടും കൈപിടിച്ചവരോടും, അറിയാതെയെങ്കിലും ജീവിതപാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചവരോടും നന്ദി മാത്രം. ഒപ്പം, ഇത്രയും കാലം വീഴ്ചകളിലും പരാജയങ്ങളിലും വേദനകളിലും തളരാതെ കൂടെനിന്ന ആ മനുഷ്യനോടും ഒരു നന്ദി പറയാനുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ട എന്നോട്… നന്ദി! എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിച്ച നിനക്ക്, ഇനി നിന്നെയും അല്പം സ്നേഹിക്കാം. എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി സമയം കണ്ടെത്തിയ നിനക്ക്, ഇനി നിനക്കുവേണ്ടിയും കുറച്ചു സമയം മാറ്റിവയ്ക്കാം. എല്ലാവരുടെയും കഥകൾക്ക് അക്ഷരങ്ങൾ നൽകിയ നിനക്ക്, ഇനി നിന്റെ കഥയ്ക്കും മനോഹരമായൊരു അധ്യായം എഴുതാം.

ഇത് ഒരു അവസാനമല്ല. അയാളിലേക്കുള്ള ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണ്. ഇനിയും കാണാത്ത കാഴ്ചകളുണ്ട്. നടക്കാത്ത വഴികളുണ്ട്. സഫലമാകാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. എഴുതാത്ത കവിതകളുണ്ട്. പറയാതെപോയ കഥകളുണ്ട്. ഹൃദയം നിറഞ്ഞു ചിരിക്കാനുള്ള ഒരുപാട് നിമിഷങ്ങൾ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്. കാലത്തിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഇനിയും ശൂന്യമായ താളുകളുണ്ട്. അവയിൽ ചിലതെങ്കിലും ഇനി അയാളുടെ സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ നിറയട്ടെ. അങ്ങനെ, മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷങ്ങളിൽ സ്വന്തം സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ, ഒടുവിൽ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലും സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ വീട് പണിയാൻ തുടങ്ങുകയാണ്. ആ വീടിന്റെ വാതിലുകൾ മറ്റുള്ളവർക്കായി അടയ്ക്കാനല്ല, അതിനുള്ളിൽ തനിക്കും ഒരിടമുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മിക്കാനാണ്.

തുടരും… കാരണം, ഇനിയും എഴുതിത്തീരാത്ത ഒരു ജീവിതം ബാക്കിയുണ്ട്!

സ്നേഹപൂർവ്വം,
രാജേഷ് ജോസഫ്