ക്രിസ്തുദാസൻ ജോസ് ആമുഖക്കുറിപ്പ് ചില അകലങ്ങൾ ശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ മാത്രമാണ്; എന്നാൽ ഹൃദയങ്ങൾക്കിടയിലെ സ്നേഹത്തിന് കാലത്തിനോ ദൂരത്തിനോ അതിരുകൾ തീർക്കാനാവില്ല. പത്തുവർഷമായി സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽനിന്ന് അകന്ന് പ്രവാസജീവിതം നയിക്കുന്ന ഒരു പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അടക്കിവെച്ച സ്നേഹവും വിരഹവും ഓർമകളും നൊമ്പരങ്ങളുമാണ് ഈ രചനയുടെ ആത്മാവ്. പതിനെട്ടാം വയസ്സിലേക്ക് കടക്കുന്ന തന്റെ മകന്, അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ട് കോർത്തൊരുക്കുന്ന സ്നേഹസമ്മാനം. പറയാൻ കഴിയാതെ പോയ വാക്കുകളും പങ്കുവയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ നിമിഷങ്ങളും ദൂരെയിരുന്ന് അനുഭവിച്ച കുടുംബസ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും ഈ രചനയിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളാകുന്നു. കൊഴിഞ്ഞുപോയ ഇലകൾക്കപ്പുറവും പുതുനാമ്പുകൾ വിരിയുന്നതുപോലെ, വേർപാടുകളുടെയും ജീവിതനൊമ്പരങ്ങളുടെയും മറുപുറത്ത് സ്നേഹത്തിന് പുതിയ പൂക്കാലങ്ങൾ വിരിയിക്കാനാകുമെന്ന പ്രത്യാശയാണ് ഈ കഥ പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്. ഒരു പിതാവിന്റെ വ്യക്തിപരമായ വികാരങ്ങൾക്കപ്പുറം, പ്രവാസത്തിന്റെ വേദന അനുഭവിക്കുന്ന അനേകം മാതാപിതാക്കളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് ഈ രചന എത്തിച്ചേരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.    കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾക്കപ്പുറം വിരിയുന്ന സ്നേഹം പത്തുവർഷമായി നാടുകാണാത്ത ഒരു ലണ്ടൻ പ്രവാസി പിതാവും അമ്മയും മകന് നൽകുന്ന പതിനെട്ടാം പിറന്നാൾ സമ്മാനം പ്രിയപ്പെട്ട മോനെ ഡാനി, ലണ്ടന്റെ തണുത്ത കാറ്റിൽ ശരത്കാലത്തിന്റെ ഇലകൾ ഒന്നൊന്നായി കൊഴിഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ, ചില മരങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി തങ്ങളുടെ പഴയ ഇലകളെ യാത്രയാക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ആ കൊഴിഞ്ഞുപോകലുകൾക്കിടയിലും, വസന്തത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു മരത്തിന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിനടിയിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതവും അങ്ങനെയാണെന്ന് ഞങ്ങൾ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. ചില കാലങ്ങൾ നമ്മിൽ നിന്ന് പലതും എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും. ചിലർ അകലും. ചില സ്വപ്നങ്ങൾ വൈകും. ചില കാത്തിരിപ്പുകൾ വർഷങ്ങളോളം നീളും. പക്ഷേ, സ്നേഹത്തിന്റെ വേരുകൾ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, കൊഴിഞ്ഞുപോയ ഇലകൾക്കപ്പുറവും ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു പച്ചപ്പ് ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. 2026 സെപ്റ്റംബർ 9-ന് നീ പതിനെട്ടാം വയസ്സിന്റെ വാതിൽ കടന്നു. നിന്റെ പതിനെട്ടാം പിറന്നാളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും നിനക്ക് വിലകൂടിയ ഒരു സമ്മാനം നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ല. പകരം, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വർഷങ്ങളായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചില ഓർമ്മകളാണ് നിനക്ക് നൽകുന്നത്. ഇത് ഒരു കത്ത് മാത്രമല്ല. നിന്നെ കാത്തിരുന്ന ഒൻപത് വർഷങ്ങളുടെയും, നിന്നെ വളർത്തിയ വർഷങ്ങളുടെയും, അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ അനേകം നിമിഷങ്ങളുടെയും, അമ്മ ഒറ്റയ്ക്ക് താങ്ങിയ അനവധി ദിവസങ്ങളുടെയും, നിന്റെ സഹോദരി ദിയയോടൊപ്പം പങ്കിട്ട സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒരു ഓർമ്മപ്പുസ്തകമാണിത്.   കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം വന്ന സമ്മാനം ഞങ്ങളുടെ വിവാഹത്തിനുശേഷം ഒൻപത് വർഷം നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിലാണ് നീ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്. ആ കാത്തിരിപ്പ് എത്ര നീണ്ടതായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞുതീർക്കാൻ കഴിയില്ല. പ്രതീക്ഷയും പ്രാർത്ഥനയും ആശങ്കയും കണ്ണുനീരും മാറിമാറി വന്ന വർഷങ്ങളായിരുന്നു അത്. ഒടുവിൽ ആ കാത്തിരിപ്പിന് ഒരു മറുപടി ലഭിച്ചു. നിന്റെ ജനനദിവസം ഞങ്ങൾ ഇന്നും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ ഓർമ്മയാണ്. പ്രസവത്തിനായി അമ്മയെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, ആശുപത്രിയിലെ താമസമുറിയിൽ അച്ഛനും അമ്മയും മാത്രമായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുവാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒത്തിരി ബന്ധുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ നിർണായക നിമിഷത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ കൈപിടിച്ച് കൂടെ നിൽക്കാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഞങ്ങളുടെ ലോകം ആ ആശുപത്രിമുറിയിലെ ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. പറയാനാകാത്ത പേടിയും ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച കണ്ണുനീരും ഹൃദയത്തിൽ കടിച്ചമർത്തി, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കിയിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അനാഥകളെപ്പോലെ തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത് — ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളല്ലാതെ മറ്റൊരു താങ്ങുമില്ലാത്ത നിമിഷം. അപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. അച്ഛൻ വാതിൽ തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ മുന്നിൽ അമ്മയുടെ അകന്ന ബന്ധുവായ വിഴിഞ്ഞത്തെ അമ്മച്ചിയും അവരുടെ മൂത്ത മകളുമായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവരുടെ വരവ് ഞങ്ങൾക്ക് വെറുമൊരു ബന്ധുവിന്റെ സന്ദർശനമായിരുന്നില്ല. പേടിയും ഏകാന്തതയും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു വെളിച്ചം കടന്നുവന്നതുപോലെ തോന്നി. ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷത്തിൽ, ദൈവം തന്നെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് രണ്ടു കൈകളെ അയച്ചതുപോലെ. അവരുടെ സാന്നിധ്യം ഞങ്ങളുടെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഒരു തണലായി. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് ലില്ലിയെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അച്ഛൻ പുറത്തുള്ള കസേരയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കാത്തിരുന്നു. മണിക്കൂറുകൾ കടന്നുപോയി. കാത്തിരിപ്പിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ അറിയാതെ ഒന്ന് മയങ്ങിപ്പോയി. പെട്ടെന്ന് ഒരു നഴ്സിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു: “ലില്ലിയുടെ കൂടെയുള്ളവർ ആരാണ്?” അച്ഛൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. നഴ്സ് കൈകളിൽ കുഞ്ഞിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ഒൻപത് വർഷമായി ഞങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന ആ കുഞ്ഞ് — ഡാനി ക്രിസ്റ്റി — അന്ന് ആദ്യമായി എന്റെ കൈകളിലായിരുന്നു. അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തപ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ നൽകി. ആ നിമിഷം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ദൈവം നൽകിയ മറുപടിയായിരുന്നു നീ.   ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ ഏൽപ്പിച്ച കുഞ്ഞ് നിന്റെ ജനനത്തിന് പിന്നാലെ നിന്നെ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് സമർപ്പിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹവും ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. ചില അനാവശ്യ തടസ്സങ്ങൾ കാരണം മാമോദീസ വൈകിയെങ്കിലും, ഒടുവിൽ ആ അനുഗ്രഹീത ദിനം വന്നു. ഡാനി ക്രിസ്റ്റി എന്ന പേരുമായി നീ ആദ്യമായി ദൈവാലയത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കടന്നപ്പോൾ, അത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ പള്ളിപ്രവേശനം മാത്രമായിരുന്നില്ല; ഒൻപത് വർഷം പ്രാർത്ഥനയോടെ കാത്തിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ മകനെ ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ നിമിഷം കൂടിയായിരുന്നു. വിശുദ്ധജലത്തിന്റെ തുള്ളികൾ നിന്റെ നെറ്റിയിൽ വീണപ്പോൾ, കുരിശിന്റെ അടയാളം നിന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, നിന്നെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്തിലും കരുതലിലും സംരക്ഷണത്തിലും ഞങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കൈകളിൽ ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച ഈ കുഞ്ഞിനെ, അതേ ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ തന്നെ തിരിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ആ നിമിഷം. നീ ഞങ്ങളുടെ മകനായി ജനിച്ചെങ്കിലും, ആ ദിവസം മുതൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ വളരേണ്ട ഒരു കുഞ്ഞായി സഭ നിന്നെ ഹൃദയപൂർവം സ്വീകരിച്ചു. ഫാ. സിൽവസ്റ്റർ മുറൈസ് സെന്റ് പീറ്റേഴ്സ് പള്ളിയിൽ നിനക്ക് മാമോദീസ നൽകി. “ഡാനി ക്രിസ്റ്റി” എന്ന പേര് ആദ്യമായി വിളിക്കപ്പെട്ട ആ നിമിഷം ഇന്നും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു അനുഗ്രഹമായി നിലനിൽക്കുന്നു. തുടർന്ന് മഡോണ ഹാളിൽ നടന്ന സ്നേഹവിരുന്നിൽ ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സ്നേഹം നിന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി. നിന്നെ കാണാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും വന്നവർ സ്നേഹത്തോടെ സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം, ഒൻപത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം ഞങ്ങളുടെ കൈകളിലെത്തിയ നീ തന്നെയായിരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ ഡാനി ക്രിസ്റ്റി. അമ്മയുടെ രണ്ട് ചിറകുകൾ നിന്നെയും ദിയയെയും വളർത്തിയ വർഷങ്ങളിൽ അമ്മയുടെ പങ്ക് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അളക്കാനാകാത്തതാണ്. അച്ഛൻ ദൂരെയായിരുന്ന പല ദിവസങ്ങളിലും, വീട്ടിലെ സന്തോഷവും വിഷമവും കുട്ടികളുടെ പഠനവും ആരോഗ്യവും ചെറിയ ആവശ്യങ്ങളും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളും എല്ലാം അമ്മയുടെ ചുമലിലായിരുന്നു. സ്വന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ പലപ്പോഴും ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിവെച്ച്, നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ചേർത്തുപിടിച്ചാണ് അമ്മ മുന്നോട്ട് പോയത്. അമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം വേദനകളുണ്ടായിരുന്നപ്പോഴും, മക്കളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായിരുന്നു മുൻഗണന. അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് പണം അയയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഫോൺ വിളിക്കാനും കഴിഞ്ഞു. ഉപദേശിക്കാനും കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഒരു കുഞ്ഞ് കരയുമ്പോൾ തലയിൽ കൈവെക്കാനും, പനി വരുമ്പോൾ നെറ്റിയിൽ കൈവെക്കാനും, ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിക്കൊണ്ടുപോകാനും അച്ഛന് പകരം നിന്നത് അമ്മയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, മോനെ, നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തെ ഒരിക്കലും ചെറിയതായി കാണരുതെന്ന് ഞങ്ങൾ പറയുന്നത്. അമ്മ നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു വ്യക്തി മാത്രമല്ല. നിന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ തണലാണ്. ഒരു വീടിന്റെ സ്വപ്നം വീട് എന്ന സ്വപ്നം അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോകുമ്പോഴും, സ്വന്തം മക്കൾക്ക് ഒരുനാൾ സന്തോഷത്തോടെ ഓടിനടക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു നല്ല വീട് വേണമെന്ന ആഗ്രഹം മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. 2000-ൽ വാങ്ങിയ സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ജീവിതത്തിലെ പല സാഹചര്യങ്ങളും ആ സ്വപ്നത്തെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രവാസത്തിൽ ജോലി ചെയ്തു കിട്ടുന്ന പണത്തിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പഠനത്തിനും വീട്ടുചിലവുകൾക്കും മറ്റു ബാധ്യതകൾക്കും മാറ്റിവെച്ചശേഷം കഴിയുന്നത്ര പണം കൂട്ടിവെച്ചു. ഒടുവിൽ, ഡാനിയും ദിയയും പുതിയൊരു വീടിനെക്കുറിച്ച് അച്ഛനോട് പറയാൻ തുടങ്ങി. “അച്ഛാ, നമുക്കും ഒരു പുതിയ വീട് വേണം. എല്ലാവർക്കും പുതിയ വീടുണ്ട്. നമ്മുടെ പഴയ വീട് തന്നെയല്ലേ...” അവരുടെ ആഗ്രഹം അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു. ആദ്യം ഒരു പഴയ വീട് വാങ്ങാമെന്ന് കരുതി. വീടുപണിയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒഴിവാക്കാമല്ലോ എന്നായിരുന്നു ചിന്ത. പല സ്ഥലങ്ങളിലും അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും മനസ്സിനിണങ്ങിയൊരു വീട് കണ്ടെത്താനായില്ല. ഒടുവിൽ, നമ്മുടേതായ സ്ഥലത്ത് തന്നെ വീട് പണിയാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. 