സതീഷ് ബാലകൃഷ്ണൻ
രാഹുലിന്റെ ഓർമ്മയിൽ എല്ലാ വിഷുവിനും ഒരേ നിറമാണ്—കണിക്കൊന്നയുടെ ആ മഞ്ഞ നിറം. പത്തു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഒരു വിഷുക്കാലത്താണ് അവൻ അവസാനമായി മീരയെ കണ്ടത്. തറവാട് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് കണിയൊരുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അവൾ.
അന്ന് ആ ഗ്രാമത്തിൽ നിറയെ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന കണിക്കൊന്നകളുണ്ടായിരുന്നു. രാഹുൽ തന്റെ പഴയ സൈക്കിളിൽ അവളുടെ വീടിന് മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ, മതിൽക്കെട്ടിന് മുകളിൽ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പൂക്കൾക്കിടയിലൂടെ മീര അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിലുണ്ടായിരുന്നു ആയിരം പൂത്തിരിയുടെ വെട്ടം.
ആദ്യത്തെ കൈനീട്ടം
വിഷു തലേന്ന് വൈകുന്നേരം, അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടയിലാണ് അവർ നേർക്കുനേർ കണ്ടത്.
“എനിക്ക് വിഷുക്കൈനീട്ടം തരില്ലേ?” മീര കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ വെള്ളി മോതിരം അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അത് വെറുമൊരു കൈനീട്ടമായിരുന്നില്ല, അവന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു.
“ഇത്…” അവൾ ഒന്ന് മടിച്ചു.
“ഇതൊരു വലിയ നിധിയൊന്നുമല്ല, പക്ഷേ ഇത് എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവണം,” രാഹുൽ പറഞ്ഞു.
ആ രാത്രി ആകാശത്ത് പടക്കങ്ങൾ വർണ്ണവിസ്മയം തീർക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ഉള്ളിലും പ്രണയത്തിന്റെ ഒരായിരം മത്താപ്പൂക്കൾ വിരിയുകയായിരുന്നു.
കാലം മായ്ക്കാത്ത ഓർമ്മകൾ വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. രാഹുൽ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ചേക്കേറി. മീരയുടെ കുടുംബം മറ്റൊരു നാട്ടിലേക്ക് താമസം മാറി. ഫോൺ നമ്പറുകളും കത്തുകളും കാലക്രമേണ നിലച്ചുപോയി. എങ്കിലും ഓരോ വിഷു വരുമ്പോഴും രാഹുലിന്റെ മനസ്സിൽ ആ പഴയ കണിക്കൊന്നയുടെ മണവും അവളുടെ ചിരിയും തിരികെയെത്തും.
ഈ വർഷം, മനസ്സ് മാറ്റാൻ വേണ്ടി അവൻ തന്റെ പഴയ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒരു യാത്ര പോയി. നാട് ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. റോഡുകൾ വീതി കൂട്ടി, പഴയ പറമ്പുകളിൽ വലിയ വീടുകൾ ഉയർന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ തറവാടിന് അടുത്തുള്ള ആ പഴയ കൊന്നമരം മാത്രം ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്.
അവൻ ആ മരച്ചുവട്ടിൽ വണ്ടി നിർത്തി. കൊന്നപ്പൂക്കൾ കാറ്റിൽ ആടി ഉലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ഒരാൾ വന്ന് അവന് അരികിൽ നിന്നു. കയ്യിൽ കുറച്ച് കൊന്നപ്പൂക്കളുമായി ഒരു യുവതി.
അവളുടെ വിരലുകളിൽ സൂര്യപ്രകാശമേറ്റ് ഒരു ചെറിയ വെള്ളി മോതിരം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. “മീര?” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി. അതേ കണ്ണുകൾ, അതേ ചിരി.
“നീ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഓരോ വിഷുവിനും ഞാൻ ഈ കൊന്നച്ചുവട്ടിൽ വന്ന് നിൽക്കാറുണ്ട്. നീ തന്ന കൈനീട്ടം ഇന്നും എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്.”
അന്ന് ആ ഗ്രാമത്തിൽ വീണ്ടും ഒരു വിഷുക്കാലം കൂടി പിറന്നു. കൊന്നപ്പൂക്കളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ, നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതിയ പ്രണയം അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ കണിയായി തെളിഞ്ഞു നിന്നു. ഇത്തവണ പടക്കങ്ങളുടെ ബഹളത്തേക്കാൾ മനോഹരമായിരുന്നു അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം.
സതീഷ് ബാലകൃഷ്ണൻ : ആലപ്പുഴ, തകഴി, ചെക്കിടിക്കാട് ഇ. ആർ. ബാലകൃഷ്ണന്റെയും ചെല്ലമ്മയുടെയും മകൻ. സെന്റ് സേവിയേഴ്സ് യു പി എസ്. പച്ച- ചെക്കിടിക്കാട്, ലൂർദ്ദ് മാതാ എച്ച്. എസ്. എസ്., സെന്റ്. അലോഷ്യസ് കോളേജ് എടത്വ എന്നിവിടങ്ങളിലെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ശേഷം പരസ്യ കലാരംഗത്തു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഷോർട് ഫിലിം മ്യൂസിക്കൽ ആൽബം സംവിധായകൻ. കുട്ടനാട് താലൂക് ലൈബ്രറി കൗൺസിൽ മുൻ അംഗം. നിലവിൽ KPMS Media സംസ്ഥാന അസിസ്റ്റന്റ് കോർഡിനേറ്റർ ആയ ഇദ്ദേഹം ഒരു ചിത്രകാരനും ചെറുകഥാകൃത്തുമാണ്.
Leave a Reply