2024 ജൂലൈ 15-ന് വീടിന്റെ തറക്കല്ലിട്ടു. അവിടെനിന്ന് മറ്റൊരു കാത്തിരിപ്പ് തുടങ്ങി. വീട് പണിയുന്നത് ചുമരുകളും മേൽക്കൂരയും ഉയർത്തുന്നതുമാത്രമല്ലെന്ന് ആ ദിവസങ്ങൾ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പുതിയ ചെലവുകളും ആശങ്കകളും പ്രതീക്ഷകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. “കൂടെ നിന്നുകൊണ്ട് എല്ലാം നടത്താം, ആശങ്ക വേണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സമയം കടന്നപ്പോൾ പല വാഗ്ദാനങ്ങളും ശൂന്യമായി. പണി മന്ദഗതിയിലായി. ചെലവുകൾ കൂടി. അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് ഓരോ കാര്യവും ഓർത്ത് ആശങ്കപ്പെട്ടു. എങ്കിലും ഒരു കാര്യം മാത്രം മനസ്സിൽ ഉറപ്പായിരുന്നു: **ഈ വീട് പൂർത്തിയാക്കണം.** കാരണം അത് അച്ഛന്റെ മാത്രം സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല. അത് ഡാനിയുടെയും ദിയയുടെയും സ്വപ്നമായിരുന്നു. വീടിനെ കുളിപ്പിച്ചിരുന്ന ദിയ വീടിന്റെ പണി തുടങ്ങിയ നാൾ മുതൽ ദിയയ്ക്ക് ആ വീടിനോട് ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹമായിരുന്നു. ദിവസവും അവൾ അവിടെ പോകുമായിരുന്നു. വീടിന്റെ കല്ലുകളിലും ചുമരുകളിലും വെള്ളം നനയ്ക്കും. വീടിന്റെ ഓരോ വശത്തേക്കും, ഓരോ മൂലയിലേക്കും കയറിയിറങ്ങി വെള്ളം തളിക്കും. ഒരു കുഞ്ഞ് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വീടിനെ കുളിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്. വീട് വളരുന്നതിനൊപ്പം ദിയയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും വളർന്നു. ചെടികൾ എവിടെ വയ്ക്കണം, പട്ടിക്കൂട് എവിടെ വേണം, പൂച്ചയ്ക്കുള്ള സ്ഥലം എവിടെയാകണം എന്നൊക്കെ അവൾ ചിന്തിച്ചു. സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞെത്തിയാൽ പലപ്പോഴും വസ്ത്രം പോലും മാറാതെ അമ്മയിൽ നിന്ന് താക്കോൽ വാങ്ങി നേരെ ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നു. ആ വീട് അവൾക്ക് വെറും കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല. അവളുടെ സ്വന്തം ലോകമായിരുന്നു. അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു: ഒരു ദിവസം ദിയയും ഡാനിയും ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഓടിനടക്കണം. അവരുടെ ചിരി വീടിന്റെ മുറികളിൽ നിറയണം. അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ആ വീട്ടിനെ ഒരു യഥാർത്ഥ വീടാക്കണം. വീട് പൂർത്തിയായി; പക്ഷേ... ഒടുവിൽ ഏറെ കാത്തിരുന്ന വീട് പൂർത്തിയായി. 2025 നവംബർ 16-ന് പാലുകാച്ചി. ദിയയും ഡാനിയും ആഗ്രഹിച്ച വീട് യാഥാർഥ്യമായി. പക്ഷേ, ആ സന്തോഷത്തിന് പിന്നാലെ ജീവിതം മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. പാലുകാച്ചൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ ദിയയ്ക്ക് അസുഖമായി. ആദ്യം അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ ചികിത്സ തേടി. മരുന്നുകൾ നൽകി. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും കാര്യമായ മാറ്റമുണ്ടായില്ല. പിന്നീട് മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പരിശോധനകൾ നടത്തി. അവിടെയും കാത്തുനിൽക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സായില്ല. മകളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്തിൽ അമ്മ അനുവാദം വാങ്ങി ദിയയെ അനന്തപുരി ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ദിയ ICU-വിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട ചികിത്സ. അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശങ്ക. അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് ഓരോ വാർത്തയ്ക്കുമായി കാത്തിരിപ്പ്. സ്വന്തം മകൾ ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്താൻ കഴിയാതെ ദൂരെയിരുന്ന് വാർത്തകൾ മാത്രം കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്ന അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ ആ വേദന ഇന്നും വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. കരയാൻ തോന്നിയപ്പോൾ കരയാൻ പോലും ഒരാൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. മകളുടെ കൈപിടിച്ച് ആശുപത്രിക്കിടക്കയ്ക്ക് അരികിൽ ഇരിക്കേണ്ട അച്ഛൻ, ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് ഫോൺ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ദിയ, നീ എന്തുകൊണ്ട് പോകുന്നില്ല? ദിയ പിന്നീട് സുഖം പ്രാപിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. പക്ഷേ, അതിനുശേഷം ഞങ്ങളെ ഇന്നും വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ദിയ പിന്നെ ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ ദിവസവും അവിടെ ഓടിയെത്തിയ കുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ. വീടിന്റെ കല്ലുകൾക്ക് പോലും വെള്ളം നനച്ച്, ഓരോ മൂലയിലും കയറിയിറങ്ങി ആ വീടിനെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച ദിയ. അച്ഛനോട് പുതിയ വീട് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞ്, ദിയയും ഡാനിയും ചേർന്ന് സ്വപ്നം കണ്ട ആ രണ്ടുനില വീട്. അങ്ങനെയൊരു വീട് പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അത്രയും സ്നേഹിച്ച ദിയ ഇന്ന് എന്തുകൊണ്ടാണ് അവിടേക്ക് പോകാത്തത്? അച്ഛൻ എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും അതിന് ഒരു ഉത്തരം കണ്ടെത്താനാകുന്നില്ല. അവളോട് വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ച് അവളുടെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കാനും ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവൾ എന്തുകൊണ്ട് പോകുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്കു മാത്രം അറിയാവുന്ന എന്തെങ്കിലും ഒരു കാരണം ഉണ്ടായിരിക്കാം. ഞങ്ങൾക്ക് അതറിയില്ല. പക്ഷേ, അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ ആ ചോദ്യം ഇന്നും ബാക്കിയാണ്:  “ദിയ മോളേ, നീ ഇത്രയും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ആ വീട്ടിലേക്ക് ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് പോകാത്തത്?”  ദിയയും ഡാനിയും ഒരുമിച്ച് ഓടിനടക്കാനും കളിക്കാനും ചിരിക്കാനും വേണ്ടി പണിത ആ വീട് ഇന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി നിൽക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ ദിയയുടെ വെള്ളം നനച്ച കൈകളും നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ മുറ്റത്ത് ഇന്ന് അവളുടെ സാന്നിധ്യമില്ല. മക്കളുടെ ചിരിയും കളിയും നിറയേണ്ടിയിരുന്ന ആ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ആഗ്രഹം മാത്രം ബാക്കിയാണ്. ദിയ മോളേ, നീ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് അവിടെ നിൽക്കണം. അമ്മയും നീയും ചേർന്ന് അച്ഛനെ കാത്തിരിക്കണം. അച്ഛൻ ഒരുനാൾ വരും. നീയും ഡാനിയും സ്വപ്നം കണ്ട ആ വീട്ടിന്റെ വാതിൽ അന്ന് വീണ്ടും തുറക്കണം. നിങ്ങളുടെ കളിയും ചിരിയും കൊണ്ട് ആ വീട് വീണ്ടും നിറയണം. അകലെ നിന്ന് ആ വീടിനെ ഓർത്ത് ജീവിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം അതാണ്. ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലൂടെ കാണുന്ന വീട് സിമി ചേച്ചിയും എബി ചേട്ടനും അവധിക്ക് നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ദിയ അവരെയും കൂട്ടി ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകും. വീടിന്റെ ഓരോ മുക്കും മൂലയും അവൾ അവർക്കു കാണിച്ചുകൊടുക്കും. അച്ഛൻ ദൂരെയിരുന്ന് അവർ അയക്കുന്ന ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും കാണും. സ്ക്രീനിൽ കാണുന്നത് ഒരു വീടുമാത്രമല്ല. ദിയയും ഡാനിയും ഒരുമിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുമെന്ന് സ്വപ്നം കണ്ട ഒരു ലോകമാണ്. മക്കൾ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അച്ഛന് സന്തോഷമുണ്ട്. പക്ഷേ, അതോടൊപ്പം ഒരു നൊമ്പരവും. കാരണം ആ കാഴ്ച നേരിൽ കാണേണ്ട അച്ഛൻ, ഫോണിന്റെ ചെറിയൊരു സ്ക്രീനിലൂടെ മാത്രമാണ് ആ വീട്ടിനെ കാണുന്നത്. വർഷങ്ങളോളം ഓരോ പൗണ്ടും കൂട്ടിവെച്ച്, പല പ്രയാസങ്ങളും സഹിച്ച്, മക്കളുടെ ആഗ്രഹത്തിനായി പണിത ആ വീട്ടിൽ അവരുടെ സന്തോഷം നേരിൽ കാണണമെന്നായിരുന്നു അച്ഛന്റെ സ്വപ്നം. ഇന്ന് ആ വീട് അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷേ, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭംഗി മക്കളുടെ സാന്നിധ്യത്തിലാണെന്ന് അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഒരു വീട് ചുമരുകളും മേൽക്കൂരയും വാതിലുകളും ജനലുകളും കൊണ്ട് മാത്രം വീടാകുന്നില്ല. അതിൽ ജീവിക്കുന്നവരുടെ സ്നേഹവും ചിരിയും കാൽപ്പാടുകളും ഓർമ്മകളും ചേർന്നപ്പോഴാണ് അത് വീടാകുന്നത്. അച്ഛൻ ദൂരെയായിരുന്ന ബാല്യം നിന്റെ ബാല്യത്തിലെ പല ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളും അച്ഛന് നേരിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ, കാർട്ടൂണുകൾ, അയൽവീട്ടിലെ കുട്ടികളോടൊപ്പമുള്ള കളികൾ, സൈക്കിൾ ഓടിക്കാൻ പഠിച്ച കാലം, വരച്ച ചിത്രങ്ങൾ — പലതും ഫോണിലൂടെയോ മറ്റുള്ളവർ അയച്ച ചിത്രങ്ങളിലൂടെയോ മാത്രമാണ് അച്ഛൻ അറിഞ്ഞത്. നിനക്ക് സൈക്കിൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നു. നീ വരച്ച ചിത്രങ്ങൾക്ക് സമ്മാനങ്ങൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, ചില സന്തോഷങ്ങൾക്ക് ഒരു ഫോട്ടോ മതിയാകില്ല. ഒരു അച്ഛൻ മകന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കേണ്ട നിമിഷങ്ങൾക്ക് അച്ഛന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെയാണ് വേണ്ടത്. ചിലപ്പോൾ അസുഖം വന്നപ്പോൾ നിന്നെ മൂന്നും നാലും ആശുപത്രികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ടി വന്നിട്ടും, അച്ഛന് ഫോണിലൂടെ മാത്രം എല്ലാം ചോദിച്ചറിയാനായിരുന്നു കഴിഞ്ഞത്. അങ്ങനെയുള്ള ദിവസങ്ങളിലാണ് പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വില അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കിയത്. ഒരിക്കൽ നീ ചോദിക്കുമായിരുന്നു: “അച്ഛാ, എപ്പോഴാ വരുന്നത്?” ചിലപ്പോൾ അതിനൊപ്പം മറ്റൊരു വാക്കും: “അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ എനിക്ക് കുറെ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരണം...” അന്ന് അച്ഛന് തോന്നിയിരുന്നത് നീ ചോദിക്കുന്നത് സാധനങ്ങളാണെന്നാണ്. പക്ഷേ, ഇന്ന് പിന്നിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛന് തോന്നുന്നു — ഒരുപക്ഷേ ആ “സാധനങ്ങൾ”ക്കപ്പുറം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയൊരു ആഗ്രഹം കൂടി അതിലുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. അച്ഛൻ തന്നെ.   ദിയയുടെ കണ്ണുകളിലും അതേ കാത്തിരിപ്പ് നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ ദിയയും അച്ഛന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൾ ചോദിച്ച ചോദ്യം അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇന്നും കിടക്കുന്നു: “എല്ലാരുടെയും അച്ഛൻ വരുന്നു... അച്ഛൻ എപ്പോഴാ വരുന്നത്?” ഒരു കുട്ടിക്ക് അച്ഛന്റെ അഭാവം വിശദീകരിക്കാൻ എത്ര വാക്കുകൾ പറഞ്ഞാലും, ആ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു അച്ഛന്റെ സാന്നിധ്യത്തെ പകരം വയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. ജോലി, പണം, ജീവിതത്തിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ — മുതിർന്നവരുടെ ലോകത്ത് അവയ്ക്ക് പല വിശദീകരണങ്ങളുമുണ്ടാകും. പക്ഷേ, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ലോകത്ത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രമേയുള്ളൂ: “എന്റെ അച്ഛൻ എവിടെയാണ്?” അത് ഓർക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ ഹൃദയം ഇന്നും നൊന്തുപോകുന്നു. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ വഴി നിന്റെ പഠനത്തിന്റെ വഴിയും പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി. Children’s Palace-ൽ LKGയും UKGയും. പിന്നീട് Mar Ivanios Bethany Vidyalayam. തുടർന്ന് Leo XIII Higher Secondary School, Pulluvila. Plus Two-യിൽ Computer Science പഠിച്ച് നല്ല രീതിയിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി. അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കൽ നിനക്കായി കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളിൽ മെക്കാനിക്കൽ എൻജിനീയറിങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നു. നിന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യം സൈബർ സെക്യൂരിറ്റിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും മാറി. ഒടുവിൽ നീ നഴ്സിംഗ് തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ വിചാരിച്ച വഴികൾ മാറും. അത് തെറ്റല്ല. സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് സ്വന്തം വഴി കണ്ടെത്തുന്നതാണ് വളർച്ചയുടെ ഭാഗം. ഇന്ത്യയിൽ ചില പ്രായോഗിക തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടായതോടെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെ സാധ്യതകളും അന്വേഷിച്ചു. പല വാതിലുകളും അടഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ജർമനി ഒരു പുതിയ സാധ്യതയായി മുന്നിൽ വന്നു. 2026 ഓഗസ്റ്റ് 31-ന് നീ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ആലപ്പുഴയിലെ പുരോഹിതൻ നടത്തുന്ന താമസസ്ഥാപനത്തിൽ ജർമൻ ഭാഷ പഠിക്കാൻ നീ പുതിയൊരു ജീവിതഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു. പുതിയ ഭാഷ. പുതിയ അന്തരീക്ഷം. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ. പുതിയ സംസ്കാരം. ഇതെല്ലാം ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായങ്ങളാണ്. ചിലപ്പോൾ പാഠങ്ങൾ മനസ്സിലാകുന്നില്ലെന്ന് നീ പറയാറുണ്ട്. അത് സ്വാഭാവികമാണ്. പുതിയ ഭാഷ പഠിക്കുമ്പോൾ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഉണ്ടാകും. വീഴ്ചകളെ ഭയപ്പെടാതെ വീണ്ടും ശ്രമിക്കാൻ പഠിക്കണം. മോനെ, ജീവിതത്തിൽ മറക്കരുതാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ ഇന്ന് നീ പതിനെട്ടാം വയസ്സിലെത്തി. ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വഴികൾ കൂടുതൽ നിന്റെ സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളാൽ രൂപപ്പെടും. അച്ഛനും അമ്മയും നിനക്കായി പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ സ്വപ്നങ്ങൾ നിന്റെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ജീവിതം നിന്റേതാണ്. സ്വപ്നവും നിന്റേതാണ്. നിനക്കിഷ്ടമുള്ള ആകാശം കണ്ടെത്തുക. നിന്റെ സ്വന്തം ചിറകുകളിൽ പറക്കുക. പക്ഷേ, എത്ര ഉയരത്തിൽ പറന്നാലും നിന്റെ വേരുകൾ മറക്കരുത്. നിന്നെ സ്നേഹിച്ചവരെ മറക്കരുത്. നിനക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ചവരെ മറക്കരുത്. നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയൊരു വഴിത്തിരിവിൽ പോലും നിന്റെ കൈപിടിച്ച് കൂടെ നിന്നവരെ മറക്കരുത്. ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിൽ ചിലപ്പോൾ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നീ മറന്നുപോകാം. അതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് പരിഭവമുണ്ടാകില്ല. മക്കൾ വളരുമ്പോൾ അവരുടെ ലോകം വലുതാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ, രക്തബന്ധങ്ങളെ മറക്കരുത്. പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ സഹോദരി ദിയയെ. ദൈവം നിനക്ക് നൽകിയ ഒരു സമ്മാനമാണ് അവൾ. അവളുടെ സഹോദരനായി എന്നും അവളുടെ കൈപിടിച്ച് നിൽക്കണം. അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് വരുമ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കണം. അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ നീയും സന്തോഷിക്കണം. അവൾക്ക് ഒരു തണൽ ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ നീ ആ തണലാകണം. ജീവിതത്തിലെ ഏത് സാഹചര്യത്തിലും അവളുടെ കൈവിടരുത്. ഒരുദിവസം അച്ഛനും അമ്മയും നിന്റെ കൂടെയില്ലാത്ത കാലം വരും. അന്ന് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തമ്മിലുള്ള ഈ സഹോദരബന്ധമാണ് നിങ്ങളെ തമ്മിൽ ചേർത്തുനിർത്തേണ്ടത്. മക്കൾ തമ്മിലുള്ള ഈ സ്നേഹബന്ധമാണ് മാതാപിതാക്കൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആശ്വാസങ്ങളിലൊന്ന്. ജീവിതത്തിൽ വീഴാം. പരാജയപ്പെടാം. വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാം. ഒരു വഴി അടഞ്ഞാൽ മറ്റൊരു വഴി തേടാം. വിജയിക്കുമ്പോൾ വിനയം മറക്കരുത്. നിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസത്തേക്കാളും ജോലിയേക്കാളും സമ്പത്തിനേക്കാളും വലിയൊരു കാര്യം അച്ഛനും അമ്മയും നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നല്ലൊരു മനുഷ്യനായി ജീവിക്കണമെന്നതാണ്. നിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരാൾക്ക് നീ നൽകുന്ന ചെറിയൊരു സഹായം പോലും ചിലപ്പോൾ വലിയൊരു അനുഗ്രഹമായേക്കാം. അതുകൊണ്ട്, ജീവിതം എത്ര ഉയരത്തിലെത്തിച്ചാലും മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ നിന്റെ ഹൃദയം നഷ്ടപ്പെടരുത്.  പതിനെട്ടാം വയസ്സിന്റെ വാതിൽ മോനെ, പതിനെട്ട് എന്നത് ഒരു സംഖ്യ മാത്രമല്ല. ബാല്യത്തിന്റെ വാതിൽ പതുക്കെ അടയുകയും, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് മറ്റൊരു വാതിൽ തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രായമാണത്. നിന്റെ ബാല്യത്തിലെ പല നിമിഷങ്ങളും അച്ഛന് നഷ്ടമായി. നിന്റെ കൈപിടിച്ച് സ്കൂളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിന്റെ ചെറിയ വിജയങ്ങളിൽ അരികിൽ നിന്ന് കൈയടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിന്റെ വിഷമങ്ങളിൽ തലയിൽ കൈവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പലപ്പോഴും കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം മാത്രം ഒരിക്കലും മാറിയിട്ടില്ല. അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്റെ സ്ഥാനം. നീ വളർന്നപ്പോൾ അച്ഛന് നിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നും തിരികെ വാങ്ങേണ്ടിയിരുന്നില്ല. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് വിലയിടാനും കഴിഞ്ഞില്ല. നിന്റെ വിജയങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾക്കുള്ള സന്തോഷം അതിന്റേതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ പതിനെട്ടാം പിറന്നാളിൽ നിനക്ക് ഞങ്ങൾ നൽകുന്ന സമ്മാനം ഒരു വസ്തുവല്ലാത്തത്. ഞങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളാണ്. നീ വളർന്നപ്പോൾ മറന്നുപോകാവുന്ന ചില ചെറിയ സംഭവങ്ങൾ. പക്ഷേ, അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത സംഭവങ്ങൾ. നീ എവിടെയായാലും, ഒരുനാൾ ഈ വരികൾ വീണ്ടും വായിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ സ്നേഹത്തോടെ നിന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയം ഇതിൽ കാണാൻ കഴിയട്ടെ. കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾക്കപ്പുറം മോനെ, ശരത്കാലത്ത് മരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞുപോകും. മരം അതുകൊണ്ട് മരിക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിനടിയിൽ തുടർന്നും ജീവിക്കും. ഒരു പുതിയ കാലത്തിനായി അത് കാത്തിരിക്കും. നമ്മുടെ ജീവിതവും അങ്ങനെയാണ്. പലതും കൊഴിഞ്ഞുപോയി. നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങൾ. നേരിൽ കാണാതെ പോയ ബാല്യം. ദൂരങ്ങൾ. കാത്തിരിപ്പുകൾ. പറയാതെ പോയ സ്നേഹങ്ങൾ. പക്ഷേ, അവയ്ക്കപ്പുറം നമ്മെ ഇന്നും ചേർത്തുനിർത്തുന്ന ചില വേരുകളുണ്ട്. അത് സ്നേഹമാണ്. അത് കുടുംബമാണ്. അത് അച്ഛനും അമ്മയും മക്കളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്. നീ ഇന്ന് ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലെയായി പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്. നാളെ നീ മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് ആയിരിക്കാം. മറ്റൊരു വീട്ടിൽ താമസിക്കാം. നിന്റെ സ്വന്തം കുടുംബം ഉണ്ടാകാം. നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയ ആളുകളും പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളും പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും വരാം. എന്നാലും, നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ പേജുകളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടാകും. നിന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ദിയ ഉണ്ടാകും. നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വേരുകളിൽ ഈ വീടും, ഈ മണ്ണും, ഈ കുടുംബവും ഉണ്ടാകും. ഒരുനാൾ അച്ഛൻ വരും. അന്ന് ദിയ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് ആ വീട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കണം. ഡാനിയും അവിടെ ഉണ്ടാകണം. വീടിന്റെ വാതിൽ തുറക്കണം. ഒരിക്കൽ സ്വപ്നം കണ്ട ആ ചിരി വീണ്ടും ആ വീട്ടിൽ നിറയണം. അച്ഛൻ ദൂരെയായിരുന്നാലും, അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നീ ഒരിക്കലും ദൂരെയായിരുന്നില്ല. നീ എവിടെയായാലും, നിന്റെ നിഴലായി ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന ഉണ്ടാകും. നിന്റെ വഴികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ കൈത്താങ്ങുണ്ടാകട്ടെ. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ ലഭിക്കട്ടെ. നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം നിലനിൽക്കട്ടെ. നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വിജയത്തേക്കാൾ വലുതായി മനുഷ്യത്തം വളരട്ടെ. കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾക്കപ്പുറം വീണ്ടും വസന്തം വരുന്നതുപോലെ, നിന്റെ ജീവിതത്തിലും ഓരോ നഷ്ടത്തിനപ്പുറം പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷ വിരിയട്ടെ. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒൻപത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം വന്ന ഏറ്റവും വിലയേറിയ സമ്മാനമായിരുന്നു നീ. ഇന്ന് പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ നിൽക്കുന്ന നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ, അന്ന് ആശുപത്രിയിൽ ആദ്യമായി നിന്നെ കൈകളിലെടുത്ത നിമിഷം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ വീണ്ടും വരുന്നു. ആ കുഞ്ഞ് ഇന്ന് വളർന്നു. പക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നീ ഇന്നും അതേ ഡാനിയാണ്. ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ,   അച്ഛനും അമ്മയും